இந்தியாவின் அணுசக்தி இலக்கு கேள்விக்குறி! முக்கிய துறைகளுக்கு இடையே அதிகார மோதல்

ஒழுங்குமுறை இழுபறி: புதிய திட்டங்கள் யாருக்கு?

இந்தியாவில் அணுசக்தித் துறையின் விரிவாக்கம், குறிப்பாக தனியார் துறையின் பங்களிப்பு தொடர்பாக, அணுசக்தித் துறை (DAE) மற்றும் மின்சாரத் துறை (MoP) இடையே கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகள் எழுந்துள்ளன. சமீபத்தில் அமல்படுத்தப்பட்ட ஷாந்தி சட்டம் (SHANTI Act), தனியார் துறையின் நுழைவுக்கு வழிவகுக்கும் என எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிலையில், இந்த இரு துறைகளுக்கு இடையேயான அதிகார எல்லைப் பிரச்சனைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது.

புதிய அணுசக்தி திட்டங்கள், குறிப்பாக லைட் வாட்டர் ரியாக்டர்கள் (LWRs) போன்ற இறக்குமதி தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் திட்டங்கள், மின்சாரத் துறையின் மேற்பார்வையின் கீழ் கொண்டுவரப்படலாம் என ஆலோசிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்தியாவின் உள்நாட்டு பிரஷரைஸ்டு ஹெவி வாட்டர் ரியாக்டர் (PHWR) தொழில்நுட்பங்களில் ஆழமான நிபுணத்துவம் கொண்ட அணுசக்தித் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் திட்டங்கள் அதன் கீழேயே தொடர வாய்ப்புள்ளது.

முதலீடு மற்றும் காலக்கெடுவில் தாக்கம்

மேலும், அணுசக்தி விநியோகச் சங்கிலி முழுவதும் அணுசக்தித் துறைக்கு இருக்கும் விரிவான கட்டுப்பாடு, நலன் முரண்பாட்டை (Conflict of Interest) உருவாக்கக்கூடும் என்ற கவலைகள் எழுந்துள்ளன. இது போன்ற அதிகாரப் பிரிவினை, கடந்த காலங்களில் பல உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களில் குறிப்பிடத்தக்க தாமதங்களுக்கும், முடிவெடுப்பதில் சிக்கல்களுக்கும் வழிவகுத்துள்ளது.

இந்த நிர்வாக சர்ச்சை, இந்தியாவின் 2047-க்குள் 100 GW அணுசக்தித் திறனை எட்டுவதற்கான இலக்கை கணிசமாக பாதிக்கிறது. இந்த இலக்கை அடைய, பெருமளவு தனியார் முதலீட்டை ஈர்ப்பது அவசியம். புதிய திட்டங்கள் யார் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்ற தொடர்ச்சியான நிச்சயமற்ற தன்மை, முதலீட்டாளர்களைத் தயங்க வைக்கும், திட்ட ஒப்புதல்களை தாமதப்படுத்தும், மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கான மூலதனச் செலவை (Cost of Capital) அதிகரிக்கும் என நிபுணர்கள் அஞ்சுகின்றனர்.

தற்போது நடைபெற்று வரும் திட்டங்கள் 2031-32 காலகட்டத்தில் நிறைவடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த நிர்வாக இழுபறி, புதிய அணுசக்தித் திறன் சேர்க்கையின் காலக்கெடுவை மேலும் தாமதப்படுத்தி, 2047 இலக்கைப் பெறுவதை கேள்விக்குறியாக்கும்.

சர்வதேச அளவுகோல்கள் மற்றும் உள்நாட்டு ஒழுங்குமுறை

உலகளவில், பல நாடுகள் அணுசக்தித் துறையில் தனியார் மூலதனத்தையும் நிபுணத்துவத்தையும் நாடி வருகின்றன. இதற்கு வலுவான, சுயாதீனமான ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் அவசியம். இந்தியாவின் தற்போதைய நிர்வாக விவாதம், சர்வதேச மாதிரிக்கு மாறாக உள்ளது. ஷாந்தி சட்டத்தின் கீழ் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை வாரியத்திற்கு (AERB) சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டு, அதன் அதிகாரங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், அமைச்சகங்களுக்கு இடையேயான இந்தப் போட்டி அதன் சுயாதீன செயல்பாட்டை பாதிக்கலாம்.

மின்சாரத் துறைக்கு உட்பட்ட NTPC போன்ற பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், தனியார் டெவலப்பர்களுடன் இணைந்து செயல்பட திட்டமிட்டுள்ள நிலையில், இந்த அதிகாரப் பிரிவினை இரட்டை முயற்சிகள், துறைகளுக்கு இடையே மோதல் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலில் தெளிவின்மை போன்றவற்றை ஏற்படுத்தும். அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை வாரியத்தின் (AERB) மேம்படுத்தப்பட்ட அதிகாரங்கள் அதன் திறமையான ஒழுங்குமுறைக்கு உதவக்கூடும் என்றாலும், அதன் செயல்பாட்டு சுதந்திரம் அமைச்சக அதிகாரப் போட்டிகளிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

தீர்வுக்கான வழி

இந்த நிர்வாக அதிகார வரம்பு சர்ச்சைக்கும், தெளிவான பங்கு வரையறைக்கும், உயர் மட்ட அரசாங்கத்தின் தலையீடு அவசியமாகிறது. இது தனியார் முதலீட்டாளர்களுக்குத் தேவையான கொள்கை உறுதியை வழங்கும். இந்தத் தெளிவின்மை இல்லாவிட்டால், 100 GW அணுசக்தி சக்தியை 2047-க்குள் அடைவது சந்தேகத்திற்குரியதாகவே இருக்கும், மேலும் இந்தியாவின் பரந்த தூய்மையான எரிசக்தி மாற்றமும் தாமதமாகும்.