சர்வதேச தீர்ப்பாயங்கள்: முதலீட்டுச் சட்டங்களில் புதிய திருப்பம்!

சர்வதேச தீர்ப்பாயங்கள், முதலீட்டு ஒப்பந்தங்களை முன்பு போல தனித்தனியாகப் பார்க்காமல், சுற்றுச்சூழல் இலக்குகளையும் கருத்தில் கொள்ளும் ஒரு 'முழுமையான' கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி வருகின்றன. இந்த மாற்றம், சர்வதேச முதலீட்டு தகராறுகளில் உள்ள நிறுவனங்களுக்கு சட்டப்பூர்வ நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்கக்கூடும்.

என்ன நடந்தது?

சர்வதேச சட்ட தீர்ப்பாயங்கள், முதலீட்டு ஒப்பந்தங்களை (Investment Treaties) கையாளும் விதத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வந்துள்ளன. இந்த ஒப்பந்தங்களை தனித்தனியாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, 'systemic integration' என்ற ஒரு புதிய முறையை வழக்கறிஞர்கள் கையாள்கின்றனர். இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், ஒப்பந்தங்களின் உண்மையான வார்த்தைகள் மட்டுமல்லாமல், பாரிஸ் ஒப்பந்தம் போன்ற புவி வெப்பமயமாதல் தடுப்பு உடன்படிக்கைகள் உட்பட, பரந்த சர்வதேச சட்டங்களின் சூழலையும் கருத்தில் கொண்டு முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன.

முதலீட்டாளர்களுக்கு ஏன் இது முக்கியம்?

வெளிநாடுகளில் பெரிய அளவில் முதலீடு செய்துள்ள நிறுவனங்களுக்கு, ஒரு நாட்டின் கொள்கை மாற்றங்களால் பாதிப்பு ஏற்படும்போது, சர்வதேச தீர்ப்பாயங்களே கடைசி புகலிடமாக இருக்கின்றன. முன்பு, முதலீட்டாளர்கள் ஒப்பந்தங்களின் வார்த்தைகளை மட்டுமே நம்பி, அரசு நடவடிக்கைகளால் ஏற்பட்ட இழப்புகளுக்கு இழப்பீடு கோரினர். ஆனால், இப்போது தீர்ப்பாயங்கள், சுற்றுச்சூழல் அல்லது மனித உரிமை கடமைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தால், இந்த உயர்-பங்கு தகராறுகளின் முடிவு கணிக்க முடியாததாகிவிடும். இது உலகளாவிய செயல்பாடுகளைக் கொண்ட பல இந்திய நிறுவனங்கள் உட்பட, பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு புதிய சட்ட மற்றும் ஒழுங்குமுறை ஆபத்தை சேர்க்கிறது.

சுற்றுச்சூழல் மற்றும் முதலீட்டு மோதல்

இந்த சட்ட மாற்றம், குறிப்பாக எரிசக்தித் துறையில், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி நிறுவனங்களுக்கும் அரசாங்கங்களுக்கும் இடையிலான கொள்கை மாற்றங்களால் ஏற்படும் மோதல்களுக்கு மிகவும் முக்கியமானது. Rockhopper மற்றும் RWE போன்ற நிறுவனங்கள் சம்பந்தப்பட்ட சமீபத்திய வழக்குகள், முதலீட்டுப் பாதுகாப்புக்கும் புவி வெப்பமயமாதல் தடுப்பு கொள்கைகளுக்கும் இடையிலான பதற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இங்கு, ஒரு அரசாங்கத்தின் சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறை, ஒரு முதலீட்டாளரின் ஒப்பந்தத்தை மீறுவதை நியாயப்படுத்துகிறதா என்பதை தீர்ப்பாயங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டும். 'Systemic integration' முறையைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், தீர்ப்பாயங்கள் முதலீட்டாளரின் லாப உரிமையையும், ஒரு நாட்டின் புவி வெப்பமயமாதலைத் தடுக்கும் சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்தும் உரிமையையும் சமநிலைப்படுத்தும்.

சட்டப்பூர்வ நிச்சயமற்ற தன்மை

இந்த அணுகுமுறையின் நோக்கம் சர்வதேச சட்ட அமைப்பை மிகவும் சீராக மாற்றுவதாக இருந்தாலும், வணிகத் திட்டமிடலுக்கு இது நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு ஒப்பந்தத்தின் விளக்கம், அது கையெழுத்திடப்பட்டபோது இல்லாத புதிய சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகளை உள்ளடக்கும் வகையில் 'பரிணமிக்க' முடிந்தால், நிறுவனங்களின் சட்டப் பாதுகாப்புகள் பலவீனமடையக்கூடும். இதன் பொருள், தீர்ப்பாயங்கள் ஒப்பந்தங்களை மாற்றியமைக்காது, ஆனால் தகராறுகளில் தீர்ப்பளிக்கும்போது அவர்களுக்கு அதிக நெகிழ்வுத்தன்மை கிடைக்கும். முதலீட்டாளருக்கு, ஒரு முதலீட்டு ஒப்பந்தம் வழங்கும் பாதுகாப்பு முன்புபோல் நிலையானதாகவோ அல்லது கணிக்கக்கூடியதாகவோ இல்லை.

முதலீட்டாளர்கள் என்ன கண்காணிக்க வேண்டும்?

சர்வதேச தகராறுகளில் ஈடுபட்டுள்ள அல்லது அதனால் பாதிக்கப்படக்கூடிய முதலீட்டாளர்கள், சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகளுக்கும் முதலீட்டுப் பாதுகாப்புகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பை தீர்ப்பாயங்கள் எவ்வாறு கையாளுகின்றன என்பதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். எதிர்கால புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி தகராறுகளின் முடிவுகள் மற்றும் புதிய இருதரப்பு முதலீட்டு ஒப்பந்தங்களில் பயன்படுத்தப்படும் மொழி ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கவனிக்க வேண்டியது அவசியம். உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் இலக்குகளுடன் தங்கள் சட்ட கட்டமைப்புகளை சீரமைக்க அரசாங்கங்கள் தங்கள் சட்டங்களை புதுப்பிப்பதால், பழைய முதலீட்டு ஒப்பந்தங்களால் வழங்கப்படும் வரலாற்று "பாதுகாப்பு வலை" நம்பகத்தன்மையை இழக்கக்கூடும்.