இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பு துறையின் வளர்ச்சி, அதன் கட்டுமான arbitration முறைகளில் உள்ள பெரும் பிரச்சனைகளால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. திட்டங்கள் தாமதமாவதும், செலவுகள் கட்டுக்கடங்காமல் உயர்வதும் அதிகரித்து வருகிறது. இதற்கு முக்கிய காரணம், வெறும் கதைகளாக முன்வைக்கப்படும் உரிமைகோரல்கள், ஒப்பந்த விதிமுறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் விடுவது, மற்றும் ஆதாரமற்ற தீர்வுகளை நாடுவது போன்ற நடைமுறைகள் தான். நவீன ஒப்பந்த மேலாண்மை கருவிகள் இருந்தும், அதன் சரியான பயன்பாடு இல்லாததும், இந்த சிக்கல்களை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது. இதனால் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி தடைபடுவதுடன், முதலீட்டாளர்களின் நம்பிக்கையும் குறைந்து வருகிறது.
தற்போது, இந்தியாவின் கட்டுமானத் துறை பெரிய வளர்ச்சியை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 2026ல் $0.79 டிரில்லியன் ஆகவும், 2031ல் $1.10 டிரில்லியன் ஆகவும் இதன் சந்தை விரிவடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 2026 நிதியாண்டில் மட்டும் 7.0-7.5% வளர்ச்சி கணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்த வளர்ச்சிக்கு மத்தியில், சுமார் 43% இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் திட்டங்கள் காலதாமதத்திலும், 5 லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கும் அதிகமான செலவு உயர்வுகளுடனும் உள்ளன. திட்ட கால அட்டவணையில் ஒழுக்கம் இல்லாததும், ஆதாரங்களை முறையாக சமர்ப்பிக்காததும் தான் இதற்குக் காரணம் என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். தாமதத்திற்கான கோரிக்கைகள், முறையான ஆதாரங்களுக்கு பதிலாக, வெறும் கதைகளாக சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன.
FIDIC போன்ற சர்வதேச ஒப்பந்த தரநிலைகள், திட்ட கால அட்டவணை மற்றும் இடர் மேலாண்மைக்கு உதவ வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் Clause 20.1 படி, ஏதேனும் தாமதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய நிகழ்வுகள் நடந்தால், 28 நாட்கள் அறிவிப்பு கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், இந்தியாவில் இந்த அறிவிப்புகள் பெரும்பாலும் கட்டுமானத்தின் போது கவனிக்கப்படாமலோ அல்லது பிற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டோ வருகின்றன. இதனால், பொறியாளரின் நடுநிலையான பங்கு கூட பொது ஒப்பந்தங்களில் சமரசம் செய்யப்படுகிறது. மேலும், FIDIC ஒப்பந்தங்கள் இடர்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் நோக்கில் அமைந்தாலும், இந்திய அரசு அமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஒப்பந்தக்காரர்கள் மீது பெரும்பாலான இடர்களைச் சுமத்தும் வகையில் இந்த டெம்ப்ளேட்களை மாற்றியமைக்கின்றன.
இந்திய கட்டுமான arbitration-ல் உள்ள முக்கிய பிரச்சனை, உண்மையான பதிவுகளுக்குப் பதிலாக, பிரச்சனைகள் ஏற்பட்ட பிறகு உருவாக்கப்பட்ட கதைகளை நம்பியிருப்பது. இதனால், நடுவர் மன்றங்கள் (Tribunals) ஆதாரமற்ற கணக்குகளில் முடிவெடுக்க வேண்டியுள்ளது. Society of Construction Law-யின் தாமதம் மற்றும் இடையூறு முறைகள் போன்ற நெறிமுறைகள் முறையாகப் பின்பற்றப்படாததால், சில சமயங்களில் arbitration முடிவுகள் ஊகத்தின் அடிப்படையில் அமைகின்றன. FIDIC ஒப்பந்தங்களில் உள்ள தாமதத்திற்கும், பண இழப்பீட்டிற்கும் உள்ள தெளிவான வேறுபாடு, இந்திய சட்டத்தில் பெரும்பாலும் குழப்பப்படுகிறது. இதனால், அதிகப்படியான கோரிக்கைகள் எழுகின்றன. Primavera, BIM, ட்ரோன் மேப்பிங் போன்ற நவீன தொழில்நுட்பங்கள் இருந்தும், இந்திய arbitration-ல் தாமதத்தை மதிப்பிடுவதற்கு இவை அரிதாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது மிகவும் காலாவதியான நடைமுறையாகும். dispute boards-களின் செலவு கட்டுமான செலவில் 0.05% முதல் 0.25% வரை இருக்கும் நிலையில், arbitration-ன் செலவு, பிரச்சனையின் மதிப்பில் 10-15% வரை ஆகிறது.
இந்த சவால்களுக்கு மத்தியிலும், ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியத்தில் இந்திய கட்டுமான நிறுவனங்கள் தொழில்நுட்பத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் முன்னணியில் உள்ளன. அவர்கள் தரவு பகுப்பாய்வு, BIM, AI, கிளவுட் சாப்ட்வேர் ஆகியவற்றில் கணிசமாக முதலீடு செய்கின்றனர். தங்களின் வணிக செலவில் சராசரியாக 28% புதிய தொழில்நுட்பங்களுக்காக ஒதுக்குகின்றனர். இது செயல்திறனை மேம்படுத்துவதோடு, குறைந்த லாப வரம்புகளையும் அதிகரிக்கிறது. எனினும், பணியாளர்களிடையே திறன்கள் பற்றாக்குறை மற்றும் தேவையான தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவம் குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மை தடைகளாக உள்ளன. ஒரு முக்கிய மாற்றமாக, 10 கோடி ரூபாய்க்கும் குறைவான மதிப்புள்ள தகராறுகளை arbitration-க்கு அனுப்புமாறும், அதிக மதிப்புள்ள பிரச்சனைகளுக்கு மத்தியஸ்தத்தை (mediation) முதலில் பரிசீலிக்குமாறும் அரசு அமைச்சகங்களுக்கு அறிவுறுத்தியுள்ளது. இது நீண்ட கால proceedings மற்றும் சீரற்ற விருதுகள் குறித்த கவலைகள் காரணமாக arbitration-ல் இருந்து விலகிச் செல்வதைக் குறிக்கிறது.