இந்தியாவின் டெக் ஸ்டார்ட்அப்களுக்கு சிக்கலா? காலாவதியான கொள்முதல் விதிகள்!

Detailed Coverage

இந்திய அரசு, அதிநவீன தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்காக ஏராளமாக நிதி ஒதுக்கி வருகிறது. ₹1 லட்சம் கோடி RDI திட்டம், ₹1,27,500 கோடி செமிகான் 2.0 திட்டம், ₹50,000 கோடி அனுசந்தான் தேசிய ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளை என பல திட்டங்கள் மூலம் டெக் ஸ்டார்ட்அப்களை ஊக்குவிக்க அரசு முனைப்பு காட்டி வருகிறது. ஆனால், இந்த நிதியுதவிக்கும், அரசின் கொள்முதல் நடைமுறைகளுக்கும் இடையே பெரிய இடைவெளி நீடிக்கிறது.

இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) சுமார் 15% அரசு கொள்முதல் தான். ஆனால், இந்த கொள்முதல் விதிகள் பெரும்பாலும் சாதாரணப் பொருட்களுக்காக வடிவமைக்கப்பட்டவை. உயர்தொழில்நுட்பம் மற்றும் பிரத்யேகமான தீர்வுகளை உருவாக்கும் நிறுவனங்களுக்கு இது பெரும் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. செயல்திறன், நம்பகத்தன்மை, நீண்டகால பயன்பாட்டுச் செலவு போன்றவற்றை விட, தற்போதைய அமைப்புகள் பெரும்பாலும் 'குறைந்த விலை ஏலம்' (Lowest Bidder - L1) முறையையே சார்ந்துள்ளன. இது ஸ்டார்ட்அப்கள் தங்களது ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்கான (R&D) நிதியைத் திரட்டுவதைக் கடினமாக்குகிறது.

இந்திய ஸ்டார்ட்அப்கள் சந்திக்கும் சவால்கள்:

L1 விலை நிர்ணயம், தனித்துவமான தயாரிப்புகளைக் கொண்ட நிறுவனங்களை நியாயமற்ற போட்டிக்குள் தள்ளுகிறது. ஒரு நிறுவனம் சிறப்பு வாய்ந்த, அதிநவீன தொழில்நுட்பத்தை வைத்திருந்தாலும், பல கட்ட ஏல நடைமுறைகளில் பங்கேற்க வேண்டியுள்ளது. தணிக்கை நடவடிக்கைகளைக் கண்டு அஞ்சும் அதிகாரிகள், விலை உயர்ந்த, ஆனால் தொழில்நுட்பத்தில் சிறந்த உள்நாட்டுத் தீர்வுகளை விட, மலிவான விருப்பத்தைத் தேர்வுசெய்யும் மனப்பான்மையைக் கொண்டுள்ளனர். இது உள்நாட்டுத் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறது.

மேலும், பணம் வருவதில் ஏற்படும் பெரும் தாமதம் நிலைமையை மோசமாக்குகிறது. கொள்முதல் முடிந்து 30 முதல் 45 நாட்களுக்குள் பணம் செலுத்தப்பட வேண்டும் என அதிகாரப்பூர்வ காலக்கெடு இருந்தாலும், சில சமயங்களில் பணம் வர 240 நாட்கள் கூட ஆகிறது. இது ஸ்டார்ட்அப்களை, அரசாங்கத்திற்கு கடன் கொடுப்பவர்கள் போல் ஆக்குகிறது, இதனால் பணப்புழக்க நெருக்கடி (Liquidity Crisis) ஏற்படுகிறது. NASSCOM அமைப்பின் தகவல்படி, அரசு மானியம் பெற்ற ஸ்டார்ட்அப்கள் கூட இந்த பணத் தாமதத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

உலக நாடுகள் மற்றும் புதிய சீர்திருத்தங்கள்:

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள், தங்களின் கொள்முதல் சக்தியைப் பயன்படுத்தி பல தொழில்துறை தலைவர்களை உருவாக்கியுள்ளன. உதாரணமாக, அமெரிக்காவின் 'ஸ்மால் பிசினஸ் இன்னோவேஷன் ரிசர்ச்' (SBIR) திட்டம் மூலம், அரசு ஒரு நம்பகமான வாடிக்கையாளராகச் செயல்பட்டு, நிறுவனங்கள் தங்களின் திறனை நிரூபிக்க உதவுகிறது. SpaceX போன்ற நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிக்கு, குறைந்த விலையை விட புதுமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த பில்லியன் டாலர் ஒப்பந்தங்கள் உதவியுள்ளன. சீனாவும் 'முதல் கொள்முதல்' (First-buy) கொள்கைகள் மூலம் உள்நாட்டு நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கிறது.

இந்தியாவிலும் சில நவீன அணுகுமுறைகள் வெற்றிபெறத் தொடங்கியுள்ளன. சமீபத்தில் IN-SPACe அமைப்பு, பூமி கண்காணிப்பு செயற்கைக்கோள்களுக்கான ₹1,200 கோடி ஒப்பந்தத்தை ஒரு ஸ்டார்ட்அப் தலைமையிலான கூட்டமைப்புக்கு, சிறப்பு விதிகளைப் பயன்படுத்தி வழங்கியது. தொழில்நுட்பத்தின் சிக்கலான தன்மைக்கேற்ப கொள்முதல் செயல்முறைகள் வடிவமைக்கப்படும்போது, நல்ல முடிவுகள் கிடைப்பதை இது காட்டுகிறது.

இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க நிபுணர்கள் இரண்டு முக்கிய சீர்திருத்தங்களைப் பரிந்துரைக்கின்றனர்: முதலாவதாக, L1 விலையை விட, 'மதிப்புக்கான பணம்' (Value-for-Money) என்ற அடிப்படையில் 'செயல்திறன் மற்றும் புதுமை கொள்முதல் வழி' (Strategic and Innovative Procurement Route) ஒன்றை உருவாக்குவது. இரண்டாவதாக, 45 நாட்களுக்குள் பணம் செலுத்துவதை கட்டாயமாக்குவது, தாமதங்களுக்கு அதிக அபராத வட்டி விதிப்பது. இந்த மாற்றங்கள், அரசு நிறுவனங்களைத் தயங்கும் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து நிலையான கூட்டாளர்களாக மாற்றி, இந்தியாவின் டெக் துறையை வளர்ச்சிப் பாதைக்கு இட்டுச்செல்லும்.