Whalesbook
NITI Aayog வெளியிட்டுள்ள இந்த வியூக அறிக்கை (Strategy Report), இந்தியாவின் ஆற்றல் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்பதை தெளிவாக விளக்குகிறது. ஒருபுறம், நமது நாட்டின் மின்சார தேவை மற்றும் தொழிற்சாலைகளின் வளர்ச்சிக்காக நிலக்கரி பயன்பாடு வரும் 2050-ல் தற்போதைய 1.26 பில்லியன் டன்களில் இருந்து கிட்டத்தட்ட இரட்டிப்பாகி, 2.62 பில்லியன் மெட்ரிக் டன்கள் என்ற அளவை எட்டும். 2070 வரையிலும் தொழிற்சாலை தேவைகளுக்காக மட்டும் 1.80 பில்லியன் டன் நிலக்கரி தேவைப்படும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, மாற்று எரிசக்தி ஆதாரங்களின் தொழில்நுட்ப மற்றும் செலவு சவால்களை காட்டுகிறது.
ஆனால், நாட்டின் Net-Zero உமிழ்வு இலக்கை (emissions goal) 2070-க்குள் எட்டுவதற்கான திட்டங்கள் வேறு விதமான பாதையை காட்டுகின்றன. இந்த இலக்கை அடைந்தால், நிலக்கரி பயன்பாடு 2050-ல் 1.83 பில்லியன் டன்களாக உச்சத்தை தொட்டு, வெறும் 20 ஆண்டுகளில், அதாவது 2070-ல் 161 மில்லியன் டன்களாக கடுமையாக சரிந்துவிடும். தற்போது, இந்தியாவின் மின்சார உற்பத்தியில் கிட்டத்தட்ட 75% நிலக்கரியை நம்பியே உள்ளது. நிலக்கரி மின் உற்பத்தித் திறனை தற்போதுள்ள 212 GW-ல் இருந்து 307 GW ஆக 2034-35 காலகட்டத்திற்குள் உயர்த்தவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திறன், 2030-க்குள் 500 GW ஆக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போதைய நிலவரப்படி, இந்தியாவின் மொத்த நிறுவப்பட்ட மின் உற்பத்தித் திறனில் (installed capacity) சுமார் 49% புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலாக உள்ளது. சீனாவைப் போலல்லாமல், India-வின் நிலக்கரி பயன்பாடு 2047 வரையிலும் கணிசமாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இந்த Net-Zero இலக்கை அடைவதற்கு, பல முக்கிய தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புகளில் மாபெரும் முதலீடுகள் அவசியம். குறிப்பாக, பேட்டரி சேமிப்பு அமைப்புகள் (Battery Storage Systems) செலவு வெகுவாக குறைந்து, தற்போது ஒரு kWh-க்கு சுமார் ₹2.1 என்ற அளவில் உள்ளது. இத்தகைய அமைப்புகளை பெருமளவில் நிறுவ மத்திய அரசும் திட்டங்களை ஊக்குவித்து வருகிறது. மேலும், அதிகரிக்கும் பசுமை ஆற்றல் திறனை (clean power capacity) கொண்டு செல்ல, 2032-க்குள் புதிய மின் பகிர்மான கோடுகளுக்கு (transmission lines) சுமார் $107 பில்லியன் முதலீடு தேவைப்படும். இரும்பு, சிமெண்ட் போன்ற கடினமான துறைகளுக்கு (hard-to-abate sectors), கார்பன் பிடிப்பு, பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு (CCUS) போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் அவசியமாகின்றன. ஆனால், இவற்றின் முதலீடுகள் தற்போது ஆரம்பகட்டத்திலேயே உள்ளன. ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த சுத்தமான தொழில்நுட்பங்களின் (clean technologies) செலவும் கணிசமாக குறைய வேண்டும்.
இந்த Net-Zero பாதையில் பல நிதி மற்றும் செயல்பாட்டு ரீதியான சவால்கள் உள்ளன. 2070-க்குள் இந்த இலக்கை அடைய, மொத்தமாக சுமார் $22.7 டிரில்லியன் முதலீடு தேவைப்படும். இதில், குறைந்தது $6 டிரில்லியன் வெளிநாட்டு முதலீடுகளாக வர வேண்டும். ஆற்றல் துறையில் மட்டும் பாதிக்கும் மேல் இந்த முதலீட்டில் அடங்கும். ஆண்டுதோறும் சுமார் $500 பில்லியன் முதலீடு செய்ய வேண்டியிருக்கும். Net-Zero-க்கு தேவையான பல தொழில்நுட்பங்கள் இன்னும் வணிக ரீதியாக முழுமை அடையவில்லை. குறைந்த கார்பன் தொழில்நுட்பங்களுக்கு (low-carbon technologies) அதிக ஆரம்பகட்ட மூலதனம் தேவைப்படுகிறது. India-வின் Net-Zero உத்தி (strategy) போதுமான வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் தெளிவான கொள்கை வழிகாட்டுதல்கள் இல்லாததால், நிபுணர்கள் இதன் செயல்பாட்டு நிலையை 'Poor' என மதிப்பிட்டுள்ளனர். புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை ஒருங்கிணைப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள், மின்சார விநியோகத்தில் சில சவால்களை ஏற்படுத்துகின்றன. மேலும், India-வில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திட்டங்களுக்கான கடன் செலவு (cost of capital) மற்ற வளர்ந்த நாடுகளை விட அதிகமாக உள்ளது. தற்போதைய போக்குகள் தொடர்ந்தால், 2050 வரையிலும் India-வின் முதன்மை ஆற்றல் கலவையில் (primary energy mix) நிலக்கரி 40%-க்கு மேல் இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது Net-Zero இலக்குக்கு எதிரான ஒரு முரண்பாடாகும்.
சுருக்கமாக, 2070-க்குள் Net-Zero இலக்கை அடைவது என்பது India-வுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய சவாலாகும். இதற்கு தொழில்நுட்பம், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் உறுதியான கொள்கை திட்டங்களில் மகத்தான முதலீடு மற்றும் செயல்படுத்தல் அவசியம். NITI Aayog-ன் இந்த கணிப்புகள், India-வின் அடுத்த கட்ட காலநிலை இலக்குகளையும் (NDCs), அதன் ஆற்றல் எதிர்காலத்தையும் வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.