COP17 నివేదిక ప్రకారం ప్రపంచవ్యాప్తంగా **42%** భూమి స్థానిక తెగల ఆధీనంలో ఉంది. ఇందులో నాగాలాండ్, సుందర్బన్స్ వంటి భారతీయ మోడల్స్ కీలక పాత్ర పోషిస్తున్నాయి. అయితే, ప్రభుత్వ లక్ష్యాలకు, నిధుల కేటాయింపునకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం ఇన్వెస్టర్లకు కొంత రిస్క్ కలిగించే అంశం.
యెరెవాన్‌లో జరుగుతున్న COP17 బయోడైవర్సిటీ సమ్మిట్ కీలక విషయాలను వెల్లడించింది. ప్రపంచంలోని 42% భూభాగం మరియు కీలకమైన పర్యావరణ ప్రాంతాల్లో ఒక వంతు (1/3rd) వాటా స్థానిక తెగల (IPLC) ఆధీనంలో ఉన్నట్లు ఈ రిపోర్ట్ స్పష్టం చేసింది. సెంట్రలైజ్డ్ విధానాల కంటే, కమ్యూనిటీ ఆధారిత నిర్వహణే పర్యావరణ పరిరక్షణలో మెరుగైన ఫలితాలను ఇస్తోందని నివేదిక పేర్కొంది.
భారత్ సక్సెస్ స్టోరీస్
భారతదేశం ఈ విషయంలో ప్రపంచానికి ఆదర్శంగా నిలుస్తోంది. ముఖ్యంగా నాగాలాండ్‌లో కమ్యూనిటీల ఆధ్వర్యంలో జరుగుతున్న అటవీ సంరక్షణ చర్యలు, నీలగిరి బయోస్పియర్ రిజర్వ్‌లో ఆక్రమణ మొక్కలను తొలగించి స్థానిక వృక్షజాలాన్ని పునరుద్ధరిస్తున్న విధానం అత్యంత ప్రభావవంతమైనవిగా నివేదిక గుర్తించింది.
ఇన్వెస్టర్ల దృష్టిలో రిస్క్
సుందర్బన్స్ డెల్టాలో పండిస్తున్న క్లైమేట్-రెసిలెంట్ వరి రకాలు ఆహార భద్రతకు కొత్త మార్గాలను చూపుతున్నాయి. అయితే, అగ్రో-ఎకాలజీని ప్రోత్సహిస్తామని 97% దేశాలు చెబుతున్నప్పటికీ, కేవలం 51% దేశాలు మాత్రమే దీనికి అవసరమైన నిధులను లేదా స్పష్టమైన పాలసీలను అమలు చేస్తున్నాయి. ఈ నిధుల కొరత (Funding Gap) వల్ల Kunming-Montreal Global Biodiversity Framework (KMGBF) అమలులో జాప్యం జరిగే అవకాశం ఉంది. ESG కంప్లయన్స్ మరియు క్లైమేట్ రిస్క్ ట్రాక్ చేసే ఇన్వెస్టర్లు ఈ పాలసీ-ఫైనాన్స్ గ్యాప్‌ను గమనించడం చాలా అవసరం.