சர்வதேச அணுசக்தி முகமை (IAEA), 2060-ஆம் ஆண்டிற்குள் உலகளாவிய அணுமின் உற்பத்தி திறனை 3 மடங்காக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது. AI மற்றும் டேட்டா சென்டர்களின் அதீத மின்சாரத் தேவையே இதற்கு முக்கிய காரணம்.
ஏன் இந்த திடீர் தேவை?
செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் டேட்டா சென்டர்கள் அதிகப்படியான மின்சாரத்தை உறிஞ்சும் தன்மையைக் கொண்டவை. இதற்கு இடையூறு இல்லாத, நிலையான 'பேஸ்லோடு' (Baseload) மின்சாரம் தேவைப்படுகிறது. சூரிய ஒளி மற்றும் காற்று போன்ற மாற்றத்தக்க எரிசக்தி ஆதாரங்களை விட, அணுமின் சக்தி மிகச் சிறந்த கார்பன் இல்லாத தீர்வாகக் கருதப்படுகிறது.
தற்போது உலக அளவில் 30 நாடுகளில் சுமார் 400 உலைகள் இயங்கி வருகின்றன. இவை உலகின் மொத்த மின்சாரத்தில் 10%-ஐ வழங்குகின்றன. தற்போது புதிதாக 60 உலைகள் கட்டுமானத்தில் உள்ளன.
இந்திய முதலீட்டாளர்களுக்கு என்ன லாபம்?
இந்தியா தனது நிகர-பூஜ்ஜிய (Net-zero) இலக்குகளை அடைய அணுமின் உற்பத்தியை அதிகரிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது. NPCIL போன்ற அரசு நிறுவனங்கள் முன்னணியில் இருந்தாலும், இந்தியாவின் முன்னணி இன்ஜினியரிங் நிறுவனங்களான Larsen & Toubro (L&T), BHEL மற்றும் Walchandnagar Industries ஆகியவை அணுசக்தி உலைகளுக்கான முக்கிய உபகரணங்களை வழங்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. சர்வதேச அளவில் அணுசக்தி விரிவாக்கம் அதிகரிக்கும் போது, இந்த நிறுவனங்களுக்கு நீண்டகால ஆர்டர்கள் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது.
கவனிக்க வேண்டிய சவால்கள்
முதலீட்டாளர்கள் ஒரு விஷயத்தை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்: அணுமின் திட்டங்கள் அதிக முதலீடு தேவைப்படும் மற்றும் நீண்ட காலம் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடியவை. திட்டங்களில் தாமதம் ஏற்பட்டால் அது நிறுவனங்களின் நிதி நிலையைப் பாதிக்கலாம். மேலும், உக்ரைனில் உள்ள Zaporizhzhia அணுமின் நிலையம் போன்ற இடங்களில் நிலவும் புவிசார் அரசியல் பதற்றங்கள் (Geopolitical instability) மற்றும் உலகளாவிய ஒழுங்குமுறை விதிகள் (Regulatory landscape) போன்றவை இந்தத் துறையின் அபாயங்களாக உள்ளன.
எதிர்காலத்தில் Small Modular Reactors (SMRs) எனப்படும் சிறிய மற்றும் செலவு குறைந்த உலைகளின் வளர்ச்சிதான், இந்தத் துறையின் அடுத்த கட்ட நகர்வாக இருக்கும்.