Whalesbook
இதுவரை, IPO லாக்-இன் பீரியடில் பங்குகள் அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்தால், அதனைப் பயன்படுத்தி கடன் வாங்குவதோ அல்லது வேறு சில நிதி சார்ந்த தேவைகளுக்கோ பயன்படுத்த முடிந்தது. இது, IPO-விற்குப் பிறகு நிறுவனர்கள் மற்றும் ஆரம்பகட்ட முதலீட்டாளர்கள் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பங்குகளை வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற SEBI-யின் நோக்கத்திற்கே சவாலாக இருந்தது.
இந்த சிக்கலை சரிசெய்யும் விதமாக, SEBI-யின் போர்டு இந்த திருத்தங்களுக்கு ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. மார்ச் 21, 2026 அன்று அறிவிக்கப்பட்ட இந்த புதிய விதிகளின்படி, இனி டெபாசிட்டரிகள் (Depositories) அடமானம் வைக்கப்பட்ட பங்குகளை லாக்-இன் பீரியட் முழுவதும் 'டிரான்ஸ்ஃபர் செய்ய முடியாதவை' (non-transferable) என அதிகாரப்பூர்வமாகக் குறியிடும். நிறுவனங்கள் தங்கள் Articles of Association-ல் இதற்கான சட்ட உட்பிரிவுகளை சேர்க்க வேண்டும், கடன் கொடுத்தவர்களுக்கு (lenders) தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும், மற்றும் ஆஃபர் டாக்குமெண்ட்ஸில் (offer documents) இது குறித்த விரிவான தகவல்களையும் வெளியிட வேண்டும்.
இந்த விதிமுறை, நிறுவனர்களின் நிதி சார்ந்த நெகிழ்வுத்தன்மையை (financial flexibility) நேரடியாக பாதிக்கும். பல நிறுவனர்கள், வர்த்தக மூலதனம் (working capital) திரட்ட, வியாபாரத்தை விரிவாக்கம் செய்ய, அல்லது தனிப்பட்ட நிதித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அடமான வைக்கப்பட்ட பங்குகளை ஒரு பிணையமாக (collateral) நம்பியுள்ளனர். இந்த புதிய கட்டுப்பாடு, IPO-விற்குப் பிந்தைய முக்கிய காலகட்டத்தில் அவர்களின் நிதி திரட்டும் திறனை மட்டுப்படுத்தும்.
இதனால், நிறுவனர்கள் மாற்று, ஒருவேளை அதிக செலவு பிடிக்கும், நிதி ஆதாரங்களை நாட வேண்டியிருக்கும் அல்லது தேவையான மூலதனச் செலவினத்தை (capital deployment) தாமதப்படுத்த வேண்டியிருக்கும். மேலும், சில நிறுவனர்கள் IPO-க்கு முன்பே அடமானங்களைத் தீர்க்க முயலலாம், இது அவர்களின் உடனடி பணப்புழக்கத்தைப் (cash flow) பாதிக்கலாம். பொருளாதார சூழல் நிலையற்றதாக இருக்கும்போது, இது குறுகிய கால, அதிக வட்டி கொண்ட கடன் கருவிகளை நம்பியிருக்க வேண்டிய அபாயத்தையும் அதிகரிக்கும். SEBI-யின் இந்த நடவடிக்கை ஒரு வழியில் சட்ட ஓட்டைகளை அடைத்தாலும், நிறுவனங்களுக்கு புதிய அழுத்தங்களையும், சவால்களையும் உருவாக்கக்கூடும்.
மொத்தத்தில், இந்த புதிய விதிமுறை கார்ப்பரேட் நிர்வாகத்தை (corporate governance) மேம்படுத்தினாலும், நிறுவன உரிமையாளர்களின் நடைமுறை பணப்புழக்கத் தேவைகளுக்கும், ஒழுங்குமுறை கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையே ஒரு சமநிலையைக் கண்டறிய வேண்டியதன் அவசியத்தை இது எழுப்புகிறது.