இந்தியாவில் சுமார் 7 லட்சம் மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை உள்ளது. இதை சரிசெய்ய 400 புதிய மருத்துவக் கல்லூரிகள் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், ஒரு கல்லூரிக்கு ₹400 கோடி செலவாகும் என்பதால், பெரும் நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால், ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் வெளிநாடுகளில் படிக்கச் சென்று, ஆண்டுக்கு ₹7,500 கோடி வரை செலவழிக்கும் நிலை உள்ளது.
இந்தியாவின் மருத்துவக் கல்வித் துறையில் கடுமையான தேவை-வழங்கல் இடைவெளி நிலவுகிறது. இது பொதுக் கொள்கை மற்றும் தனிநபர் முதலீட்டு முடிவுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு 1,000 பேருக்கும் ஒரு மருத்துவர் என்ற இலக்கை அடைய, இந்தியாவிற்கு சுமார் 7 லட்சம் கூடுதல் மருத்துவர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இந்த இடைவெளியை நிரப்ப, சுமார் 400 புதிய மருத்துவக் கல்லூரிகள் நிறுவப்பட வேண்டும் என்று தொழில்துறை மதிப்பிடுகிறது. ஒவ்வொரு கல்லூரிக்கும் தோராயமாக ₹400 கோடி மூலதன முதலீடு தேவைப்படுகிறது (செயல்பாட்டு செலவுகள் தவிர).
நிதி தடைகளும் மூலதன ஒதுக்கீடும்
இந்த வசதிகளை உருவாக்கத் தேவைப்படும் மிகப்பெரிய மூலதனச் செலவு, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் வரவு செலவுத் திட்டங்களுக்கு பெரும் சுமையாக உள்ளது. இது வள ஒதுக்கீடு குறித்து கடினமான முடிவுகளை எடுக்க வைக்கிறது, குறிப்பாக ஆரம்பக் கல்விக்கான முதலீட்டுடன் ஒப்பிடும்போது. 1960களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து, இந்தக் கட்டமைப்பிற்கு எப்படி நிதியளிப்பது என்பது குறித்து கொள்கை நிபுணர்கள் விவாதித்து வருகின்றனர், ஆனாலும் மருத்துவர்களின் தேவைக்கும் கிடைக்கும் இடங்களின் எண்ணிக்கைக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகமாகவே உள்ளது.
மூலதன வெளியேற்றத்தின் தாக்கம்
உள்நாட்டுத் திறன் போதுமானதாக இல்லாததால், ஆண்டுக்கு சுமார் 25,000 மாணவர்கள் வெளிநாடுகளில் மருத்துவக் கல்வி பயில்கின்றனர். இந்த மாணவர் இடம்பெயர்வு காரணமாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் ₹7,500 கோடி வெளிநாட்டு கல்விக்காக செலவிடப்படுகிறது. இந்தியாவில் மருத்துவர்களுக்கு அதிக வருவாய் ஈட்டும் வாய்ப்பு இருந்தாலும் (சராசரியாக ஒரு நாளைக்கு ₹7,000), இந்த நிலை தொடர்கிறது.
மருத்துவச் சுற்றுலாவின் பொருளாதார முரண்பாடு
இந்தியாவில் உள்நாட்டில் பயிற்சி பெற்ற நிபுணர்களின் பற்றாக்குறை நிலவும் அதே வேளையில், ஆண்டுக்கு சுமார் 5 லட்சம் நோயாளிகளை ஈர்க்கும் ஒரு செழிப்பான மருத்துவச் சுற்றுலாத் துறையையும் கொண்டுள்ளது. இது மதிப்புமிக்க வருவாயை ஈட்டினாலும், உள்நாட்டு மருத்துவர்களின் அடிப்படைப் பற்றாக்குறையைத் தீர்க்கவில்லை. மேலும், வெளிநாட்டு மருத்துவர்களை வணிக ரீதியாக இறக்குமதி செய்ய தற்போதைய விதிமுறைகள் தடைசெய்கின்றன. எனவே, எதிர்காலத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய நாடு பெரும்பாலும் அதன் சொந்த பயிற்சித் திறனை நம்பியுள்ளது.
துறையின் எதிர்காலக் கண்ணோட்டம்
முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள், பொது-தனியார் கூட்டாண்மை அல்லது கல்வியில் தனியார் முதலீட்டில் ஏற்படக்கூடிய மாற்றங்கள் மூலம் இந்த விநியோக நெருக்கடியை எவ்வாறு சமாளிக்க முடியும் என்று ஆராய்ந்து வருகின்றனர். புதிய கல்லூரிகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு கட்டப்படும் வேகம், அத்துடன் மருத்துவப் பயிற்சிக்கு நிதியளிப்பது தொடர்பான அரசாங்கக் கொள்கைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் ஆகியவை இத்துறையில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய முக்கிய அம்சங்களாகும். தரமான சுகாதாரப் பராமரிப்புக்கான தேவை அதிகரிக்கும் போது, நிறுவப்பட்ட மருத்துவ நிறுவனங்களுக்கான நிதி வருமானம் மற்றும் புதிய நிறுவனங்களுக்கான நுழைவுச் செலவு ஆகியவை வரும் ஆண்டுகளில் முக்கிய பகுப்பாய்வு புள்ளிகளாக இருக்கும்.