இந்தியாவின் ஏற்றுமதி கனவு சுவர் மீது மோதியது: இந்த முக்கிய கொள்கை சிறு வணிகங்களுக்கு ஏன் வேலை செய்யவில்லை!

இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் (RBI) கவர்னர் சமீபத்தில் தனது அடிப்படை கொள்கை விகிதத்தை (benchmark policy rate) குறைத்துள்ளார், இது பொருளாதார சரிசெய்தல்களின் (economic adjustments) சமிக்ஞையாகும். சரக்கு ஏற்றுமதி (merchandise exports) குறைந்து வருவது ஒரு கவலைக்குரிய போக்கு ஆகும், இது கடந்த தசாப்தத்தில் (FY15 முதல் FY25 வரை) 3.4 சதவீத கூட்டு வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதத்தை (CAGR) மட்டுமே கண்டுள்ளது. இந்த வளர்ச்சி சீரற்றதாக இருந்துள்ளது, இதில் ஜவுளி (textiles), ஆடை (apparel), ரத்தினங்கள் (gems), நகைகள் (jewellery), தோல் பொருட்கள் (leather products) மற்றும் விவசாயப் பொருட்கள் (agricultural goods) போன்ற உழைப்பு மிகுந்த (labor-intensive) துறைகள் 2-2.5 சதவீத வேகத்தில் மட்டுமே வளர்ந்துள்ளன. ஒட்டுமொத்த ஏற்றுமதி சந்தையை மின்னணுவியல் (electronics) மற்றும் வாகனங்கள் (automobiles) போன்ற உயர் மதிப்புள்ள பொருட்கள் தாங்கிப் பிடித்துள்ளன. இந்தியாவுக்கு பெருமளவில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்க, இந்த பாரம்பரிய, உழைப்பு மிகுந்த துறைகளில் வளர்ச்சியை விரைவுபடுத்துவது அவசியமாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த சவால்களுக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, இந்தியா 'மாவட்டத்தை ஏற்றுமதி மையமாக' (District as Export Hub - DEH) என்ற கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இந்த முயற்சியானது, உழைப்பு மிகுந்த ஏற்றுமதிகளை கணிசமாக அதிகரிக்கவும், வேலைவாய்ப்பை பெருக்கவும் ஒரு மூலோபாய பார்வையை அளிக்கிறது. இது இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாவட்டத்தின் தனித்துவமான திறமைகள் மற்றும் தயாரிப்புகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் இதை அடைய முற்படுகிறது. இந்த கொள்கை, உலகளாவிய உற்பத்தி வர்த்தக ஓட்டங்களில் இந்தியாவின் பங்கை அதிகரிப்பதற்கான பரந்த லட்சியங்களுடன் ஒத்துப்போகிறது. ஒரு ஹைப்பர்-லோக்கல் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், DEH முயற்சி, இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு, நிறுவன ஆதரவு மற்றும் உலகளாவிய சந்தைகளுக்கான மேம்பட்ட அணுகல் மூலம் மாவட்ட அளவிலான பலங்களை உண்மையான ஏற்றுமதி போட்டித்திறனாக மாற்றும் நோக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது.

இந்த நம்பிக்கை தரும் பார்வை இருந்தபோதிலும், 'மாவட்டத்தை ஏற்றுமதி மையமாக' என்ற கொள்கையின் கள யதார்த்தங்கள் குறிப்பிடத்தக்க செயலாக்க சவால்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. மாவட்ட அளவில் நம்பகமான மற்றும் விரிவான ஏற்றுமதியாளர் தரவுத்தளங்களின் (exporter databases) பற்றாக்குறை ஒரு முதன்மையான தடையாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. மாநில அளவிலான ஏற்றுமதி மேம்பாட்டுப் பணியகங்கள் (EPBs) பெரும்பாலும் உண்மையான ஏற்றுமதியாளர் குழுமத்தில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பட்டியல்களைப் பராமரிக்கின்றன, சில சமயங்களில் உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களுக்கு 25-30% வரை மட்டுமே உள்ளது. இந்த சிக்கலை மேலும் கூட்டுவது, வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தின் தலைமை இயக்குநரகம் (DGFT), இது இறக்குமதி-ஏற்றுமதி சான்றிதழ் (IEC) வைத்திருப்பவர்கள் பற்றிய மிகவும் துல்லியமான தரவுகளைக் கொண்டுள்ளது, மாவட்ட வாரியான தரவுகளை EPB களுடன் எளிதாகப் பகிரவில்லை. இந்த முறைப்படுத்தப்பட்ட தரவு இடைவெளி, பயனுள்ள, ஆதார அடிப்படையிலான, ஹைப்பர்-லோக்கல் கொள்கை முடிவெடுப்பதை கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாக ஆக்குகிறது. கொள்கை வகுப்பாளர்கள் யார் ஏற்றுமதியாளர்கள், அவர்கள் என்ன உற்பத்தி செய்கிறார்கள், மற்றும் அவர்களின் குறிப்பிட்ட சவால்கள் என்ன என்பதைப் பற்றி குருடர்களாக உள்ளனர்.

உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களில் உற்பத்தி ஏற்றுமதி நிலப்பரப்பின் ஒரு வரையறுக்கும் அம்சம், நுண் மற்றும் நானோ நிறுவனங்களின் (micro and nano enterprises) அதிக ஆதிக்கம் ஆகும், இது அனைத்து நிறுவனங்களில் சுமார் 95 சதவீதத்தை கொண்டுள்ளது. இந்த அலகுகள், பெரும்பாலும் வீடுகள் அல்லது ₹1 கோடி வரை வருவாய் கொண்ட சிறிய முறைசாரா பட்டறைகளிலிருந்து இயங்குகின்றன, ஏற்றுமதி ஆவணங்கள் மற்றும் இணக்கத்திற்கான அறிவின் பற்றாக்குறையைக் கொண்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, இந்த சிறிய ஏற்றுமதியாளர்கள் அடிக்கடி வர்த்தக நிறுவனங்கள் அல்லது வணிக ஏற்றுமதியாளர்கள் (merchant exporters) போன்ற இடைத்தரகர்களை (intermediaries) தங்கள் உண்மையான ஏற்றுமதி நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள நம்பியுள்ளனர். இந்த இடைத்தரகர்கள் சிறிய உற்பத்தியாளர்களை ஏற்றுமதி மதிப்புச் சங்கிலிகளுடன் இணைப்பதற்கும் சிக்கலான இணக்கத் தேவைகளைக் கையாள்வதற்கும் இன்றியமையாதவர்கள் என்றாலும், அவர்கள் மதிப்பிலும் கணிசமான பகுதியை (substantial portion) கைப்பற்றுகின்றனர். இடைத்தரகர்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட பாதிப்புகளின் இந்த சுரண்டல், நுண்-ஏற்றுமதியாளர்களின் வருவாயை கணிசமாக குறைக்கிறது, இது உழைப்பு மிகுந்த ஏற்றுமதிகளை அதிகரிக்க வேண்டிய ஒரு சவாலாகும்.

அமரோஹாவின் இசைக்கருவிகள் கொத்து: உத்தரப் பிரதேசத்தின் அமரோஹாவில் உள்ள பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் (indigenous musical instruments) கொத்து (cluster) இந்த சவால்களுக்கு ஒரு தெளிவான நிஜ வாழ்க்கை உதாரணத்தை வழங்குகிறது. மாவட்டத்தின் தஹோல் (dholak) மற்றும் பிற பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் புவியியல் குறியீடு (Geographical Indication - GI) டேக்கைப் பெற்றுள்ளன, இது அவற்றின் தனித்துவமான கைவினைத்திறன் மற்றும் பாரம்பரிய மதிப்பைப் அங்கீகரிக்கிறது. அமரோஹா சுமார் 300-350 சிறிய, பெரும்பாலும் குடும்பங்களால் நடத்தப்படும் அலகுகளைக் கொண்டுள்ளது, அவை முறைசாரா வீடு சார்ந்த அமைப்புகளிலிருந்து இயங்குகின்றன. இந்த கைவினைத் திறமையின் செறிவு இருந்தபோதிலும், இந்த அலகுகளில் ஒன்று அல்லது இரண்டை மட்டுமே நேரடியாக ஏற்றுமதி செய்கின்றன. பெரும்பான்மையானவை பெரிய நகரங்களில் உள்ள இடைத்தரகர்களை சார்ந்துள்ளன, இது ஏற்றுமதி சங்கிலியில் கணிசமான மதிப்பு இழப்பை ஏற்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, ஒரு அடிப்படை தஹோல் உற்பத்தி செய்ய ₹900-1,100 ஆகலாம், உற்பத்தியாளர்கள் வாங்கும் நிறுவனங்களுக்கு 15-20% லாபத்துடன் விற்கிறார்கள். இருப்பினும், இதே தஹோல்கள் பின்னர் வாங்கும் நிறுவனங்களால் சுமார் $200 (சுமார் ₹17,000) க்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன, இது அசல் உற்பத்தியாளர் பெற்ற விலையை விட கிட்டத்தட்ட ஆறு மடங்கு அதிகமாகும்.

