இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கம் தவிப்பு! சம்பளத்தை மிஞ்சும் செலவுகள், கடன் சுமை அதிகரிப்பு!

மக்கள் தொகை லாபம் கேள்விக்குறியா?

இந்தியாவின் இளம் மக்கள் தொகை கொண்ட நன்மைகள் (Demographic Dividend) கேள்விக்குறியாகி வருகின்றன. காரணம், மருத்துவம் மற்றும் கல்வி போன்ற அத்தியாவசிய சேவைகளின் செலவுகள் கட்டுக்கடங்காமல் உயர்ந்து, நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் வருமானத்தை மிஞ்சி நிற்கிறது. தனியார் முதலீடுகள் அதிக லாப நோக்கத்துடன் இந்தத் துறைகளில் குவிகின்றன. ஆனால், பொது சேவைகளில் போதிய முதலீடு இல்லாததாலும், அதிக விலை கொண்ட தனியார் சேவைகளை நாட வேண்டியிருப்பதாலும், குடும்பங்கள் கடன் வலையில் சிக்குகின்றன. இதனால், மற்ற செலவுகளுக்கான பணப்புழக்கம் குறைந்து, நாட்டின் நுகர்வு (Consumption) மற்றும் உற்பத்தித் திறன் (Productivity) பாதிக்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவின் நீண்டகால பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அச்சுறுத்தலாக மாறியுள்ளது.

தனியார் முதலீடு - லாப நோக்கம்

மருத்துவம் மற்றும் கல்வித் துறைகளில் தனியார் ஈக்விட்டி (Private Equity) நிறுவனங்கள் அதிக லாபத்தைக் கண்டு, பல பில்லியன் டாலர்களை முதலீடு செய்து வருகின்றன. மருத்துவத் துறையில், இவர்களின் முதலீடுகள் மூலம் பல நிறுவனங்கள் இணைக்கப்பட்டு, உள்கட்டமைப்பு மேம்படுத்தப்பட்டு, முதலீட்டாளர்களுக்குச் சராசரியாக 21% IRR (Internal Rate of Return) கிடைக்கிறது. கல்வித் துறையிலும், குறிப்பாக EdTech நிறுவனங்கள், அந்நிய நேரடி முதலீடு (FDI) மற்றும் வென்ச்சர் கேப்பிடல்/தனியார் ஈக்விட்டி (VCPE) மூலம் பெரும் தொகையை ஈர்த்துள்ளன. ஆனால், இந்த முதலீடுகள் லாபத்தை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், பொது நலன் மற்றும் கட்டுப்படியாகக்கூடிய விலையை விட, இலாபத்திற்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இது 'நிதிமயமாக்கல்' (Financialization) எனப்படுகிறது. மருத்துவமனைகளின் மதிப்பீடுகள், 'Occupied Bed' வாரியாக சராசரி வருவாய் (ARPOB), எந்தெந்த காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன (Payer Mix) போன்ற நிதி சார்ந்த அளவுகோல்களைச் சார்ந்துள்ளன. பள்ளிகளில், தனியார் ஈக்விட்டி முதலீடு, கல்விக் கட்டண உயர்வுக்கும், கல்வி நோக்கங்கள் லாபத்திற்காகக் குறைக்கப்படுவதற்கும் வழிவகுக்கும் என்ற கவலைகள் உள்ளன.

பொது சேவைகளில் இடைவெளி - மக்கள் மீது கூடுதல் சுமை

மறுபுறம், இந்த இரண்டு முக்கியத் துறைகளிலும் அரசு செலவிடும் நிதி மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது. சுகாதாரத் துறைக்கு GDP-யில் வெறும் 1.8-2% மட்டுமே செலவிடப்படுகிறது. இது தேசிய சுகாதாரக் கொள்கையின் இலக்கான 2.5-3% மற்றும் சர்வதேச தரநிலைகளை விட மிகவும் குறைவு. பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு, மத்திய அரசின் சுகாதார பட்ஜெட் கூட குறைந்துள்ளது, மாநிலங்கள் தங்கள் செலவை அதிகரித்தாலும் கூட. கல்வித் துறையில், பொதுச் செலவு 6% GDP என்ற இலக்கிற்கு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே உள்ளது, சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள் 2.7% முதல் 4.12% வரை காட்டுகின்றன. இந்த நிதிப் பற்றாக்குறை காரணமாக, மருத்துவ மற்றும் கல்விச் செலவுகளை மக்கள் தங்கள் சொந்தப் பணத்திலிருந்தே (Out-of-pocket) பெருமளவு ஏற்க வேண்டியுள்ளது. இது பெரும் கடனுக்கு வழிவகுக்கிறது. உதாரணமாக, மருத்துவச் செலவுகள் மட்டுமே ஒவ்வொரு ஆண்டும் லட்சக்கணக்கானோரை வறுமையில் தள்ளுகிறது. இந்த நிலை புதிதல்ல, 2014ல் இருந்தே மருத்துவ சிகிச்சைக்காக குடும்பங்கள் கடன் வாங்கும் அபாயம் இருப்பதாக ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

