இந்தியாவின் அணுசக்தி கனவு: 100 GW-க்கு ₹20 லட்சம் கோடி தேவை! FDI ஈர்ப்பதில் தடைகள்?

அரசின் புதிய சக்தி திட்டம்: SHANTI சட்டம்

இந்தியாவின் அணுசக்தி துறையில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை கொண்டுவரும் நோக்கில், புதிய SHANTI சட்டம், 2025 அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் முக்கிய குறிக்கோள், 2047-ஆம் ஆண்டுக்குள் 100 ஜிகாவாட் (GW) அணுசக்தி திறனை எட்டுவதாகும். இந்த மாபெரும் இலக்கை அடைய, தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு நேரடி முதலீட்டை (FDI) ஈர்ப்பதில் அரசு தீவிரமாக உள்ளது. இதற்காக, நீண்ட காலமாக இருந்த அரசு ஏகபோகத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, புதிய சட்டத்தின் கீழ் சப்ளையர்களின் பொறுப்புகள் (vendor liability) தளர்த்தப்பட்டுள்ளன. இதனால், சர்வதேச நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் முதலீடு செய்ய தயங்க மாட்டார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அணுசக்தி துறையின் உறுப்பினர் (நிதி) சீமா ஜெயின் கூறுகையில், இந்த விரிவாக்கத்திற்கு சுமார் ₹20 லட்சம் கோடி தேவைப்படும் என்றும், இது $217 பில்லியன் வரை ஆகலாம் என்றும் மதிப்பீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

தொழில்நுட்ப மாற்றமும், செலவு அதிகரிப்பும்

தொழில்நுட்ப ரீதியாக, உள்நாட்டு லைட் வாட்டர் ரியாக்டர் (LWR) தொழில்நுட்பத்தை மேம்படுத்துவதே முக்கிய நோக்கமாக உள்ளது. தற்போது இந்தியாவில் இயங்கி வரும் பழைய அணுமின் நிலையங்கள், ஒரு யூனிட் மின்சாரத்தை 272 முதல் 387 பைசா வரை உற்பத்தி செய்கின்றன. ஆனால், புதிய ரியாக்டர்கள், குறிப்பாக LWR-கள், ஒரு யூனிட் மின்சாரத்தை ₹6 முதல் ₹6.60 வரை உற்பத்தி செய்யும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, சூரிய மின்சக்தியின் ஒரு யூனிட் உற்பத்தி செலவான ₹3-ஐ விட மிக அதிகம். உலகளவில் பார்த்தாலும், புதிய அணுமின் நிலையங்களின் மின்சார உற்பத்தி செலவு, தற்போதுள்ள நிலையங்களை விடவும், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மூலங்களை விடவும் அதிகமாக உள்ளது.

நீண்ட கால திட்டங்களும், தடைகளும்

திட்டங்களை செயல்படுத்துவதிலும் பெரும் தாமதங்கள் நீடிக்கின்றன. ஒழுங்குமுறை அனுமதிகள் பெறுவது முதல், திட்டத்தை முடிப்பது வரை தற்போது சுமார் 13 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இதை 8 முதல் 9 ஆண்டுகளாக குறைக்க அரசு முயன்றாலும், சர்வதேச அளவில் கட்டுமான பணிகள் மட்டுமே 11 முதல் 12 ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கின்றன.

முக்கிய சவால்கள்

SHANTI சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டாலும், பல சவால்கள் உள்ளன. புதிய அணுமின் நிலையங்களின் அதிக உற்பத்தி செலவு, தனியார் துறையின் தயக்கம், பெரும் முதலீடு தேவைப்படுவது, மற்றும் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை வாரியம் (AERB) அரசின் கீழ் இயங்குவது போன்ற காரணங்களால் முதலீட்டாளர்கள் மத்தியில் நம்பிக்கை குறைவாக உள்ளது. சீனா, தென் கொரியா போன்ற நாடுகள் தங்கள் அணுமின் திட்டங்களில் செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்தி வரும் நிலையில், இந்தியாவின் LWR தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஆரம்ப கட்டத்தில் உள்ளது.

எதிர்கால பார்வை

இந்த இலக்கை அடைய, தற்போதைய மற்றும் எதிர்கால மின் உற்பத்தி செலவுகளுக்கு இடையிலான பெரும் இடைவெளியை குறைக்க வேண்டும். புதிய நிதி ஆதாரங்கள், செலவுகளைக் குறைப்பது, மற்றும் திட்ட காலக்கெடுவை சுருக்குவது அவசியமாகிறது. தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீட்டை ஈர்ப்பதில், அரசின் ஆதரவு மற்றும் நீண்ட கால மின் கொள்முதல் ஒப்பந்தங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.