Uniform Civil Code: சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமமா? சீரற்ற தனிநபர் சட்டங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க உச்ச நீதிமன்றம் வலியுறுத்தல்!

சட்டமியற்ற கோரும் உச்ச நீதிமன்றம்

இந்தியாவில் தனிநபர் சட்டப் பிரச்சனைகள் மற்றும் பாலின நீதி தொடர்பான சிக்கல்களுக்கு ஒரு முக்கிய தீர்வாக சீரான சிவில் சட்டம் (UCC) அமையுமென உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது. தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்த், நீதிபதிகள் ஜோய்மால்யா பாக்சி, ஆர். மகாதேவன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டம் (ஷரியா) பயன்பாட்டுச் சட்டம், 1937-க்கு எதிரான ஒரு மனுவை விசாரிக்கும்போது இந்த கருத்தை தெரிவித்துள்ளது. நீதிமன்றங்கள் தலையிடுவதால் சட்டப் பிழைகள் ஏற்படலாம் என்றும், அதற்குப் பதிலாக நாடாளுமன்றமே இந்த சட்டத்தை இயற்ற வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர். இது, 1985 ஷா பானு வழக்கில், அரசியலமைப்பின் Article 44 (UCC தொடர்பான பிரிவு) ஒரு 'செயல்படாத சட்டமாக' இருப்பதாக உச்ச நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டிருந்ததோடு ஒத்துப்போகிறது.

தனிநபர் சட்டங்களும் சம உரிமைகளும்

இந்த வழக்கு, 1937 ஆம் ஆண்டின் சட்டத்தை எதிர்த்தது. இந்தச் சட்டம் வாரிசுரிமைப் பிரச்சனைகளில் முஸ்லிம் பெண்களுக்கு எதிராகப் பாகுபாடு காட்டுவதாக மனுதாரர்கள் வாதிட்டனர். மனுதாரர்களின் வழக்கறிஞர் பிரஷாந்த் பூஷன், இந்தச் சட்டம் அரசியலமைப்புக்கு முரணானதாகக் கண்டறியப்பட்டால், ஆண், பெண் இருவருக்கும் சம உரிமைகளை வழங்கும் இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று கூறினார். வாரிசுரிமை என்பது ஒரு மதக் கடமை அல்ல, அது ஒரு குடிமையியல் உரிமை என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், 1937 ஆம் ஆண்டு சட்டத்தை ரத்து செய்தால், முஸ்லிம் பெண்களுக்கு தற்போதுள்ள உரிமைகள் குறையுமா என்பது போன்ற நடைமுறைச் சிக்கல்கள் குறித்தும் நீதிபதிகள் கேள்வியெழுப்பினர். நீதிமன்றம் எடுக்கும் மாற்றங்களால் எதிர்பாராத பிரச்சனைகள் வரலாம், எனவே சட்டமியற்றுபவர்களே இதை முன்னெடுக்க வேண்டும் என நீதிபதி பாக்சி சுட்டிக்காட்டினார்.

பல தசாப்தங்களாக UCC விவாதம்

சீரான சிவில் சட்டத்துக்கான கோரிக்கை இந்தியாவில் சட்ட மற்றும் அரசியல் வட்டாரங்களில் ஒரு தொடர்ச்சியான விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது. அரசியலமைப்பின் Article 44, அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சீரான சிவில் சட்டத்தை நோக்கி அரசு செயல்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. ஆனால், சமூக, மத, அரசியல் காரணங்களால் இதன் அமலாக்கம் தாமதமாகி வருகிறது. UCC-யால் தேசிய ஒருங்கிணைப்பு அதிகரிக்கும் என்றும், திருமணம், விவாகரத்து, வாரிசுரிமை, தத்தெடுப்பு போன்ற சட்டங்களில் மத பேதமின்றி அனைவரும் சமமாக நடத்தப்படுவார்கள் என்றும் ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர். மறுபுறம், இது மத சுதந்திரத்தைப் (Article 25) பறிப்பதாகவும், சிறுபான்மையினரின் கலாச்சார உரிமைகளுக்கு (Article 29) எதிரானது என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் அஞ்சுகின்றனர். கோவா மாநிலம், போர்த்துகீசிய காலத்திலிருந்தே செயல்படும் UCC-யுடன் ஒரு தனித்துவமான உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.

