భారతదేశం తన ఎరువుల అవసరాల్లో **68.6%** దిగుమతులపైనే ఆధారపడుతోంది. పప్పుధాన్యాల సాగు విస్తీర్ణం తగ్గడం, దిగుమతులు **7.34 మిలియన్ టన్నులకు** చేరడం వంటి పరిణామాలు వ్యవసాయ రంగంపై తీవ్ర ఒత్తిడిని పెంచుతున్నాయి. గ్లోబల్ మార్కెట్ ధరల్లో మార్పులు, ప్రభుత్వ సబ్సిడీ భారం ఆహార భద్రతపై ప్రశ్నలు లేవనెత్తుతున్నాయి.
భారత వ్యవసాయ రంగం ప్రస్తుతం ఒక క్లిష్టమైన దశలో ఉంది. దేశ అవసరాలను తీర్చుకోవడానికి మనం విదేశీ ఇన్‌పుట్స్‌పై ఎంతగా ఆధారపడుతున్నామన్నది గమనిస్తే, మన ఎరువుల అవసరాల్లో విలువ పరంగా 68.6% దిగుమతుల నుంచే వస్తోంది. ఈ పరిణామం Coromandel International, Chambal Fertilisers, RCF మరియు GNFC వంటి దేశీయ ఎరువుల తయారీ కంపెనీలను గ్లోబల్ సప్లై చైన్ సమస్యలకు, ధరల హెచ్చుతగ్గులకు గురిచేస్తోంది.\n\nయూరియా ఉత్పత్తికి అవసరమైన సహజ వాయువు కోసం దిగుమతులపైనే ఆధారపడాల్సి వస్తోంది. అంతేకాకుండా, పొటాష్ నిల్వలు లేకపోవడం, రాక్ ఫాస్ఫేట్ అవసరాల్లో 90% పైగా విదేశాల నుంచే దిగుమతి చేసుకోవడం ఈ రంగానికి పెద్ద సవాలుగా మారింది. గ్లోబల్ షిప్పింగ్ ధరలు పెరిగినప్పుడు, ప్రభుత్వం సకాలంలో సబ్సిడీ సర్దుబాటు చేయకపోతే ఈ కంపెనీల మార్జిన్లు దెబ్బతినే అవకాశం ఉంది.\n\nమరోవైపు పప్పుధాన్యాల సాగు విస్తీర్ణం 30.6 మిలియన్ హెక్టార్ల (2021-22) నుండి 26.9 మిలియన్ హెక్టార్లకు (2024-25) పడిపోయింది. ఫలితంగా 7.34 మిలియన్ టన్నుల రికార్డ్ స్థాయిలో పప్పుధాన్యాలను మనం దిగుమతి చేసుకున్నాం. ఇది ఫుడ్ ఇన్‌ఫ్లేషన్‌ను పెంచడమే కాకుండా, ప్రాసెసింగ్ కంపెనీల ఖర్చులను కూడా ప్రభావితం చేస్తోంది.\n\nనీటి ఎద్దడి సమస్య కూడా ప్రధానంగా కనిపిస్తోంది. దేశంలోని సాగు నీటి అవసరాల్లో 60% భూగర్భ జలాల నుంచే వస్తోంది. కానీ తలసరి లభ్యత 1,014 క్యూబిక్ మీటర్లకు తగ్గింది, ఇది ప్రమాదకరమైన 1,700 క్యూబిక్ మీటర్ల బెంచ్‌మార్క్ కంటే చాలా తక్కువ. దేశ జనాభాలో 35.5% లేదా 520.1 మిలియన్ల మంది ప్రజలకు పౌష్టికాహారం అందుబాటులో లేకపోవడం ఆందోళనకరమైన విషయం. రానున్న కాలంలో ప్రభుత్వ సబ్సిడీ విధానాలు, నీటి నిర్వహణ పథకాలు, మరియు వాణిజ్య విధానాలపై ఇన్వెస్టర్లు నిశితంగా దృష్టి పెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది.