2047-க்குள் 100 GW அணுசக்தி உற்பத்தி என்ற இந்தியாவின் லட்சியத் திட்டத்திற்கு uranium எரிபொருள் கிடைப்பதில் பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது. பாராளுமன்றக் குழுவின் அறிக்கைப்படி, உள்நாட்டு uranium உற்பத்தி தேவையில் வெறும் 30% மட்டுமே பூர்த்தி செய்வதால், இறக்குமதியை சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது. இது மின் உற்பத்தி நிறுவனங்களுக்கு பெரும் சப்ளை செயின் ரிஸ்க்கை ஏற்படுத்துகிறது.
uranium தட்டுப்பாடு: இந்தியாவின் அணுசக்தி வளர்ச்சிக்கு பின்னடைவா?
இந்தியாவின் அணுசக்தி உற்பத்தித் துறையில் ஒரு முக்கிய சவால் எழுந்துள்ளது. 2047-ஆம் ஆண்டுக்குள் 100 ஜிகாவாட் (GW) அணுசக்தி உற்பத்தித் திறனை எட்டுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ள நிலையில், எரிபொருளான uranium கிடைப்பதில் பெரும் சிக்கல் நிலவுகிறது. சமீபத்திய பாராளுமன்ற பொது நிறுவனங்கள் குழுவின் (Parliamentary Committee on Public Undertakings) அறிக்கைப்படி, இந்தியாவில் உள்ள பிரஷரைஸ்டு ஹெவி வாட்டர் ரியாக்டர்களுக்கு (PHWRs) தேவைப்படும் uranium ஆக்சைடின் ஆண்டுத் தேவை சுமார் 5,400 டன் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால், தற்போதைய உள்நாட்டு uranium உற்பத்தி இந்தத் தேவையில் சுமார் 30% மட்டுமே பூர்த்தி செய்கிறது. இதனால், இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம் சர்வதேச சந்தைகளை பெரிதும் நம்பியுள்ளது.
இறக்குமதியை சார்ந்திருப்பதன் ஆபத்துகள்
கஜகஸ்தான், ரஷ்யா, உஸ்பெகிஸ்தான், கனடா போன்ற நாடுகளிலிருந்து uranium-ஐ இறக்குமதி செய்வதால், விநியோகச் சங்கிலியில் (Supply Chain) பாதிப்புகள் ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது. முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் எரிசக்தித் துறை சார்ந்தவர்கள் மத்தியில் இது ஒரு முக்கிய கவலையாக உள்ளது. அணுசக்தி உற்பத்திக்கு அதிக மூலதனம் தேவைப்படுகிறது, மேலும் ஆலைகளை முழுத் திறனுடன் இயக்குவது தொடர்ச்சியான எரிபொருள் விநியோகத்தைச் சார்ந்துள்ளது. இந்த நாடுகளின் புவிசார் அரசியல் பதற்றங்கள் அல்லது சந்தை ஏற்ற இறக்கங்கள் எரிபொருள் கிடைப்பதில் நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். இது இந்திய அணுமின் கழகத்தின் (NPCIL) அணு உலைகளின் செயல்பாட்டு நிலைத்தன்மையையும் பாதிக்கக்கூடும்.
எரிபொருள் பாதுகாப்பிற்கான தீர்வுகள்
இந்தச் சிக்கலைச் சமாளிக்க, இந்திய அரசு பல முனை உத்திகளைக் கையாண்டு வருகிறது. இந்திய uranium கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட் (UCIL) நிறுவனம், 2036-ஆம் ஆண்டுக்குள் தனது உள்நாட்டு உற்பத்தியை இரட்டிப்பாக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது. இதற்காக, ஜார்கண்ட், ராஜஸ்தான், சத்தீஸ்கர் மாநிலங்களில் புதிய சுரங்கத் திட்டங்களை உருவாக்குவதிலும், தற்போதுள்ள சுரங்கங்களின் திறனை விரிவுபடுத்துவதிலும் கவனம் செலுத்துகிறது. இருப்பினும், அணுமின் நிலையங்களின் விரிவாக்கத் திட்டங்களுக்கும், உள்நாட்டு uranium உற்பத்தியை அதிகரிக்கும் காலக்கெடுவிற்கும் இடையே ஒரு பெரிய இடைவெளி காணப்படுகிறது. நாட்டின் அணு உலைகளின் எண்ணிக்கையை வேகமாக அதிகரிக்கும் அதே வேளையில், புதிய சுரங்கப் பணிகள் தாமதமாவது ஒரு பெரிய தடையாக உள்ளது.
மேலும், UCIL மற்றும் NTPC இணைந்து ஒரு புதிய கூட்டு முயற்சியை (Joint Venture) உருவாக்கும் திட்டமும் உள்ளது. இதன் மூலம் வெளிநாடுகளில் uranium சொத்துக்களை கையகப்படுத்தி, விலை ஏற்ற இறக்கங்களில் இருந்து பாதுகாத்து, நம்பகமான எரிபொருள் விநியோகத்தைப் பெற முடியும். நீண்ட கால எரிபொருள் செலவுகளை சீராக்கும் நோக்கில் இந்த முயற்சி வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அரசாங்கத்தின் செயல்படுத்தும் காலக்கெடுவை இறுதி செய்வதிலும், சர்வதேச சுரங்க முதலீடுகளின் சிக்கல்களைக் கையாள்வதிலும் இதன் வெற்றி அடங்கியுள்ளது.
முதலீட்டாளர்கள் கவனிக்க வேண்டியவை
எரிசக்தித் துறையைப் பின்பற்றும் முதலீட்டாளர்கள், UCIL-NTPC கூட்டு முயற்சியின் முன்னேற்றம் மற்றும் புதிய உள்நாட்டுச் சுரங்கத் திட்டங்களுக்கான காலக்கெடுவைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். இந்த நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் எவ்வளவு விரைவாகச் செயல்படுத்துகிறது என்பதைப் பொறுத்தே, அணுசக்தித் துறை எரிபொருள் தட்டுப்பாடின்றி வளர்ச்சியைத் தக்கவைக்க முடியும்.
மேலும், uranium விநியோக ஒப்பந்தங்கள் அல்லது சர்வதேச வர்த்தகக் கொள்கைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களும், நாட்டின் அணுசக்தி மின் உற்பத்தி திட்டத்தின் நீண்ட கால நம்பகத்தன்மைக்கான முக்கிய குறிகாட்டிகளாகத் தொடரும்.