உணவு உற்பத்தி நிறுவனங்கள் தங்களின் கமாடிட்டி கொள்முதல் முறைகளை டிஜிட்டல் மயமாக்கத் தவறுவது லாபத்தில் பெரிய சரிவை ஏற்படுத்துகிறது. 2026-ஆம் ஆண்டுக்குள் அமலுக்கு வரவுள்ள கடுமையான சர்வதேச விதிமுறைகளால், இந்த நிறுவனங்கள் பெரும் சிக்கலைச் சந்திக்கக்கூடும்.
இந்திய உணவு உற்பத்தி நிறுவனங்கள் தற்போது தங்கள் லாப வரம்புகளை (Profit Margins) தக்கவைக்கப் போராடி வருகின்றன. இதற்கு முக்கியக் காரணம், மூலப்பொருட்களின் விலையைக் கண்காணிக்கும் பழைய, மேனுவலான ஸ்ப்ரெட்ஷீட் முறைகளே ஆகும். கொள்முதல் தரவுகள் கணக்கியல் மென்பொருள்களோடு இணையாததால், உண்மையான உற்பத்திச் செலவைக் கணக்கிடுவதில் பெரும் குழப்பம் நிலவுகிறது. இது நிதிநிலை அறிக்கையில் எதிர்பாராத சரிவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
மறைமுகச் செலவுகளும் சிக்கலும்
சமையல் எண்ணெய் அல்லது தானியங்களின் விலையை மட்டும் கவனிப்பது போதாது. ஷிப்பிங், மில்லிங் மற்றும் கன்வெர்ஷன் போன்ற சிக்கலான செலவுகளையும் நிறுவனங்கள் துல்லியமாகக் கணக்கிட வேண்டும். இவை பொதுச் சந்தையில் வர்த்தகம் செய்யப்படாததால், இவற்றுக்கு சரியான 'ஹெட்ஜிங்' (Hedging) செய்வது கடினமாக உள்ளது. பழைய தரவுகளை வைத்து எதிர்காலத் திட்டமிடுதல் செய்வதால், காலாண்டு முடிவுகளில் லாபம் எதிர்பார்ப்பை விடக் குறைகிறது.
2026-ன் சவால்
ஐரோப்பிய யூனியன், 2026 டிசம்பரில் காடழிப்பு தொடர்பான கடுமையான விதிகளைக் கொண்டு வரவுள்ளது. மூலப்பொருட்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்பதற்கான துல்லியமான ஆதாரங்களை நிறுவனங்கள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். மேனுவல் முறைகள் இதற்குப் போதுமானதாக இருக்காது. விதிகளுக்கு இணங்காத நிறுவனங்கள் சர்வதேச சந்தையில் வியாபாரம் செய்வதில் தடைகளைச் சந்திக்கலாம்.
இந்திய சந்தையின் நிலை
குறிப்பாக, இந்திய எடிபிள் ஆயில் துறை தனது தேவையில் சுமார் 56% இறக்குமதியையே நம்பியுள்ளது. இதனால், விலை, சரக்குக் கட்டணம் மற்றும் விநியோகச் சங்கிலித் தரவுகளை ஒரே தளத்தில் ஒருங்கிணைப்பது அவசியமாகிறது. முதலீட்டாளர்கள் இனி வரும் காலங்களில், எந்த நிறுவனங்கள் அதிநவீன தொழில்நுட்பத்திற்கு (Digital Transformation) மாறுகின்றன என்பதை கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.