சாப்ட்வேர் துறையிலிருந்து செமிகண்டக்டர் மற்றும் ரோபாட்டிக்ஸ் போன்ற 'Deep Tech' துறைகளுக்கு மாற இந்தியா முயற்சிக்கிறது. ஆனால், மேலாளர்களை விட நுணுக்கமான டெக்னீஷியன்கள் பற்றாக்குறையாக இருப்பது மிகப்பெரிய சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது.
மென்பொருள் சேவைகளில் உலகளவில் முதலிடத்தில் இருக்கும் இந்தியா, தற்போது செமிகண்டக்டர் மற்றும் ரோபாட்டிக்ஸ் போன்ற சிக்கலான வன்பொருள் (Hardware) தயாரிப்பு மையமாக மாற தீவிரமாகப் போராடி வருகிறது. வெறும் கோட் எழுதுவதை விட, களத்தில் இறங்கி மெஷின்களை இயக்கும் நுணுக்கமான பொறியியல் திறமைசாலிகள் இத்துறைக்கு மிக அவசியம்.
கல்வி முறையில் மாற்றம் தேவை
பல தசாப்தங்களாக, இந்திய கல்வி முறை வெறும் தத்துவார்த்த அறிவு மற்றும் நிர்வாகத் திறனுக்கு (Corporate Administration) மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளித்து வந்துள்ளது. ஆனால், தற்போதைய தேவை சப்-மைக்ரான் அளவு துல்லியத்துடன் இயங்கும் இயந்திரங்களை கையாளும் திறன் படைத்தவர்கள். கிளீன்ரூம் ஆபரேட்டர்கள் மற்றும் ஹார்டுவேர் டிசைன் இன்ஜினியர்களுக்கு, சாப்ட்வேர் ஆர்க்கிடெக்டர்களுக்கு இணையான அங்கீகாரம் கிடைக்க வேண்டியது அவசியம்.
டிஜிட்டல் மற்றும் AI இலக்குகள்
'India Stack' மற்றும் 'Bhashini' போன்ற தளங்களை ஒருங்கிணைத்து, கிராமப்புற மக்களுக்கும் பயன்படும் வகையில் குரல் வழி (Voice-first) சேவைகளை உருவாக்க அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. இவை வெறும் அல்காரிதங்களாக இல்லாமல், விவசாயம் மற்றும் மருத்துவத்துறையில் நிஜப் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கும் கருவிகளாக மாற வேண்டும்.
முதலீட்டாளர்கள் கவனிக்க வேண்டிய ரிஸ்க்
இந்தத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் உள்ள மிகப்பெரிய ரிஸ்க் என்னவென்றால், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழிற்பயிற்சி நிலையங்கள் போதிய வேகத்தில் வளரவில்லை என்பதுதான். National Education Policy 2020 போன்ற திட்டங்கள் இருந்தாலும், நடைமுறை சிக்கல்கள் தொடர்கின்றன. வெளிநாட்டிலிருந்து தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களை இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அது தயாரிப்புகளின் செலவை அதிகரித்து, உலக சந்தையில் போட்டியிடும் திறனைப் பாதிக்கும்.
எதிர்காலத்தில், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களுக்கு இடையேயான கூட்டு முயற்சி மற்றும் உயர்தர ஃபேப் லேப்கள் (Fabrication Labs) எந்த வேகத்தில் உருவாகிறது என்பதைப் பொறுத்தே இந்தியாவின் இந்தத் தொழில்நுட்ப வெற்றி அமையும்.
