இந்தியா தண்ணீர் தட்டுப்பாடு: பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பெரும் ஆபத்து!

ஏப்ரல் 9, 2026 நிலவரப்படி, இந்தியாவின் நீர்த்தேக்கங்களில் உள்ள நீரின் அளவு வெறும் 44.71% ஆக குறைந்துள்ளது. இது பிப்ரவரி மாத தொடக்கத்தில் இருந்த 66.63% உடன் ஒப்பிடும்போது மிகக் கடுமையான வீழ்ச்சியாகும். குறிப்பாக குளிர்கால மழைப்பொழிவு குறைந்ததால் இந்த நிலைமை மேலும் மோசமடைந்துள்ளது. இதனால், குறிப்பாக தெற்கு மற்றும் மேற்கு மாநிலங்களில் கடுமையான தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது. இந்த கோடையில் பல பகுதிகளில் குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்படலாம் என அஞ்சப்படுகிறது. மூடிஸ் ரேட்டிங்ஸ் (Moody's Ratings) எச்சரிக்கையின்படி, இந்த தண்ணீர் நெருக்கடி இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் ஏற்ற இறக்கங்களை ஏற்படுத்தும்.

இந்தியாவின் விவசாயத் துறை, நாட்டின் வேலைவாய்ப்பில் சுமார் 70% பேருக்கு வாழ்வாதாரமாக உள்ளது. இதில் **50%**க்கும் அதிகமான பயிர் சாகுபடி, பருவமழையை நம்பியே உள்ளது. போதுமான மழைப்பொழிவு இல்லாததால், விவசாய உற்பத்தி கடுமையாக பாதிக்கப்படும். வறட்சி ஏற்பட்டால், மிதமான நீர்ப்பாசன வசதி கொண்ட மாநிலங்களில் விவசாய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) 17.67% வரை குறையக்கூடும். பயிர் விளைச்சல் குறைந்தால், உணவு பதப்படுத்தும் நிறுவனங்களுக்கான செலவுகள் அதிகரிக்கும், விநியோகச் சங்கிலி பாதிக்கப்படும், மேலும் உணவுப் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படும். 2030 ஆம் ஆண்டுக்குள், தண்ணீர் பற்றாக்குறை விவசாய உற்பத்தியை 16% வரை குறைத்து, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2.8% இழப்பை ஏற்படுத்தி, உணவுப் பணவீக்கத்தை அதிகரிக்கும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

தொழிற்சாலைகளும் இந்த தண்ணீர் நெருக்கடியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. நாட்டின் மின் உற்பத்தியில் 70% க்கும் மேல் வழங்கும் அனல்மின் நிலையங்கள் (Thermal Power Plants) குளிரூட்டுவதற்கு தண்ணீரை நம்பியுள்ளன. கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டால், இந்த ஆலைகளின் செயல்பாடு குறைந்து, பல கோடி ரூபாய் மின் உற்பத்தி இழப்பு ஏற்பட்டது. மேலும், ஜவுளி, ரசாயனங்கள், உணவு பதப்படுத்துதல் போன்ற அதிக தண்ணீர் தேவைப்படும் உற்பத்தித் துறைகளும், உற்பத்தியில் தடங்கல்கள் மற்றும் செயல்பாட்டு செலவுகள் அதிகரிப்பதை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.

தண்ணீர் பற்றாக்குறை பரந்த பொருளாதார குறியீடுகளையும் பாதிக்கிறது. குறைந்த விவசாய உற்பத்தி, நுகர்வோர் விலைக் குறியீட்டில் (CPI) முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் உணவுப் பணவீக்கத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. கடந்த காலங்களில், 2009 பருவமழை தோல்விக்குப் பிறகு, மொத்த உணவுப் பணவீக்கம் ஜனவரி 2010 இல் கிட்டத்தட்ட 20% ஐ எட்டியது. இது தற்போதைய பணவீக்கத்தை அதிகரித்து, மக்களின் வாங்கும் திறனையும், நிறுவனங்களின் லாபத்தையும் பாதிக்கக்கூடும். விவசாய மற்றும் தொழில்துறை உற்பத்தி குறையும்போது, ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சியும் மெதுவாகும். தண்ணீர் பற்றாக்குறை காரணமாக 2050 ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) 6% வரை குறையக்கூடும் என்றும், சில மதிப்பீடுகள் அந்த ஆண்டிற்குள் 14.34% GDP இழப்பை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மேலும், விவசாயம், மின்சாரம், உலோகம், ஜவுளி போன்ற தண்ணீர் சார்ந்த தொழில்களில் பல வங்கிகளுக்கு கடன் இருப்பதால், நிதித் துறையும் அபாயங்களை எதிர்கொள்கிறது.