கட்டமைப்பு பலவீனங்களை நிவர்த்தி செய்தல்: நுண்-ஏற்றுமதியாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் இடைத்தரகர்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை மற்றும் அடிக்கடி மின்சார ஏற்றத்தாழ்வுகள் (electricity fluctuations), எட்ட முடியாத இடங்களில் உற்பத்தி அலகுகள், விரிவாக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் கடுமையான இடப்பற்றாக்குறை (space constraints), மற்றும் தர மதிப்பீடு (quality assessment) மற்றும் பொருள் சோதனை (materials testing) வசதிகளின் முழுமையான பற்றாக்குறை ஆகியவை அடங்கும். இந்த சிக்கல்கள் அமரோஹாவின் மர இசைக்கருவிகளை மட்டுமல்ல, பல மாவட்டங்களில் உள்ள ரெடிமேட் ஆடைகள், கம்பளங்கள் மற்றும் கைவினைப்பொருட்கள் போன்ற துறைகளையும் பாதிக்கின்றன. முறையான உற்பத்தி இடங்கள் மற்றும் நவீன கொத்து வளர்ச்சி (modern cluster development) இல்லாமல், ஏற்றுமதி வளர்ச்சி வரையறுக்கப்படும்.

முன்னோக்கிய பாதை: தரவு, உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சந்தை அணுகல்: 'மாவட்டத்தை ஏற்றுமதி மையமாக' என்ற கொள்கையின் திறனைத் திறக்க, அடிப்படை சீர்திருத்தங்கள் அவசியம். DGFT மற்றும் மாநில அதிகாரிகளுக்கு இடையிலான தரவுப் பகிர்வு (data sharing) மூலம் ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஏற்றுமதியாளர் தரவுத்தளத்தை (unified exporter database) உருவாக்குவது முக்கியமானது. ஊக்கத்தொகைகள் (incentives) மூலம் நுண் மற்றும் நானோ நிறுவனங்களை முறைப்படுத்துதல் மற்றும் லாஜிஸ்டிக்ஸ், சோதனை ஆய்வகங்கள் (testing labs), பேக்கேஜிங் மையங்கள் மற்றும் பகிரப்பட்ட இயந்திரங்கள் (shared machinery) உள்ளிட்ட கொத்து அடிப்படையிலான உள்கட்டமைப்பை (cluster-based infrastructure) உருவாக்குவது, அவசியமான ஏற்றுமதி சூழலை உருவாக்க உதவும். மேலும், இறக்குமதியாளர்களின் குறிப்பிட்ட தேவைகள் பற்றிய அறிவின் பற்றாக்குறை மற்றும் முக்கிய உலகளாவிய சந்தைகளுக்கான மோசமான அணுகல் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தடையாக உள்ளது. அரசாங்கம், க்யூரேட்டட் வாங்குபவர்-விற்பவர் சந்திப்புகள் (buyer-seller meetings), ஏற்றுமதியாளர் மேம்பாட்டுப் பட்டறைகள் (exporter development workshops) மற்றும் வழிகாட்டுதல் திட்டங்கள் (mentorship programs) மூலம் வெளிப்பாட்டை எளிதாக்க மாவட்ட அளவிலான கட்டமைப்புகளை நிறுவ வேண்டும். முக்கிய ஏற்றுமதி சந்தைகளிலிருந்து முக்கிய முதலீட்டாளர்களை (anchor investors) ஈர்ப்பது, சிறிய ஏற்றுமதியாளர்களை பிராந்திய மற்றும் உலகளாவிய மதிப்புச் சங்கிலிகளுடன் இணைப்பதன் மூலம் கணிசமான ஏற்றுமதி வளர்ச்சியைத் திறக்கும்.

