நீதிமன்றத்தின் அதிருப்தி என்ன?
நீதிபதி ஆனந்த் வெங்கடேஷ் தலைமையில் இயங்கிய மதராஸ் ஹைகோர்ட், arbitration சட்ட திருத்தத்தின் முக்கிய விதிகளை அமல்படுத்தாத மத்திய அரசின் செயல்பாட்டிற்கு கண்டனம் தெரிவித்துள்ளது. குறிப்பாக, arbitration நிறுவனங்களை அங்கீகரிக்கும் அதிகாரத்தை நீதிமன்றங்களுக்கு வழங்குவது தொடர்பான சட்டப் பிரிவுகள் இன்னும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. இதற்கு முன், உயர் நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதிகளே இந்த அங்கீகாரத்தை அளித்து வந்தனர். ஆனால், 2019 திருத்தச் சட்டத்தின்படி, உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்கள் இந்த அதிகாரத்தைப் பெற வேண்டும். ஆனால், பிரிவு 2(c)(a) மற்றும் 11(3-A) போன்ற முக்கிய பிரிவுகள் இன்னும் நடைமுறைப்படுத்தப்படாததால், ஒரு முறையான அங்கீகார அமைப்பு இல்லாமல் நீதிமன்றங்கள் தன்னிச்சையாக arbitration நிறுவனங்களின் நம்பகத்தன்மையை ஆராய வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன. இது வழக்கு விசாரணைகளில் தாமதத்தையும், முடிவுகளில் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
நிதி நிறுவனங்களுக்கு என்ன ஆபத்து?
இந்த சட்ட காலியிடத்தை (legal vacuum) பயன்படுத்தி, சில நிதி நிறுவனங்கள் தங்கள் சொந்த arbitration அமைப்புகளை உருவாக்கி, தங்களுக்கு சாதகமான தீர்ப்புகளைப் பெற முயற்சிப்பதாக நீதிமன்றம் கவலை தெரிவித்துள்ளது. குறிப்பாக, உச்ச நீதிமன்றத்தின் 'Perkins' வழக்கின் தீர்ப்புக்கு முரணாக, ஒரு தரப்பினர் மட்டுமே தங்களுக்குச் சாதகமான arbitrators-களை நியமிக்க இந்த முறைகேடுகள் வழிவகுக்கும் என நீதிபதி சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
Sundaram Finance போன்ற பெரிய NBFC நிறுவனங்கள், சுமார் ₹60,000 கோடி சந்தை மூலதனத்தைக் கொண்டு இயங்குகின்றன. இவற்றின் P/E விகிதம் 20-களுக்கு மேல் உள்ளது. இந்த நிறுவனங்கள் விரைவான கடன் மீட்பு மற்றும் தீர்வுக்காக arbitration முறையை நம்பியுள்ளன. தற்போதைய சட்டக் குழப்பத்தால், arbitration தீர்ப்புகள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது, கடன் மீட்பு தாமதமாவதுடன், வழக்கு செலவுகளும் அதிகரிக்கும் ஆபத்து உள்ளது. பிப்ரவரி 24, 2026 நிலவரப்படி, Sundaram Finance பங்கு விலை சுமார் ₹5,467 ஆக இருந்தது. ஆனால், தொடர்ச்சியான சட்ட நிச்சயமற்ற தன்மை இந்த நம்பிக்கையை பாதிக்கலாம்.
இந்தியாவின் arbitration எதிர்காலம்?
இந்தியா ஒரு சர்வதேச arbitration மையமாக உருவெடுக்கும் கனவுக்கு, மத்திய அரசின் இந்த தாமதம் பெரும் தடையாக இருப்பதாக நீதிமன்றம் கருத்து தெரிவித்துள்ளது. 2019 ஆம் ஆண்டு சட்டம், arbitration செயல்முறைகளை சீரமைத்து, நிறுவனங்களின் நியமனங்களை முறைப்படுத்த முயன்றது. ஆனால், இந்த அறிவிப்பு இல்லாததால், அதன் நோக்கங்கள் நிறைவேறவில்லை. ICC, LCIA, SIAC போன்ற உலகளாவிய arbitration அமைப்புகளுக்கு இணையாக இந்தியாவின் arbitration செயல்முறைகள் நம்பகத்தன்மையை பெற இது தடையாக உள்ளது.
2024 ஆம் ஆண்டின் வரைவு arbitration மற்றும் conciliation (திருத்த) மசோதா, ஆன்லைன் தீர்வு (ODR) முறைகளை அறிமுகப்படுத்தி, நிதிப் பிரச்சினைகளுக்கு விரைவான தீர்வு காண முயல்கிறது. ஆனால், தற்போதைய அடிப்படைச் சட்டப் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாவிட்டால், இந்த முயற்சிகள் வெற்றி பெறாது.
சட்ட ரீதியான பாதிப்புகள் என்ன?
இந்த சட்ட இடைவெளி, arbitration தீர்ப்புகளுக்கு எதிராக அதிக சட்ட சவால்களை எதிர்கொள்ள நிதி நிறுவனங்களுக்கு வழிவகுக்கும். சில நிறுவனங்கள், தாங்களே அமைத்த arbitration அமைப்புகளின் மூலம் பெறும் தீர்ப்புகளின் செல்லுபடித்தன்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படலாம். இது 'Perkins' doctrine போன்ற நியாயமான தீர்ப்புகளை உறுதி செய்யும் விதிகளையும் வலுவிழக்கச் செய்யும்.
இந்த சட்ட நிச்சயமற்ற தன்மை, உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச தரப்பினரை இந்தியாவில் arbitration முறையைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கலாம். இதனால், மெதுவான மற்றும் பாரம்பரிய நீதிமன்ற வழக்குகள் மீதான சார்பு அதிகரிக்கக்கூடும்.
நீதிமன்றத்தின் கோரிக்கை என்ன?
நீதிமன்றத்தின் இந்த 'தீவிர வேண்டுகோள்', மத்திய அரசுக்கு ஒரு முக்கிய எச்சரிக்கையாகும். 2019 ஆம் ஆண்டின் arbitration சட்டப் பிரிவுகள் உடனடியாக அறிவிக்கப்பட்டால், arbitration நிறுவனங்களை அங்கீகரிப்பதில் தெளிவு பிறக்கும். இது சர்வதேச தரத்திற்கு ஏற்ப இந்திய arbitration முறையை மேம்படுத்த உதவும். மாறாக, மத்திய அரசு தொடர்ந்து தாமதித்தால், நீதிமன்ற தலையீடுகள் அதிகரித்து, நிதிப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதில் மேலும் தாமதமும், இந்தியாவில் arbitration முறையின் மீதான நம்பிக்கை குறையவும் வாய்ப்புள்ளது.