अमेरिका आणि भारत या दोन प्रमुख अर्थव्यवस्थांनी आता एक नवीन अंतरिम (Interim) व्यापार फ्रेमवर्क (Framework) करारावर सहमती दर्शवली आहे. या करारामुळे दोन्ही देशांमधील व्यापार संबंध सुधारण्यास मदत होणार असून, जागतिक पातळीवर सुरू असलेल्या व्यापार तणावाच्या पार्श्वभूमीवर हा एक महत्त्वाचा निर्णय मानला जात आहे.
टॅरिफमध्ये कपात आणि त्यामागील कारणे
गेल्या काही वर्षांपासून दोन्ही देशांमध्ये टॅरिफवरून (Tariff) वाद सुरू होते. अमेरिकेने भारताच्या काही वस्तूंवर 50% पर्यंत टॅरिफ लावले होते, तर भारतानेही प्रत्युत्तर दिले होते. आता या नव्या करारामुळे, एकमेकांच्या वस्तूंवरील परस्पर टॅरिफ (Reciprocal Tariffs) 18% पर्यंत कमी करण्यात आले आहेत. तसेच, अमेरिकेने भारताच्या रशियाकडून तेल खरेदीमुळे लादलेले 25% दंडनीय टॅरिफ (Penalty Tariff) देखील मागे घेतले आहेत. हा करार अशा वेळी आला आहे, जेव्हा जागतिक अर्थव्यवस्था मंदावली आहे, संरक्षणवाद (Protectionism) वाढत आहे आणि भू-राजकीय (Geopolitical) तणाव आहे. काही विश्लेषकांच्या मते, हा करार नवीन वाढीचा स्रोत नसून, पूर्वीच्या अमेरिकेच्या टॅरिफ कृतींमुळे झालेले नुकसान कमी करण्याचा आणि भू-राजकीय दबाव समायोजित करण्याचा एक मार्ग आहे.
करारातील फायदे आणि त्रुटी
हा करार औद्योगिक उत्पादने (Industrial Goods), कृषी उत्पादने (Agricultural Items), औषधे (Pharmaceuticals), रत्ने (Gems), हिरे (Diamonds) आणि विमानाचे सुटे भाग (Aircraft Parts) यांसारख्या विस्तृत वस्तूंचा समावेश करतो. या अंतर्गत, भारत अमेरिकेच्या औद्योगिक आणि कृषी उत्पादनांवरील टॅरिफ कमी करेल, तर अमेरिका विशिष्ट भारतीय निर्यातींना प्राधान्य देईल. विशेषतः, औषधे, रत्ने, हिरे आणि विमानाचे सुटे भाग यांसारख्या क्षेत्रांतील टॅरिफ पूर्णपणे काढून टाकले जाऊ शकतात. या कराराचा एक महत्त्वाचा भाग म्हणजे, भारताने पुढील पाच वर्षांत अमेरिकेकडून $500 अब्ज पेक्षा जास्त किमतीची ऊर्जा, तंत्रज्ञान आणि इतर उत्पादने खरेदी करण्याची वचनबद्धता दिली आहे. तथापि, सध्याच्या व्यापार व्हॉल्यूमनुसार (Trade Volumes) हे किती व्यवहार्य आहे, यावर काही विश्लेषक प्रश्नचिन्ह उपस्थित करत आहेत.
स्पर्धेतील स्थान आणि ऐतिहासिक संदर्भ
या करारामुळे भारताची प्रादेशिक प्रतिस्पर्धकांच्या तुलनेत स्थिती अधिक मजबूत झाली आहे. अमेरिकेने टॅरिफ 18% पर्यंत कमी केल्यामुळे, इंडोनेशिया (19%), बांगलादेश आणि व्हिएतनाम (20%) सारख्या देशांपेक्षा भारताला अमेरिकन बाजारात फायदा मिळेल. याउलट, चीनला सध्या सुमारे 34% टॅरिफचा सामना करावा लागत आहे. मात्र, युरोपियन युनियन (EU) आणि भारत यांच्यातील व्यापार कराराची (Trade Agreement) तुलना केल्यास, तो अधिक परस्पर फायदेशीर मानला जात आहे, कारण त्यातून दोन्ही अर्थव्यवस्थांना अधिक GDP वाढ मिळण्याची अपेक्षा आहे. हे पाहता, अमेरिका-भारत करार तितकी व्यापक आर्थिक वाढ देईलच असे नाही. ऐतिहासिकदृष्ट्या, 2025 मध्ये अमेरिकेने लावलेल्या टॅरिफ वाढीमुळे आणि कृषी प्रवेश (Agricultural Access) तसेच डिजिटल नियमांसारख्या मुद्द्यांवरील वादामुळे दोन्ही देशांमधील व्यापार संबंधांमध्ये तणाव वाढला होता.
टीका आणि चिंता
टॅरिफमध्ये कपात झाली असली तरी, अधिक गंभीर विश्लेषणात काही संरचनात्मक आव्हाने (Structural Challenges) दिसून येतात. भारताच्या वस्तूंवरील 18% अमेरिकन टॅरिफ, जरी पूर्वीच्या दंडात्मक दरांपेक्षा कमी असले तरी, व्यापार वाद वाढण्यापूर्वी भारताच्या निर्यातीवर आकारल्या जाणाऱ्या सरासरी टॅरिफपेक्षा लक्षणीयरीत्या जास्त आहेत. काही विश्लेषकांच्या मते, ही नवीन व्यवस्था भारतीय निर्यातीविरुद्ध संरक्षणवाद (Protectionism) वाढवणारी आहे आणि ती भारताच्या वाटाघाटीतील (Negotiating Leverage) ताकदीबद्दल प्रश्नचिन्ह निर्माण करते. तसेच, या कराराचे अंतरिम स्वरूप सूचित करते की, बाजारपेठ प्रवेश (Market Access), नियामक स्वायत्तता (Regulatory Autonomy) आणि भविष्यातील संभाव्य संघर्षाचे मुद्दे अजूनही अनुत्तरित आहेत. 'नियमावली' (Rules of Origin) यावर लक्ष केंद्रित केल्याने अंमलबजावणीत गुंतागुंत निर्माण होऊ शकते. व्यापार असमतोल (Trade Imbalances) आणि भू-राजकीय विचारांमुळे (Geopolitical Considerations), विशेषतः संवेदनशील कृषी क्षेत्रांमध्ये, भविष्यात पुन्हा वाद निर्माण होण्याची शक्यता आहे.
पुढील वाटचाल
हा अंतरिम करार द्विपक्षीय व्यापार संबंध स्थिर करण्याची आणि अधिक व्यापक द्विपक्षीय व्यापार करारासाठी (BTA) पाया रचण्याची चिन्हे दर्शवतो. दोन्ही देश मार्चपर्यंत कायदेशीर फ्रेमवर्क अंतिम करण्याच्या तयारीत आहेत. यासाठी बैठका आणि चर्चा सुरू आहेत. या कराराचे यश व्यापार प्रवाह (Trade Flows) स्थिर ठेवण्यात आणि आर्थिक असमतोल दूर करण्यात किती प्रभावी ठरते, हे पाहणे महत्त्वाचे ठरेल.