पश्चिम आशियातील तणावामुळे कच्च्या तेलाच्या किमतीत 36% ची मोठी वाढ झाली आहे. फेब्रुवारी 2026 पासून सुरू असलेल्या या संघर्षामुळे, आंतरराष्ट्रीय बाजारात तेलाचे दर सुमारे $70 वरून $120 प्रति बॅरलपर्यंत पोहोचले आहेत. मात्र, या पार्श्वभूमीवर भारताने घरगुती स्तरावर पेट्रोलचे दर स्थिर ठेवले आहेत, जे अमेरिकेतील 41% च्या वाढीच्या तुलनेत लक्षणीय आहे.
स्थिरतेची किंमत
या स्थिरतेची मोठी किंमत मोजावी लागत आहे. सरकारी तेल कंपन्या (OMCs) दरमहा अंदाजे ₹30,000 कोटींचे नुकसान सहन करत आहेत. एप्रिल 2026 मध्येच, दररोजचे नुकसान ₹700 ते ₹1,000 कोटींपर्यंत पोहोचले. इंडियन ऑइल कॉर्पोरेशन, भारत पेट्रोलियम आणि हिंदुस्तान पेट्रोलियम सारख्या कंपन्यांच्या ताळेबंदावर (balance sheets) याचा परिणाम होत आहे. सरकारने एक्साईज ड्युटी कमी करून, डिझेलवरील एक्साईज शून्य आणि पेट्रोलवरील एक्साईज ₹3 प्रति लिटर करून हे नुकसान काही प्रमाणात कमी करण्याचा प्रयत्न केला आहे, परंतु यामुळे सरकारच्या महसुलात अंदाजे ₹1.7 लाख कोटींची घट होण्याची शक्यता आहे.
आर्थिक आव्हानांना तोंड
भारताची 90% पेक्षा जास्त गरज आयातीवर अवलंबून असल्याने, हा देश जागतिक किमतींच्या धक्क्यांसाठी अत्यंत संवेदनशील आहे. विश्लेषकांच्या मते, सध्याची भू-राजकीय परिस्थिती पाहता, जर कच्च्या तेलाच्या किमती $82-$87 प्रति बॅरलच्या आसपास राहिल्यास, भारताची चालू खात्यातील तूट (Current Account Deficit - CAD) चालू आर्थिक वर्षात 2.0% पर्यंत वाढू शकते, जी मूळ अंदाजानुसार 1.5% राहण्याची शक्यता आहे. 2008 च्या तेल दरवाढीच्या वेळी भारताची चालू खात्यातील तूट जीडीपीच्या 11% पर्यंत पोहोचली होती.
या धोरणाचा भारतीय रुपयावरही परिणाम होत आहे. डॉलरच्या तुलनेत रुपया 95.33 च्या पातळीवर पोहोचला आहे, जो गेल्या वर्षभरात 12.07% नी घसरला आहे. यामुळे आयात खर्च वाढतो आणि महागाईलाही चालना मिळते.
धोरणाची व्यवहार्यता आणि अवलंबित्व
सध्याचे धोरण दीर्घकाळ टिकणारे नाही. सरकारी तेल कंपन्यांवर येणारा सततचा ताण एक छुपी सबसिडी (hidden subsidy) आहे, ज्यामुळे बाजारातील संकेतांमध्ये बिघाड होतो आणि सार्वजनिक पैशाचा अपव्यय होतो. अमेरिकासारख्या देशांप्रमाणे, जिथे देशांतर्गत उत्पादन (domestic production) ग्राहकांना जागतिक किमतींच्या धक्क्यांपासून वाचवते, तिथे भारताची आयातीवरील अवलंबित्व (import dependency) त्याला असुरक्षित बनवते. मूडीजच्या (Moody's) मते, भारत तुर्की किंवा अर्जेंटिनासारख्या इतर विकसनशील देशांपेक्षा धक्के सहन करण्यास अधिक सक्षम आहे. परंतु, त्याचे तुलनेने जास्त कर्ज आणि कमकुवत वित्तीय संतुलन (fiscal balance) वारंवार येणाऱ्या बाह्य दबावाला तोंड देण्याची त्याची क्षमता मर्यादित करते.
पुढे काय?
भारताची दीर्घकालीन ऊर्जा सुरक्षा (energy security) तेल, वायू, नवीकरणीय ऊर्जा आणि अणुऊर्जा यांसारख्या देशांतर्गत उत्पादनात वाढ करण्यावर अवलंबून आहे. राज्याच्या मालकीच्या ऊर्जा कंपन्या स्वच्छ ऊर्जा उपक्रमांमध्ये ₹2 ट्रिलियन पेक्षा जास्त वार्षिक गुंतवणुकीसाठी तयार आहेत. अक्षय ऊर्जा (renewable energy) जलद गतीने वाढवणे, कार्यक्षमता वाढवणे आणि ऊर्जा स्रोतांमध्ये विविधता आणणे हे आव्हानात्मक भू-राजकीय परिस्थितीतून निर्माण होणारी असुरक्षितता कमी करण्यासाठी महत्त्वपूर्ण पाऊले आहेत.
