భారతదేశంలో విమాన ఇంధనంలో ఇథనాల్: పచ్చని ఆకాశం దిశగా అడుగులు.. కానీ ఖర్చులు, వసతులపై ప్రశ్నలు!

పాలసీలో కీలక మార్పు: విమాన ఇంధనంలో ఇథనాల్

భారత ప్రభుత్వం విమాన టర్బైన్ ఇంధనం (Aviation Turbine Fuel - ATF) లోకి ఇథనాల్ ను కలిపేందుకు అధికారికంగా ఆమోదం తెలిపింది. ఈ కీలకమైన పాలసీ మార్పు, సస్టైనబుల్ ఏవియేషన్ ఫ్యూయల్ (SAF) ను ప్రోత్సహించడం, దేశీయ ఇంధన స్వావలంబనను పెంచడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. అంతర్జాతీయ ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. ప్రస్తుతం దిగుమతులపై (87% వరకు) ఆధారపడటాన్ని తగ్గించడం, విమానయాన రంగం నుంచి వెలువడే కార్బన్ ఉద్గారాలను తగ్గించడం ప్రధాన లక్ష్యాలు. గతంలో కేంద్ర మంత్రి నితిన్ గడ్కరీ, ఆటో ఇంధనాలలో 100% ఇథనాల్ వాడకంపై జాతీయ లక్ష్యాన్ని సమర్థించారు, ఇది ఇంధన స్వాతంత్ర్యం కోసం దేశవ్యాప్త ప్రయత్నాలను సూచిస్తుంది. PM JI-VAN Yojana వంటి ప్రభుత్వ సహాయక కార్యక్రమాలు ఈ రంగంలో పెట్టుబడులను ఆకర్షించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి. ఈ విధానం ద్వారా పరిశుభ్రమైన విమానయానానికి మార్గం సుగమం అవుతున్నప్పటికీ, తక్షణ ఆర్థిక ప్రభావాలు, SAF ను పెద్ద ఎత్తున ఉత్పత్తి చేయగల సామర్థ్యం వంటివి మార్కెట్లో అనేక ప్రశ్నలను లేవనెత్తుతున్నాయి.

ప్రపంచ SAF లక్ష్యాలు, భారత్ స్థానం

ప్రస్తుతం, భారత్ నిర్దేశించుకున్న SAF మిశ్రమ లక్ష్యాలు (blending targets) - అంతర్జాతీయ విమానాలకు 2027 నాటికి 1%, 2028 నాటికి 2%, మరియు 2030 నాటికి 5% - ఇతర దేశాలతో పోలిస్తే తక్కువగానే ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, యూరోపియన్ యూనియన్ (EU) యొక్క ReFuelEU ఏవియేషన్ రెగ్యులేషన్ ప్రకారం, 2025 నాటికి 2% SAF, 2030 నాటికి 6% SAF వాడాల్సి ఉంటుంది. బ్రిటన్ కూడా కఠినమైన నిబంధనలు కలిగి ఉంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా, Neste, Shell వంటి దిగ్గజ ఇంధన సంస్థలతో పాటు LanzaTech, Gevo వంటి ప్రత్యేక కంపెనీలు SAF ఉత్పత్తిలో ముందున్నాయి. డెలాయిట్ అంచనాల ప్రకారం, 2040 నాటికి భారత్ ఏటా 8-10 మిలియన్ టన్నుల SAF ను ఉత్పత్తి చేయగల సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉందని, దీనికి సుమారు $70-85 బిలియన్ల పెట్టుబడి అవసరమని తెలుస్తోంది. అయితే, ఇక్కడ ప్రధాన అడ్డంకి అధిక ధర. SAF, సాంప్రదాయ జెట్ ఇంధనం కంటే 2 నుండి 5 రెట్లు ఖరీదైనది. ఆల్కహాల్-టు-జెట్ (AtJ) పద్ధతి, అంటే ఇథనాల్ ను జెట్ ఇంధనంగా మార్చడం, భారతదేశానికి అనుకూలంగా ఉంది, ఎందుకంటే దేశంలో ఇథనాల్ మిగులు (surplus) ఉంది. అయినప్పటికీ, వ్యవసాయ రంగం నుంచి ముడిసరుకులను స్థిరంగా సరఫరా చేయగల సామర్థ్యం ఆందోళన కలిగిస్తోంది. 'ఆహారం వర్సెస్ ఇంధనం' (food versus fuel) చర్చ, ఊహించలేని సరఫరా గొలుసులు (supply chains) ఈ సమస్యను మరింత క్లిష్టతరం చేస్తున్నాయి.

