2047-ம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவின் கச்சா எஃகு உற்பத்தித் திறனை **604 மில்லியன் டன்களாக** உயர்த்த மத்திய அரசு புதிய வரைவுத் திட்டத்தை வெளியிட்டுள்ளது. பசுமை தொழில்நுட்பம் மற்றும் மூலப்பொருள் பாதுகாப்புக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டாலும், இந்த விரிவாக்கம் கம்பெனிகளின் கடன் சுமையை அதிகரிக்குமா என்ற அச்சம் முதலீட்டாளர்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது.
இந்திய அரசு தனது எஃகு உற்பத்தி திறனை தற்போதுள்ள 220 மில்லியன் டன்களிலிருந்து, வரும் 2047-க்குள் 604 மில்லியன் டன்களாக உயர்த்தும் அதிரடி திட்டத்தை வகுத்துள்ளது. உள்நாட்டு உள்கட்டமைப்பு மற்றும் உற்பத்தித் துறையை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு செல்வதே இந்த அரசின் முக்கிய நோக்கம்.
பசுமை தொழில்நுட்ப மாற்றம்
இந்த திட்டத்தில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பிற்கு அதிக முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. தற்போதைய கார்பன் உமிழ்வு அளவான 2.54 டன்னிலிருந்து, 1.54 டன்னாக குறைக்க இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு ஸ்டீல் நிறுவனங்கள் புதிய, நவீன தொழில்நுட்பங்களுக்கு மாற வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன.
மூலப்பொருள் சவால்
இந்த விரிவாக்கத்திற்கு ஆண்டுக்கு 772 மில்லியன் டன் இரும்புத் தாதுவும் (Iron ore), 236 மில்லியன் டன் கோக்கிங் நிலக்கரியும் (Coking coal) தேவைப்படும். தற்போது இந்தியா நிலக்கரி இறக்குமதியை 92% நம்பியிருக்கிறது. இந்தச் சூழலில், வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுடன் கூட்டு சேர்ந்து மூலப்பொருள் தட்டுப்பாட்டை குறைக்க அரசு திட்டமிட்டுள்ளது.
முதலீட்டாளர்கள் என்ன கவனிக்க வேண்டும்?
- கடன் சுமை: விரிவாக்கப் பணிகளால் நிறுவனங்களின் கடன் அளவு (Debt-to-Operating Profit) 2027-ம் நிதியாண்டிற்குள் 3.0 மடங்கு வரை அதிகரிக்கலாம்.
- வருவாய் அழுத்தம்: புதிய தொழில்நுட்ப முதலீடுகள் மற்றும் கார்பன் வரி (CBAM) போன்ற சர்வதேச கட்டுப்பாடுகள் நிறுவனங்களின் லாப வரம்பை (Profit margins) பாதிக்க வாய்ப்புள்ளது.
- செயல்பாட்டு அபாயம்: அதிகப்படியான மூலப்பொருள் இறக்குமதி மற்றும் சர்வதேச விலை மாற்றங்கள் ஸ்டீல் நிறுவனங்களின் நிதி ஆரோக்கியத்தில் சவாலை ஏற்படுத்தலாம்.
பெரிய ஸ்டீல் நிறுவனங்கள் தங்களின் கடனை எவ்வாறு நிர்வகிக்கப் போகின்றன மற்றும் மூலதனச் செலவுகளை (Capex) எப்படித் திட்டமிடுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே இந்த வளர்ச்சிப் பாதையில் முதலீட்டாளர்கள் லாபம் காண முடியும்.