தாக்கம்: 'மாவட்டத்தை ஏற்றுமதி மையமாக' என்ற கொள்கையின் வெற்றி அல்லது தோல்வி பரந்த தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. நுண் மற்றும் நானோ நிறுவனங்களுக்கு, இது வாழ்வாதாரம் மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சிக்கு இடையிலான வித்தியாசத்தைக் குறிக்கிறது, இது கிராமப்புற மற்றும் அரை-நகர்ப்புறப் பகுதிகளில் உள்ள வாழ்வாதாரங்களையும் வேலை வாய்ப்புகளையும் பாதிக்கிறது. பரந்த இந்தியப் பொருளாதாரத்திற்கு, இது ஏற்றுமதி வளர்ச்சியின் வேகம், அந்நிய செலாவணி வருவாய் மற்றும் உற்பத்தித் துறை இலக்குகளை அடைதல் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கிறது. இத்தகைய கொள்கைகளை அரசாங்கம் திறம்பட செயல்படுத்துவது முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையை பாதிக்கலாம்.
தாக்க மதிப்பீடு: 8/10

கடினமான சொற்கள் விளக்கம்: CAGR: கூட்டு வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதம். உழைப்பு மிகுந்த துறைகள்: மூலதனத்தை விட அதிக மனித உழைப்பு தேவைப்படும் தொழில்கள். மாவட்டத்தை ஏற்றுமதி மையமாக (DEH): குறிப்பிட்ட மாவட்டங்களை குறிப்பிட்ட பொருட்களின் ஏற்றுமதி மையங்களாக வளர்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட அரசாங்க கொள்கை, உள்ளூர் பலங்களைப் பயன்படுத்துதல். ஹைப்பர்-லோக்கல் கவனம்: மாவட்டங்கள் அல்லது துணை மாவட்டங்கள் போன்ற மிகச் சிறிய புவியியல் பகுதிகளில் முயற்சிகள் மற்றும் வளங்களை மையப்படுத்துதல். ஏற்றுமதி மேம்பாட்டு பணியகங்கள் (EPBs): ஒரு குறிப்பிட்ட பிராந்தியம் அல்லது நாட்டிலிருந்து ஏற்றுமதியை ஊக்குவிக்கவும் எளிதாக்கவும் நிறுவப்பட்ட அரசாங்க முகமைகள். வெளிநாட்டு வர்த்தக தலைமை இயக்குநரகம் (DGFT): வெளிநாட்டு வர்த்தகக் கொள்கையைச் செயல்படுத்துவதற்குப் பொறுப்பான இந்திய அரசாங்க அமைப்பு. இறக்குமதி-ஏற்றுமதி சான்றிதழ் (IEC): இந்தியாவில் இறக்குமதி அல்லது ஏற்றுமதி வணிகத்திற்குத் தேவையான 10 இலக்க தனிப்பட்ட எண். நுண் மற்றும் நானோ அலகுகள்: மிகச் சிறிய நிறுவனங்கள், பொதுவாக அவற்றின் வருவாய் அல்லது ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையால் வரையறுக்கப்படுகின்றன. இந்த சூழலில், ₹1 கோடி வரை வருவாய். இடைத்தரகர்கள்: உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் வாங்குபவர்களுக்கு இடையே பரிவர்த்தனைகளை எளிதாக்கும் மத்தியஸ்தர்கள் அல்லது மூன்றாம் தரப்பினர். வணிக ஏற்றுமதியாளர்கள்: உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து பொருட்களை வாங்கி தங்கள் பெயரில் ஏற்றுமதி செய்பவர்கள். வர்த்தக நிறுவனங்கள்: சர்வதேச வர்த்தகத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்ற நிறுவனங்கள், பெரும்பாலும் பல்வேறு தயாரிப்புகளுக்கு இடைத்தரகர்களாக செயல்படுகின்றன. கட்டமைப்பு பலவீனங்கள்: ஒரு அமைப்பு அல்லது தொழில்துறையின் அமைப்பில் உள்ளார்ந்த பலவீனங்கள், இது சிக்கல்களுக்கு ஆளாகிறது. புவியியல் குறியீடு (GI) டேக்: ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் தோற்றத்தைக் கொண்ட மற்றும் அந்த தோற்றத்தால் ஏற்படும் குணங்கள் அல்லது நற்பெயரைக் கொண்ட தயாரிப்புகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு குறி. கொத்து வளர்ச்சி: அவற்றின் கூட்டு போட்டித்திறனை அதிகரிக்க ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் பகுதியில் தொடர்புடைய வணிகங்கள், சப்ளையர்கள் மற்றும் நிறுவனங்களை ஒழுங்கமைக்கும் செயல்முறை.