భారతదేశం 2030 నాటికి **6.5 GW** డేటా సెంటర్ సామర్థ్యాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. కానీ, విపరీతమైన విద్యుత్, నీటి వినియోగం మరియు డాలర్తో పోలిస్తే రూపాయి విలువ **94.80** స్థాయికి పడిపోవడం వల్ల దిగుమతి ఖర్చులు పెరిగి కంపెనీలకు సవాలుగా మారాయి.
భారతదేశం ఇప్పుడు డిజిటల్ మౌలిక సదుపాయాల నిర్మాణంలో దూసుకెళ్తోంది. 2026 నాటికి సుమారు 1.5 GW గా ఉన్న కెపాసిటీని, 2030 నాటికి 6.5 GWకి పెంచడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. దీనికి నిదర్శనంగా, TCS అనుబంధ సంస్థ HyperVault తాజాగా హైదరాబాద్లో 264 ఎకరాల్లో, ₹70,000 కోట్ల పెట్టుబడితో 1 GW AI-ఫోకస్డ్ డేటా సెంటర్ను నిర్మిస్తోంది. అయితే, ఈ వృద్ధి వెనుక కీలకమైన సవాళ్లు దాగి ఉన్నాయి.
వనరుల కొరత - అసలు సమస్య
డేటా సెంటర్లు అంటే కేవలం సర్వర్లు మాత్రమే కాదు, ఇవి నీరు, విద్యుత్ను విపరీతంగా వాడే భారీ కేంద్రాలు. ఒక 100 MW డేటా సెంటర్కు రోజుకు దాదాపు 20 లక్షల లీటర్ల నీరు అవసరమవుతుంది. తెలంగాణ, మహారాష్ట్ర వంటి కీలక రాష్ట్రాల్లో ఈ స్థాయిలో నీటిని వాడటంపై స్థానికంగా వ్యతిరేకత మొదలైంది. ఇది భవిష్యత్తులో రెగ్యులేటరీ చిక్కులకు దారితీయవచ్చు. కంపెనీలు ఆధునిక కూలింగ్ టెక్నాలజీని ఎలా వాడుతాయనే దానిపైనే ఇన్వెస్టర్ల దృష్టి ఉండాలి.
రూపాయి పతనం - పెరిగిన దిగుమతి భారం
మరోవైపు, డాలర్తో పోలిస్తే రూపాయి విలువ 94.80కి పడిపోవడం కంపెనీల బడ్జెట్లను దెబ్బతీస్తోంది. గడచిన ఏడాదిలో రూపాయి విలువ 7% కంటే ఎక్కువ తగ్గింది. సర్వర్లు, హార్డ్వేర్ కోసం విదేశాలపై ఆధారపడటం వల్ల ప్రాజెక్ట్ ఖర్చులు భారీగా పెరుగుతున్నాయి. Moody’s విశ్లేషణ ప్రకారం, పెట్టుబడులు జీడీపీకి తోడ్పడినా, విలువైన పరికరాల దిగుమతి వల్ల ఆర్థిక ప్రయోజనాలు పరిమితంగా ఉంటున్నాయి. అధిక అప్పులున్న కంపెనీలకు ఈ కరెన్సీ రిస్క్ మరింత భారంగా మారే అవకాశం ఉంది.