భారత టెక్స్టైల్ రంగం **$350 బిలియన్ల** లక్ష్యం వైపు దూసుకువెళ్తోంది. అయితే, గ్లోబల్ సస్టైనబిలిటీ నిబంధనలు ఈ ప్రయాణానికి పరీక్షగా మారాయి. EU ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా సప్లై చైన్ను మార్చుకోవాల్సిన తరుణంలో, ఇది కంపెనీల మార్జిన్లపై ప్రభావం చూపే అవకాశం ఉంది.
భారత టెక్స్టైల్ రంగం దాదాపు 4.5 కోట్ల మందికి ఉపాధి కల్పిస్తూ, 2030 నాటికి $350 బిలియన్ల టార్గెట్ను నిర్దేశించుకుంది. అయితే, ఈ స్థాయికి చేరుకోవాలంటే కేవలం ఉత్పత్తిని పెంచడమే సరిపోదు, కాటన్ ఫార్మ్స్ నుంచి ఎగుమతి వరకు సప్లై చైన్ను పూర్తిగా ఆధునీకరించాల్సి ఉంటుంది.
ఫార్మింగ్ లెవల్లో సవాళ్లు
భారత టెక్స్టైల్ పరిశ్రమ బలం దాని వర్టికల్ సప్లై చైన్. అయితే, దీనికి మూలం రైతుల వద్దే ఉంది. వర్షాలపై ఆధారపడే లక్షలాది మంది చిన్న రైతులు, పెరిగిన సాగు ఖర్చులతో సతమతమవుతున్నారు. దీనివల్ల ముడి పదార్థాల సరఫరాలో అస్థిరత ఏర్పడుతోంది. దీన్ని అధిగమించడానికి కంపెనీలు రీజెనరేటివ్ అగ్రికల్చర్ పద్ధతులను ప్రోత్సహించాల్సి ఉంటుంది, దీనికి భారీగా పెట్టుబడులు అవసరం.
యూరప్ మార్కెట్ రూల్స్
ఎగుమతిదారులకు అతిపెద్ద పరీక్ష యూరోపియన్ యూనియన్ నుంచి రానుంది. 2027-2028 నాటికి అమలులోకి రానున్న 'Digital Product Passport' ఫ్రేమ్వర్క్ ప్రకారం, ప్రతి వస్త్రం ఎక్కడ తయారైంది, వాడిన రసాయనాలు ఏమిటి అన్న పూర్తి వివరాలను వెల్లడించాలి. ఈ సమాచారాన్ని సేకరించడం భారతీయ సంస్థలకు ఒక 'ఎగ్జిక్యూషన్ రిస్క్'. సరైన డేటా ఇవ్వలేని కంపెనీలు మార్కెట్ వాటాను కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది.
మార్జిన్లపై ప్రభావం
పెట్టుబడిదారులు గమనించాల్సిన కీలక విషయం ఏంటంటే, సప్లై చైన్ డిజిటలైజేషన్ కోసం కంపెనీలు చేసే ఖర్చు పెరగనుంది. అలాగే కాటన్-పాలిస్టర్ బ్లెండ్స్ రీసైక్లింగ్ టెక్నాలజీపై చేసే పెట్టుబడులు స్వల్పకాలంలో కంపెనీల ఆపరేటింగ్ మార్జిన్లపై ఒత్తిడి తీసుకురావచ్చు. సస్టైనబిలిటీ అనేది ఇప్పుడు ఒక ఆప్షన్ కాదు, వ్యాపారం కొనసాగాలంటే తప్పనిసరి అనే పరిస్థితి నెలకొంది.