उलानबातार येथे पार पडलेली UNCCD COP17 परिषद जागतिक दुष्काळ फ्रेमवर्कवर सहमती न होताच संपली. मात्र, दुष्काळ निवारणासाठी **$1.3 अब्ज** डॉलर्सचा निधी उभारण्यात यश आले असून, आता गुंतवणूक थेट वॉटर सिक्युरिटी आणि मृदा व्यवस्थापन प्रकल्पांकडे वळणार आहे.
मंगोलियातील उलानबातार येथे नुकतीच पार पडलेली UNCCD (United Nations Convention to Combat Desertification) COP17 परिषद कोणत्याही कायदेशीर जागतिक फ्रेमवर्कशिवाय संपली आहे. राष्ट्रीय सार्वभौमत्वाच्या मुद्द्यावरून सदस्य देशांमध्ये एकमत न झाल्याने सलग दुसऱ्यांदा या कराराचा निर्णय प्रलंबित राहिला आहे.
गुंतवणुकीसाठी नवी संधी
जरी जागतिक स्तरावर एकसंध धोरण बनले नसले, तरी या परिषदेत $1.3 अब्ज डॉलर्सचा नवीन निधी जाहीर करण्यात आला आहे. सर्वात महत्त्वाची बाब म्हणजे Drought Resilience Investment Facility (DRIF) ची स्थापना. ही सुविधा सार्वजनिक आणि खाजगी भांडवल थेट पाणी सुरक्षा आणि जमिनीच्या धूप रोखण्याच्या प्रकल्पांकडे वळवण्यासाठी उत्प्रेरक म्हणून काम करेल.
गुंतवणूकदारांसाठी काय बदलले?
आता जागतिक धोरणांऐवजी, गुंतवणूकदारांना प्रादेशिक आणि प्रकल्प-आधारित संधींकडे लक्ष द्यावे लागेल. इजिप्तमध्ये होणाऱ्या COP18 पासून दुष्काळ हा विषय कायमस्वरूपी अजेंड्यावर असेल, त्यामुळे वॉटर इन्फ्रास्ट्रक्चर क्षेत्रातील सरकारी खर्च वाढण्याची दाट शक्यता आहे.
आर्थिक जोखीम आणि उद्योग
दुष्काळामुळे होणारे जागतिक आर्थिक नुकसान दरवर्षी 3% ते 7.5% नी वाढत आहे. पनामा कालव्यासारख्या ठिकाणी पाणी पातळी कमी झाल्यामुळे पुरवठा साखळीवर (Supply Chain) मोठा परिणाम होतो. यामुळे:
- कृषी (Agriculture)
- रसायने (Chemicals)
- वीज निर्मिती (Power Generation)
यांसारख्या पाणी-केंद्रित उद्योगांच्या खर्चामध्ये मोठी वाढ होऊ शकते. भविष्यात कंपन्यांना विविध देशांच्या नियमांशी जुळवून घेण्यासाठी अधिक खर्च करावा लागेल, ज्याचा परिणाम त्यांच्या तिमाही निकालांवर आणि नफ्यावर दिसू शकतो.
