సాఫ్ట్‌వేర్ సేవల నుంచి హార్డ్‌వేర్, సెమీకండక్టర్లు, రోబోటిక్స్ వంటి డీప్ టెక్ రంగానికి భారత్ మారుతోంది. ఈ మార్పు సక్సెస్ అవ్వాలంటే కేవలం మేనేజర్లు మాత్రమే కాదు, హై-ప్రిసిషన్ టెక్నీషియన్ల అవసరం ఎంతో ఉంది.
ప్రస్తుతం భారత్ ఒక భారీ ఆర్థిక మార్పులో ఉంది. కేవలం సాఫ్ట్‌వేర్ సేవలకే పరిమితం కాకుండా, సెమీకండక్టర్లు మరియు రోబోటిక్స్ వంటి సంక్లిష్టమైన హార్డ్‌వేర్ తయారీకి హబ్‌గా మారాలని చూస్తోంది. ఇప్పటివరకు కార్పొరేట్ మేనేజ్మెంట్, సాఫ్ట్‌వేర్ పరిపాలనలో మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకున్న భారత్, ఇప్పుడు 'డీప్ టెక్' వైపు అడుగులు వేస్తోంది. దీని కోసం కేవలం కోడింగ్ మాత్రమే కాదు, పక్కా ఇంజనీరింగ్ నైపుణ్యాలు కలిగిన వర్క్‌ఫోర్స్ కావాలి.
ఎక్కడ ఉంది అసలు సమస్య?
మన విద్యా వ్యవస్థ ఇప్పటివరకు థియరెటికల్ నాలెడ్జ్‌కే ప్రాధాన్యత ఇచ్చింది. దశాబ్దాలుగా మన దేశంలో మేనేజ్మెంట్ రోల్స్ కు ఉన్న క్రేజ్, టెక్నికల్ స్కిల్స్ కు లేదు. కానీ, చిప్ ఫ్యాబ్రికేషన్ మరియు ఎలక్ట్రానిక్స్ హార్డ్‌వేర్ రంగాల్లో పనిచేయాలంటే వాక్యూమ్ సిస్టమ్స్, సబ్-మైక్రాన్ టాలరెన్స్ వంటి వాటిపై పట్టున్న టెక్నీషియన్లు చాలా అవసరం. క్లీన్‌రూమ్ ఆపరేటర్లు, హార్డ్‌వేర్ డిజైన్ ఇంజనీర్లకు కూడా సాఫ్ట్‌వేర్ ఆర్కిటెక్టుల స్థాయి గుర్తింపు లభించినప్పుడే ఈ రంగం అభివృద్ధి చెందుతుంది.
డిజిటల్ పబ్లిక్ ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్
హార్డ్‌వేర్‌తో పాటు, ఇండియా స్టాక్ (India Stack) మరియు భాషినీ (Bhashini) వంటి AI ప్లాట్‌ఫామ్‌లను అనుసంధానించే పనిలో ప్రభుత్వం ఉంది. గ్రామాల్లోని సామాన్యులకు కూడా వాయిస్-ఫస్ట్ గవర్నెన్స్ అందించడం దీని లక్ష్యం. కేవలం అబ్‌స్ట్రాక్ట్ అల్గారిథమ్స్ కాకుండా, వ్యవసాయం, హెల్త్‌కేర్ వంటి రంగాల్లో నిజమైన సమస్యలను పరిష్కరించే టూల్స్ తయారు చేయాల్సిన అవసరం ఉంది.
రిస్క్ మరియు సవాళ్లు
ఒకవేళ సెమీకండక్టర్ తయారీకి చేస్తున్న భారీ పెట్టుబడులకు అనుగుణంగా, వొకేషనల్ ట్రైనింగ్ వ్యవస్థ పెరగకపోతే తీవ్రమైన రిస్క్ ఉండే అవకాశం ఉంది. విదేశీ నిపుణులపై ఆధారపడటం వల్ల స్థానిక ఉత్పత్తుల కాంపిటీటివ్ అడ్వాంటేజ్ దెబ్బతినవచ్చు. నేషనల్ ఎడ్యుకేషన్ పాలసీ 2020 లక్ష్యాలను చేరుకోవడం, అకడమిక్ సంప్రదాయాలను మార్చుకోవడం ఈ దిశగా కీలకం కానున్నాయి.