కీలక సవాళ్లు: ఖర్చు, మౌలిక సదుపాయాలు, ముడిసరుకులు

ఈ పాలసీ మార్పు ఆర్థికంగా ఎంతవరకు లాభదాయకం అనేదానిపై అనేక సవాళ్లున్నాయి. SAF, సాంప్రదాయ జెట్ ఇంధనం మధ్య గణనీయమైన ధర వ్యత్యాసం నేరుగా విమానయాన సంస్థల నిర్వహణ ఖర్చులపై (operating costs) ప్రభావం చూపుతుంది. ఇది టికెట్ ధరల పెంపునకు లేదా లాభాల తగ్గుదలకు దారితీయవచ్చు. ఇంటర్నేషనల్ ఎయిర్ ట్రాన్స్‌పోర్ట్ అసోసియేషన్ (IATA) అంచనాల ప్రకారం, 2025 నాటికి SAF ఖర్చు సాంప్రదాయ జెట్ ఇంధనం కంటే 4.2 రెట్లు ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఖర్చుతో పాటు, SAF ఉత్పత్తి మరియు పంపిణీకి అవసరమైన మౌలిక సదుపాయాలను (infrastructure) గణనీయంగా విస్తరించాల్సిన అవసరం ఉంది. చెరకు, మొక్కజొన్న వంటి వ్యవసాయ ఉత్పత్తులపై భారతదేశం యొక్క ఆధారపడటం వాతావరణం, విధానపరమైన మార్పులపై ఆధారపడి ఉంటుంది, ఇది ముడిసరుకుల కొరతకు దారితీస్తుంది. ఆహార పంటలను ఇంధనానికి ఉపయోగించడం ఆహార భద్రత, ధరల పెరుగుదలపై ఆందోళనలను రేకెత్తిస్తుంది. అంతేకాకుండా, ఐరోపా లేదా ఉత్తర అమెరికాలతో పోలిస్తే భారతదేశం యొక్క ప్రస్తుత SAF ఆదేశాలు (mandates) తక్కువ కఠినంగా, తప్పనిసరి కాకుండా ఉన్నాయి, ఇది నెమ్మదిగా అమలుకు సూచన. గ్యాసోలిన్ కోసం భారతదేశం యొక్క ప్రస్తుత ఇథనాల్ మిశ్రమ కార్యక్రమం (ethanol blending program) కొన్ని విజయాలు సాధించినప్పటికీ, ముడిసరుకుల ధరల అస్థిరత, ఉత్పత్తి యొక్క పర్యావరణ ప్రభావాలపై విమర్శలను ఎదుర్కొంది.

భవిష్యత్ అంచనాలు: ఇంధన భద్రత Vs. మార్కెట్ వాస్తవాలు

స్పష్టమైన సవాళ్లు ఉన్నప్పటికీ, ATF లోకి ఇథనాల్ ను మిళితం చేయడం ద్వారా భారత్ తన పెరుగుతున్న బయోఫ్యూయల్ పరిశ్రమ నుండి ప్రయోజనం పొందగలదు. దేశం తన మిగులు ఇథనాల్ సామర్థ్యాన్ని ఉపయోగించుకొని, ప్రపంచ మార్కెట్లకు ఒక ప్రధాన SAF సరఫరాదారుగా మారాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. ఇంటర్నేషనల్ సివిల్ ఏవియేషన్ ఆర్గనైజేషన్ (ICAO) యొక్క కార్బన్ ఆఫ్సెట్టింగ్ మరియు రిడక్షన్ స్కీమ్ ఫర్ ఇంటర్నేషనల్ ఏవియేషన్ (CORSIA) ఫ్రేమ్‌వర్క్, 2027 నుండి తప్పనిసరి కానుంది. అంతర్జాతీయ మార్గాలలో ప్రయాణించే విమానయాన సంస్థలకు ఇది SAF అవలంబన (adoption) కోసం నియంత్రణపరమైన ప్రేరణను అందిస్తుంది. విమానయాన సంస్థల ఆర్థిక వ్యవహారాలపై తక్షణ ప్రభావం అదనపు ఖర్చు రూపంలో ఉండవచ్చు, అయితే చమురు దిగుమతిపై ఆధారపడటాన్ని తగ్గించడం, ఇంధన భద్రతను పెంచడం వంటి దీర్ఘకాలిక వ్యూహాత్మక ప్రయోజనాలు గణనీయమైనవి. ఈ విధానం విజయం సాధించాలంటే, ఉత్పత్తి సాంకేతికతలలో గణనీయమైన పెట్టుబడులు, ఆహారేతర పంటల నుండి ముడిసరుకులను కనుగొనడం, మరియు లక్ష్యాలను వాస్తవంలోకి మార్చడానికి స్పష్టమైన, దీర్ఘకాలిక ప్రణాళిక అవసరం.