2030 నాటికి **300 మిలియన్ టన్నుల** స్టీల్ ఉత్పత్తి చేయాలన్న భారత్ లక్ష్యానికి ముడిసరుకు సమస్యలు ఎదురవుతున్నాయి. ముఖ్యంగా మాంగనీస్ ఓర్ (Manganese ore) కొరత, దిగుమతులపై అతిగా ఆధారపడటం స్టీల్ కంపెనీల లాభాలపై ఒత్తిడి పెంచుతోంది.
భారత స్టీల్ రంగం 2030 నాటికి ఏటా 300 మిలియన్ టన్నుల ఉత్పత్తిని చేరుకోవడానికి వేగంగా అడుగులు వేస్తోంది. అయితే, ఐరన్ ఓర్, బొగ్గు పుష్కలంగా ఉన్నప్పటికీ, స్టీల్కు కావాల్సిన అత్యంత కీలకమైన 'మాంగనీస్ ఓర్' విషయంలో సరఫరా కొరత ఆందోళన కలిగిస్తోంది.
దిగుమతులపై పెరిగిన భారం
భారత్ తన మాంగనీస్ అవసరాల్లో దాదాపు 60% నుండి 65% వరకు దిగుమతులపైనే ఆధారపడుతోంది. దక్షిణాఫ్రికా, గబాన్ మరియు ఆస్ట్రేలియా వంటి దేశాల నుంచి వీటిని దిగుమతి చేసుకుంటోంది. దీనివల్ల గ్లోబల్ మార్కెట్లలో ధరలు పెరిగినప్పుడు, దేశీయ కంపెనీల ఉత్పత్తి వ్యయం భారీగా పెరిగిపోతోంది. ఈ భారాన్ని వినియోగదారులపై వేయడం మార్కెట్ పోటీ దృష్ట్యా కంపెనీలకు కష్టంగా మారుతోంది.
మైనింగ్ ఆక్షన్ ప్రీమియమ్స్ - మరో సవాల్
ఒడిశా వంటి రాష్ట్రాల్లో మైనింగ్ బ్లాకులను వేలం వేస్తున్నప్పుడు కంపెనీలు చెల్లిస్తున్న భారీ ప్రీమియమ్స్, వాటి ఆర్థిక స్థితిని దెబ్బతీస్తున్నాయి. ఒకసారి భారీ ధరకు మైనింగ్ హక్కులను సొంతం చేసుకున్నాక, స్టీల్ ధరలు తగ్గినప్పటికీ ఆ ఫీజులు భరించాల్సి రావడం కంపెనీలకు పెద్ద తలనొప్పిగా మారింది.
గ్రీన్ ఎనర్జీ ఖర్చులు
వీటన్నిటితో పాటు, ఐరోపా సమాఖ్య ప్రవేశపెట్టిన Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM) నిబంధనలు కంపెనీలపై అదనపు భారాన్ని మోపుతున్నాయి. యూరప్కు ఎగుమతులు చేయాలంటే కార్బన్ ఉద్గారాలను తగ్గించుకోవాల్సిందే. దీనికోసం కంపెనీలు సోలార్ పవర్, వేస్ట్-హీట్ రికవరీ సిస్టమ్స్ వంటి గ్రీన్ టెక్నాలజీపై భారీగా ఖర్చు చేయాల్సి వస్తోంది.
ముందున్న క్వార్టర్లలో అంతర్జాతీయ మాంగనీస్ ధరల గమనం, కంపెనీలు గ్రీన్ టెక్నాలజీకి కేటాయిస్తున్న నిధులు మరియు వాటి డెట్ (Debt) లెవల్స్ను ఇన్వెస్టర్లు నిశితంగా గమనించాలి.