2019 முதல் 2024 வரை இந்தியாவின் க்ரீன் எனர்ஜி ஆராய்ச்சிக்கு **₹1,443 கோடி** ஒதுக்கப்பட்டாலும், அவை தொழிற்சாலைகளை உருவாக்காமல் ஆய்வகங்களிலேயே தேங்கி நிற்கிறது. சோலார் வேஃபர் மற்றும் பேட்டரி செல்கள் தயாரிப்பில் இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பது நிறுவனங்களின் லாபத்திற்குப் பெரிய ரிஸ்க்.
இந்தியாவின் பசுமை எரிசக்தி ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்காக கடந்த 5 ஆண்டுகளில் சுமார் 1,350 திட்டங்களுக்கு ₹1,443 கோடி நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்த பெரும் தொகை பெரும்பாலும் ஆரம்பகட்ட ஆய்வக சோதனைகளுக்கே சென்றுள்ளது. பெரிய அளவிலான தொழிற்சாலைகளை அமைப்பதற்கோ, வணிக ரீதியான தயாரிப்பிற்கோ இந்த முதலீடு போதுமானதாக இல்லை.
ஆய்வகத்திற்கும் தொழிற்சாலைக்கும் இடையிலான இடைவெளி
தொழிற்துறையில் 'Valley of Death' என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சவால் உள்ளது. அதாவது, ஆய்வகத்தில் சிறப்பாகச் செயல்படும் ஒரு தொழில்நுட்பம், அதிக முதலீடு தேவைப்படும் பெரிய தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்லும்போது தோல்வியடைகிறது. சோலார் பேனல் தயாரிப்புக்காக மட்டும் சுமார் ₹401 கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது உலகளாவிய உற்பத்தியாளர்களுடன் போட்டியிடும் அளவுக்குப் பெரிய தொழிற்சாலைகளாக மாறவில்லை.
முதலீட்டாளர்கள் கவனிக்க வேண்டியவை
இந்தத் துறையில் முதலீடு செய்துள்ளவர்கள் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கவனிக்க வேண்டும். நாம் இன்னும் சோலார் செல்கள் மற்றும் பேட்டரி செல் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு வெளிநாடுகளைச் சார்ந்தே இருக்கிறோம். இதனால், சர்வதேச அளவில் விலை மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலோ அல்லது இறக்குமதி வரிகளில் மாற்றம் வந்தாலோ அது இந்திய நிறுவனங்களின் மார்ஜினை (Margin) கடுமையாகப் பாதிக்கும்.
அரசாங்கத்தின் PLI (Production Linked Incentive) திட்டங்கள் இருந்தாலும், வெறும் ஆய்வக ஆராய்ச்சி மட்டும் போதாது. ஆய்வகத்தில் கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்பத்தை, லாபகரமான வணிகத் தயாரிப்பாக மாற்றும் திறன் கொண்ட நிறுவனங்களே எதிர்காலத்தில் நிலைத்து நிற்கும். வெறும் அசம்பிளி (Assembly) செய்யும் நிறுவனங்களை விட, சொந்தமாக உதிரிபாகங்களைத் தயாரிக்கும் நிறுவனங்களே முதலீட்டாளர்களுக்கு நீண்ட கால லாபத்தைத் தரும்.