அமிர்தசரஸ் பொற்கோவிலில் உள்ள பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான சீக்கிய கலை ஓவியங்கள், பிரிவினைக்கு முந்தைய கலைகளின் ஒரு முக்கிய, ஆனால் பலவீனமான கண்ணியாக இருக்கின்றன. 'மொஹ்ரகாஷி' என்று அழைக்கப்படும் இந்த ஓவியங்கள், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு மற்றும் நவீனமயமாக்கல் முயற்சிகளால் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும், கட்டமைப்பு புனரமைப்புக்கும் இடையிலான போராட்டம், வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் சமூகத்தினருக்கு ஒரு முக்கிய கவலையாக உள்ளது.
பொற்கோயில் ஓவியங்கள் - ஒரு வரலாற்று பார்வை
அமிர்தசரஸில் உள்ள ஸ்ரீ ஹர்மந்திர் சாஹிப், அதாவது பொற்கோயிலில் உள்ள 'ஃப்ரெஸ்கோ' ஓவியங்கள், பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான சீக்கிய கலை பாரம்பரியத்துடன் நம்மை இணைக்கும் மிக முக்கியமான, அதே சமயம் பாதிக்கப்படக்கூடிய ஒரு பகுதியாகும்.
இந்த கலைப்படைப்புகள், பூக்கள், பறவைகள் மற்றும் வரலாற்று கதைகளைக் கொண்ட நேர்த்தியான வடிவமைப்புகளுடன், 'மொஹ்ரகாஷி' என்ற நுட்பத்தில் வரையப்பட்டுள்ளன. இது ஈரமான சுண்ணாம்பு பூச்சின் மீது இயற்கையான தாது நிறமிகளைப் பயன்படுத்தும் ஒரு கடினமான செயல்முறையாகும். இந்த நிறமிகள் சுவரின் கட்டமைப்பிலேயே ஒருங்கிணைவதால், இவை நீண்ட காலம் நீடித்தாலும், புற சேதம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவுக்கு எளிதில் ஆளாகின்றன.
பலருக்கு, இந்த ஓவியங்கள் வெறும் அலங்காரங்கள் மட்டுமல்ல. 1947 பிரிவினையின் போது கடுமையாக சேதமடைந்த ஒரு துடிப்பான கலை அடையாளத்தை இவை கண்முன்னே நிறுத்துகின்றன. அக்காலகட்டத்தில் மேற்கு பஞ்சாபில் உள்ள குருத்வாராக்களில் இதேபோன்ற ஓவியங்கள் இருந்ததாகவும், ஆனால் மக்கள் புலம்பெயர்ந்தபோது அவை அழிந்துவிட்டதாகவும் வரலாற்று பதிவுகள் கூறுகின்றன.
எனவே, அமிர்தசரஸில் எஞ்சியிருக்கும் இந்த ஓவியங்கள், கடந்த காலத்தின் காட்சி மொழியை ஆவணப்படுத்தும் விலைமதிப்பற்ற கலாச்சார சொத்துக்களாக வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் பழங்காலப் பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களால் கருதப்படுகின்றன. இவை முகலாய மற்றும் பஹாரி பாணிகள் உட்பட பல்வேறு தாக்கங்களை ஒருங்கிணைத்து, ஒரு தனித்துவமான சீக்கிய அழகியலை உருவாக்கிய கைதேர்ந்த ஓவியர்களின் படைப்புகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
பாதுகாப்பு சவால்கள் - பாரம்பரியமா, நவீனமா?
இருப்பினும், இந்த ஓவியங்களின் பாதுகாப்பு ஒரு சிக்கலான சவாலாக உள்ளது. பல தசாப்தங்களாக, அமிர்தசரஸில் உள்ள முக்கிய தளங்கள் உட்பட பல வரலாற்று குருத்வாராக்களில் விரிவான புனரமைப்பு பணிகள் நடந்துள்ளன. 'கர் சேவா' (தன்னார்வ சேவை) மூலம் இயக்கப்படும் இந்த திட்டங்கள், மதத் தலங்களின் கட்டமைப்பை நவீனமயமாக்குவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. இதனால், அசல் வரலாற்று அடுக்குகளை மூடுவது அல்லது பளிங்கு அல்லது டைல்ஸ் போன்ற நவீன பொருட்களால் மாற்றுவது போன்ற சம்பவங்கள் நடக்கின்றன.
1980களின் நடுப்பகுதியில் நடந்த நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு அகால் தக்த் மறுசீரமைப்பு ஒரு உதாரணமாக அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. அப்போது, குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று ஓவியங்கள் நிரந்தரமாக இழக்கப்பட்டன.
நிபுணர்களின் கருத்து
தளத்தில் அறிவியல் புனரமைப்பு பணிகளை மேற்கொண்ட நிபுணர்கள், எஞ்சியிருக்கும் ஓவியங்களைப் பாதுகாக்க மிகவும் தொழில்நுட்ப அணுகுமுறையை பரிந்துரைக்கின்றனர். ஒரு தீவிரமாகப் பார்வையிடப்படும் மதத் தலத்தின் தேவைகளுக்கும், பாரம்பரியப் பாதுகாப்பின் தேவைகளுக்கும் இடையில் ஒரு சமநிலையைக் கண்டறிவதே இங்குள்ள விவாதத்தின் மையக்கரு.
தொழிற்சாலை சொத்துக்களைப் போலல்லாமல், இந்த ஓவியங்களின் மதிப்பை நிதி ரீதியாகக் கணக்கிட முடியாது; அவை ஈடுசெய்ய முடியாத கலாச்சார அடையாளங்களாகும். சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினருக்கு உள்ள முக்கிய சவால் என்னவென்றால், கோவிலின் மத மரபுகளை மதிக்கும் அதே வேளையில், இந்த கலைப்படைப்புகளின் ஒருமைப்பாட்டை உறுதிசெய்யும் ஒரு தரப்படுத்தப்பட்ட, நீண்டகால கொள்கையைக் கண்டறிவதாகும்.
பாரம்பரியப் பாதுகாப்பில் ஆர்வமுள்ள முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள், இந்த தனித்துவமான கலை மரபின் எஞ்சியிருப்பதைப் பாதுகாக்க எதிர்கால புனரமைப்பு திட்டங்களில் மேம்பட்ட பாதுகாப்பு தரநிலைகள் சேர்க்கப்படுமா என்பதைக் கண்காணிக்கலாம்.