நாடு முழுவதும் நீர்மட்டம் குறைந்து வந்தாலும், தெற்கு மற்றும் மேற்கு இந்தியப் பிராந்தியங்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. தென்னிந்தியாவில் நீர்த்தேக்கங்களின் கொள்ளளவு 33.63% ஆக குறைந்துள்ளது. பீகாரில் உள்ள சந்தன் அணை வறண்டு போனது, சில பகுதிகளில் நிலவும் தீவிரத்தை காட்டுகிறது. பல முக்கிய நீர்த்தேக்கங்களும் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளன. இந்தியாவின் வரலாறு பல தண்ணீர் சவால்களைக் கண்டுள்ளது. 2009 பருவமழை தோல்வியும், 2015-2016 கால வறட்சியும் விவசாய விளைச்சலைக் குறைத்து, பொருளாதார வளர்ச்சியை பாதித்து, பணவீக்க அச்சத்தை ஏற்படுத்தி, விவசாயிகள் தற்கொலைகளுக்கும் வழிவகுத்தது. இந்த கடந்த கால நிகழ்வுகள், மழைப்பொழிவு, விவசாய உற்பத்திக்கும் தேசிய பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கும் உள்ள நேரடித் தொடர்பை காட்டுகின்றன.

தற்போது ஏற்பட்டுள்ள இந்த அதிவேக நீர்மட்ட வீழ்ச்சிக்கு, இந்தியாவின் நீர் மேலாண்மையில் உள்ள ஆழமான பிரச்சனைகளும் ஒரு காரணம். இது வெறும் தண்ணீர் குறைபாடு மட்டுமல்ல, மோசமான மேலாண்மையும் ஆகும். நகர குடிநீர் அமைப்புகளுக்கு மட்டும் அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் சுமார் $150 பில்லியன் தேவைப்படும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. திறமையற்ற நீர்ப்பாசனம், 40% வரை தண்ணீர் இழப்பை ஏற்படுத்தும் கசிவுகள், மற்றும் சுமார் 30% மட்டுமே சுத்திகரிக்கப்படும் கழிவுநீர் மேலாண்மை ஆகியவை வீண்விரயத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன. மேலும், ஏரிகள், வடிகால்கள், ஆறுகள் என நீர் ஆதாரங்களின் மேலாண்மை வெவ்வேறு அமைப்புகளிடம் பிரிந்து கிடப்பதால், ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை சாத்தியப்படாமல் உள்ளது. இந்தியா உலகிலேயே அதிக நிலத்தடி நீரை எடுக்கும் நாடுகளில் ஒன்றாகும், இது நிலைத்தன்மையற்ற முறையில் நடைபெறுகிறது. சுத்திகரிக்கப்படாத கழிவுநீர் மற்றும் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் மேற்பரப்பு மற்றும் நிலத்தடி நீர் மாசடைவது இந்தப் பிரச்சனையை மேலும் அதிகரிக்கிறது. உலக நீர் தரவரிசைகளில் இந்தியா குறைந்த மதிப்பெண்களையே பெற்றுள்ளது. 2050 வாக்கில் தனிநபர் நீர் இருப்பு கணிசமாகக் குறையும் என்றும், சுமார் 600 மில்லியன் மக்கள் கடுமையான தண்ணீர் அழுத்தத்தில் இருப்பார்கள் என்றும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில், உடனடி நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படாவிட்டால், தண்ணீர் நெருக்கடி இந்தியாவின் பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கும் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கும் தொடர்ந்து ஒரு பெரிய ஆபத்தாகவே இருக்கும்.

அடுத்த சில மாதங்களில் பருவமழை எவ்வாறு பொழிகிறது என்பதைப் பொறுத்தே உடனடி நிலைமை அமையும். இருப்பினும், காலநிலை மாற்றம் மற்றும் அதிகரித்து வரும் தேவை காரணமாக, தண்ணீர் பற்றாக்குறை அதிகரிக்கும் போக்கு மறுக்க முடியாதது. முதலீட்டாளர்கள், குறிப்பாக விவசாயம் மற்றும் கனரகத் தொழிற்சாலைகளில் உள்ள நிறுவன மதிப்புகளில் தண்ணீர் பிரச்சனைகள் ஏற்படுத்தும் அபாயங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். அரசு தீர்வுகள் மீது பணியாற்றி வந்தாலும், தேவைப்படும் முதலீடு மற்றும் நடவடிக்கைகளின் அளவு மிக அதிகம் என்பதால், நீண்ட காலத்திற்கு தண்ணீர் இருப்பு இந்தியாவின் பொருளாதாரத்திற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அபாயமாகவே நீடிக்கும். இதற்கு நீர் மேலாண்மையில் ஒரு முன்கூட்டிய அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது, இது பல்வேறு சந்தைகளில் முதலீட்டு முடிவுகளை பாதிக்கும்.