UCC அமலாக்கத்திற்கு இருக்கும் தடைகள்

சீரான சிவில் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் பல சவால்கள் உள்ளன. முக்கியமாக, இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு மத சமூகங்களிடமிருந்தும், பன்முகத்தன்மை கொண்ட சமூகத்திடமிருந்தும் கடுமையான எதிர்ப்பு உள்ளது. சிறுபான்மை குழுக்கள் UCC-யை தங்கள் மத சுதந்திரத்திற்கும், தனித்துவமான கலாச்சார அடையாளத்திற்கும் எதிரானதாகக் கருதுகின்றன. 1937 ஆம் ஆண்டின் முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டம், முஸ்லிம்களுக்கு ஷரியா சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்தாலும், பாரம்பரிய பாலினப் பாத்திரங்களின் அடிப்படையில் ஆண்களை விட பெண்களுக்குக் குறைவான வாரிசுரிமைப் பங்கு வழங்குவதாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. இது அரசியலமைப்பின் Articles 14 மற்றும் 15 (சமத்துவ உரிமை) ஆகியவற்றை மீறுவதாகக் கருதப்படுகிறது.

மேலும், இந்த சட்டத்தை ஒருங்கிணைப்பது என்பது, மதங்களுக்கு இடையேயான மட்டுமல்லாமல், ஒரே மதத்திற்குள் உள்ள பல்வேறு பிரிவுகள் மற்றும் சமூகங்களிடையே உள்ள மாறுபட்ட பழக்கவழக்கங்களையும், நடைமுறைகளையும் சமரசம் செய்யும் ஒரு மாபெரும் பணியாகும். சட்ட ஆணையத்தின் (Law Commission) ஆய்வுகளும், ஒருமைப்பாட்டை கலாச்சாரப் பன்முகத்தன்மையுடன் சமநிலைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தையும், வெறும் திணிப்பை விட நியாயத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டியதன் தேவையையும் வலியுறுத்தியுள்ளன. நீதிமன்றங்கள், ஒரு 'ஒற்றை தீர்வு' நாட்டின் 'ஒற்றுமைக்கும், ஒருமைப்பாட்டிற்கும் எதிராக' அமையக்கூடும் என்ற அபாயத்தை உணர்ந்து, சட்டமியற்றல் நடவடிக்கைகளையே விரும்புவதாகத் தெரிகிறது.

சட்டமியற்றலின் முக்கியத்துவம்

சீரான சிவில் சட்டத்தை இயற்றும் முழுப் பொறுப்பும் சட்டமன்றத்தின் கைகளிலேயே உள்ளது என்பதை உச்ச நீதிமன்றத்தின் கருத்துக்கள் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. நீதிமன்றங்கள் தேவையை எடுத்துக்காட்டவும், தனிநபர் சட்டப் பிரச்சனைகளைச் சுட்டிக்காட்டவும் முடியும் என்றாலும், சட்டப் பிழைகளை உருவாக்கவோ அல்லது எதிர்பாராத விளைவுகளுடன் மாற்றங்களைத் திணிக்கவோ அவை தவிர்க்கின்றன. இதன் பொருள், UCC-யில் ஏதேனும் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் ஏற்பட வேண்டுமெனில், அது ஒரு நீண்ட சட்டமியற்றல் முயற்சியாகவே இருக்கும். அரசியல் ரீதியான ஒருமித்த கருத்துருவாக்கம் மற்றும் மத சுதந்திரம், கலாச்சார அடையாளம், பாலின நீதி போன்ற ஆழமான சமூகக் கவலைகளை நிவர்த்தி செய்வதைப் பொறுத்தே இது அமையும்.