Whalesbook
நிதி ஆயோக் வெளியிட்டுள்ள "விக்சித் பாரத் மற்றும் நெட் ஜீரோ-வை நோக்கிய பாதைகள்" (Scenarios Towards Viksit Bharat and Net Zero) என்ற விரிவான அறிக்கை, இந்தியாவின் எரிசக்தி எதிர்காலம் குறித்த ஒரு முக்கிய, அதே சமயம் சவாலான சித்திரத்தை வரைகிறது. 2070-க்குள் நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வை (Net Zero) அடையும் நோக்கத்துடன், இந்தியாவின் மின் துறையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாற்றத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. இந்த லட்சிய இலக்குகளை அடைய, $14.23 ட்ரில்லியன் அளவுக்கு தொடர்ச்சியான முதலீடு தேவைப்படும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இத்திட்டம், எரிபொருள் மாற்றத்தை தாண்டி, கட்டமைப்பிலும், உள்கட்டமைப்பிலும் பல புதிய தேவைகளை கொண்டுள்ளது.
புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உயர்வு, நிலக்கரியின் தொடரும் தேவை
தற்போதைய கொள்கைப்படி, 2024-25 ஆம் ஆண்டில் மின் உற்பத்தியில் சுமார் 20% ஆக இருக்கும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலின் பங்கு, 2070-க்குள் 80%-க்கும் அதிகமாக உயரும் என இந்த ஆய்வு கணித்துள்ளது. சூரிய மற்றும் காற்றாலை மின்சாரம், புதிய நிலக்கரி மின் உற்பத்தி நிலையங்களை விட மலிவாகி வருவதே இதற்குக் காரணம். ஆனாலும், நிலக்கரியின் பங்கு முற்றிலுமாக நீக்கப்படாது. 2070-ல் மின் உற்பத்தியில் இதன் பங்கு 74%-லிருந்து வெறும் 6-10% ஆக குறையும் என்றாலும், மின் கட்டமைப்பு ஸ்திரத்தன்மைக்கு இது முக்கிய பங்காற்றும். குறிப்பாக, நெட் ஜீரோ பாதைகளில் கூட, நிலக்கரி பயன்பாடு 2047 வரை அதிகரிக்கும் என்றும், அதன் பிறகுதான் குறையும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது, நிலக்கரியின் உடனடி முக்கியத்துவத்தை காட்டுகிறது. அரசாங்கம், 100 GW புதிய நிலக்கரி மின் உற்பத்தி திறனை சேர்க்க திட்டமிட்டுள்ளது, இது 2030-க்கான தேவையை விட அதிகமாக இருக்கலாம். புதிய ஆலைகள் குறைந்த பயன்பாட்டு விகிதத்தில் இயங்கினால், இது நிதிச் சுமையை அதிகரிக்கும்.
உள்கட்டமைப்பு, சேமிப்பு மற்றும் அணு சக்தியின் பங்கு
இந்தியாவின் எரிசக்தி மாற்றத்திற்கு, பெரிய அளவிலான உள்கட்டமைப்பு தடைகளை கடப்பது அவசியம். சூரிய மற்றும் காற்றாலை போன்ற மாறும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்களை (Variable Renewable Energy - VRE) ஒருங்கிணைக்க, நிலையற்ற தன்மையை நிர்வகிக்கக்கூடிய ஒரு வலுவான, நவீன மின் கட்டமைப்பு (Grid) தேவை. இதற்கு, மின் பரிமாற்றம் (Transmission), ஸ்மார்ட் க்ரிட்கள் மற்றும் முக்கியமாக, ஆற்றல் சேமிப்பு (Energy Storage) தீர்வுகளில் பெரும் முதலீடு அவசியம். நெட் ஜீரோ சூழலில், பேட்டரி சேமிப்பு 2,500-3,000 GW வரையிலும், பம்ப் ஹைட்ரோ 160 GW வரையிலும் 2070-க்குள் விரிவடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அணு சக்தி ஒரு முக்கிய தூணாக உருவெடுக்கும். தற்போதுள்ள 8.8 GW-லிருந்து 2070-க்குள் 300 GW-க்கும் அதிகமாக விரிவாக்கப்பட்டு, நம்பகமான, குறைந்த கார்பன் அடிப்படையிலான மின்சாரத்தை வழங்கும். சிறிய மாடுலர் ரியாக்டர்கள் (SMRs) நெகிழ்வுத்தன்மைக்கும், பரவலாக்கப்பட்ட பயன்பாட்டிற்கும் முக்கியமாக பார்க்கப்படுகின்றன.
நெட் ஜீரோ பாதையில் உள்ள தடைகள்
இந்த லட்சிய நெட் ஜீரோ இலக்குகளுக்கு பல கட்டமைப்பு சவால்கள் உள்ளன. நிலக்கரியை சார்ந்திருக்கும் நிலை, 2050-ன் நடுப்பகுதி வரை தொடரும் என நிதி ஆயோக் அறிக்கையே ஒப்புக்கொள்கிறது. மின் துறைக்கு மட்டும் 2070 வரை தேவைப்படும் $14.23 ட்ரில்லியன் முதலீட்டில், சுமார் $6.5 ட்ரில்லியன் நிதி பற்றாக்குறை (Financing Gap) இருக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், புதுப்பிக்கத்தக்க தொழில்நுட்பங்களுக்குத் தேவையான லித்தியம் மற்றும் கோபால்ட் போன்ற முக்கிய கனிமங்களுக்கு இந்தியா 100% இறக்குமதியை சார்ந்துள்ளது. இது, விநியோக சங்கிலி தடங்கல்களுக்கும், புவிசார் அரசியல் அபாயங்களுக்கும் வழிவகுக்கிறது. மின் விநியோக நிறுவனங்களின் (DISCOMs) மோசமான நிதி நிலைமையும் ஒரு பெரிய பிரச்சனை. தொடரும் இழப்புகள் மற்றும் போதுமான கட்டணங்கள் இல்லாததால், அவர்களால் மின் கொள்முதல் ஒப்பந்தங்களில் (PPAs) கையெழுத்திட முடியவில்லை. இது புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திட்டங்களுக்கு தடையாக உள்ளது.
எதிர்காலப் பார்வை
இந்த சவால்கள் இருந்தபோதிலும், இந்தியாவின் எரிசக்தி எதிர்காலம், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மற்றும் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியின் பார்வையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 2025-ம் ஆண்டின் "Sustainable Harnessing and Advancement of Nuclear Energy for Transforming India (SHANTI) Act" போன்ற அரசாங்கத்தின் முன்முயற்சிகள், தனியார் துறையின் பங்களிப்பை அதிகரிக்கவும், அணுசக்தி பயன்பாட்டில் உள்ள பொறுப்புகளை தெளிவுபடுத்தவும் உதவுகின்றன. ஜெஃப்ஃபரீஸ் போன்ற நிறுவனங்கள், NTPC மற்றும் JSW Energy போன்ற நிறுவனங்களை சிறந்த தேர்வுகளாக குறிப்பிடுகின்றன. இத்துறையில், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மற்றும் பேட்டரி உற்பத்திக்கு மட்டும் 2030-க்குள் $250 பில்லியன்-க்கு மேல் முதலீடுகள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. இந்த சவால்களை வெற்றிகரமாக எதிர்கொண்டால் மட்டுமே, இந்தியா அதன் இரட்டை இலக்குகளான வலுவான பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் 2070-க்குள் நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வு ஆகியவற்றை அடைய முடியும்.