கிர் காட்டு சிங்கங்கள் உயிரிழப்பு: ஒரே இடத்தில் ஆபத்து வளர்ச்சிக்கு ஏன் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது?

ஒரே இடத்தில் பாதிப்பு: ஆபத்தின் ஆரம்பம்

கிர் காட்டு சிங்கங்கள் சமீபத்தில் பாபேசியோசிஸ் (Babesiosis) நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, 8 சிங்கங்கள் உயிரிழந்திருப்பது வனவிலங்கு மேலாண்மையில் ஒரு பெரிய சிக்கலை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. தற்போது 17 சிங்கங்கள் சிகிச்சை பெற்று வருகின்றன. உலகிலுள்ள அனைத்து ஆசிய சிங்கங்களும் ஒரே புவியியல் பகுதியில் வாழ்வது, ஒரு பெரும் ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது. இதனால், ஒரு சிறிய நோய் பாதிப்பு கூட, முழு இனத்திற்கும் பேரழிவாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.

நோய்த்தொற்று பரவலும், அதன் தாக்கமும்

கால்நடை மருத்துவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட சிங்கங்களுக்கு இரத்தப் பரிசோதனைகள் மற்றும் இரத்தப் பரிமாற்றங்கள் மூலம் சிகிச்சை அளித்து வருகின்றனர். ஆனால், நோய்க்கிருமிகள் பரவும் ஆபத்து தொடர்கிறது. பாபேசியோசிஸ் நோய், பூச்சிகள் மூலம் பரவுகிறது. இந்த பூச்சிகள் ஈரப்பதமான, அடர்ந்த காடுகளில் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. சிங்கங்களுடன், கால்நடைகளும் இதே சூழலில் வாழ்வதால், நோய் பரவும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. சமீப காலமாக, 'கெனைன் டிஸ்டெம்பர் வைரஸ்' (Canine Distemper Virus) போன்ற மற்ற வைரஸ்களும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும் என நிபுணர்கள் கவலை தெரிவிக்கின்றனர். இது போன்ற இரட்டை நோய்த்தொற்றுகள், பெரிய விலங்குகளின் இறப்பு விகிதத்தை அதிகரிக்கக்கூடும்.

இடப் பன்முகப்படுத்தலில் ஏற்பட்ட தோல்வி

வனவிலங்குப் பாதுகாவலர்கள் நீண்ட காலமாக, ஆசிய சிங்கங்களுக்காக ஒரு இரண்டாம் வாழ்விடத்தை உருவாக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தி வருகின்றனர். ஆனால், நிர்வாக ரீதியான மற்றும் அரசியல் ரீதியான தடைகளால் இந்த திட்டம் தாமதமாகி வருகிறது. ஒரே இடத்தில் சிங்கங்கள் குவிந்திருப்பதால், ஒரு பெரிய நோய் பாதிப்பு அல்லது காலநிலை மாற்றம் ஏற்பட்டால், இனமே அழிந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது.

எதிர்கால திட்டமிடலும், பாதிப்புகளும்

இந்த உயிரிழப்புகள், சிங்கங்களின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு ஒரு பெரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தற்போதுள்ள 891 சிங்கங்கள் எண்ணிக்கையில் 8 சிங்கங்கள் (குறிப்பாக குட்டிகள்) இறந்துள்ளது, அடுத்த தசாப்தத்திற்கான வளர்ச்சி இலக்குகளை சிக்கலாக்குகிறது. இனப்பெருக்க திட்டங்கள் மற்றும் வாழ்விட விரிவாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையை எட்டுவது அவசியம். சிங்கங்கள் ஒரே பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதியில் மட்டுமே வாழும் வரை, அடுத்த நோய் தாக்குதலுக்கோ அல்லது இயற்கை பேரழிவுகளுக்கோ எளிதில் பாதிக்கப்படும் ஆபத்து தொடரும்.