அதிகரிக்கும் கடன் சுமை மற்றும் பொருளாதார அபாயங்கள்

உயரும் செலவுகள் மற்றும் போதுமான பொது ஆதரவு இல்லாததால், இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கம் ஒரு இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. பல நகர்ப்புற குடும்பங்களுக்கு, வீட்டு வாடகை/EMI (25-35%), கல்வி (10-15%) மற்றும் மருத்துவம் (5-10%) போன்ற அத்தியாவசிய செலவுகளே வருமானத்தில் பெரும் பகுதியைக் எடுத்துக் கொள்கின்றன. இதனால், மற்ற செலவுகளுக்குப் பணம் மிஞ்சுவதில்லை. இந்த விலை-வருமான இடைவெளி ஒரு தற்காலிகப் பிரச்சனை அல்ல; இது நீண்டகாலப் பிரச்சனை. செலவுகள் ஆண்டுக்கு 10-12% வரை உயரும் நிலையில், உண்மையான சம்பள உயர்வு (Real Wage Growth) வெறும் 6-7% ஆக மட்டுமே உள்ளது. இதன் விளைவாக, இந்திய குடும்பங்களில் சுமார் 30% பேர் கடன் சுமையுடன் வாழ்கின்றனர். இதில் கணிசமான பகுதி, மருத்துவ அவசரநிலைகள் மற்றும் கல்விக்காக வாங்கிய கடன்களாகும். அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்குக் கடன் வாங்குவது, மறைந்திருக்கும் நிதிப் பலவீனத்தைக் காட்டுகிறது. மேலும், இது நீண்டகாலத்தில் சொத்துக்களை உருவாக்குவதையும் தடுக்கிறது. நடுத்தர வர்க்கத்தின் பொருளாதார சக்தி, செலவழிக்கும் திறனால் அல்ல, கடன் தொகையால் வரையறுக்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவின் 'Demographic Dividend'-ஐ 'Demographic Stress' ஆக மாற்றும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மேலும், இந்தத் துறைகளில் உள்ள ஒழுங்குமுறைகள் (Regulations) தெளிவற்றவையாகவும், வலுவற்றவையாகவும், லாபி அழுத்தங்களுக்கு உட்பட்டும் உள்ளன. இதனால், தெளிவற்ற பில்லிங், காப்பீட்டு விதிவிலக்குகள், தரத்தில் சீரற்ற தன்மை போன்ற பிரச்சினைகள் அதிகரித்து, பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைக் குலைத்து, ஒரு சிக்கலான அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளன.

எதிர்காலப் பார்வை - செலவினச் சவாலை எதிர்கொள்ளுதல்

இந்தியாவின் நுகர்வு சார்ந்த பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு, நிதி ரீதியாகப் பாதுகாப்பான நடுத்தர வர்க்கம் அவசியம். ஆனால், அத்தியாவசிய சேவைகளின் நிதிமயமாக்கல் மற்றும் பொது சேவைகளில் தொடர்ச்சியான நிதிப் பற்றாக்குறை போன்ற தற்போதையப் போக்கு தொடர முடியாது. பொது முதலீட்டை அதிகரிப்பது, ஒழுங்குமுறைகளை மேம்படுத்துவது, மற்றும் அனைவருக்கும் கட்டுப்படியாகக்கூடிய விலையில் சேவைகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்வது போன்ற பெரிய மாற்றங்கள் செய்யப்படாவிட்டால், இந்தியாவின் இளம் மக்கள் தொகை கொண்ட நன்மை, பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஒரு சுமையாக மாறிவிடும். தற்போதைய விலை-வருமான இடைவெளி ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சனை. இது சரிசெய்யப்படாவிட்டால், செலவினங்கள் குறையும், தேவை (Demand) குறையும், மேலும் சமூக மற்றும் பொருளாதார ஸ்திரமின்மை ஏற்படக்கூடும். கொள்கை வகுப்பாளர்கள், பரந்த சந்தை வளர்ச்சியை நோக்கிச் செல்வதை விட, அத்தியாவசிய சேவைகள் அனைவருக்கும் கிடைக்கக்கூடியதாகவும், கட்டுப்படியாகக்கூடியதாகவும் இருப்பதை உறுதி செய்யும் குறிப்பிட்ட உத்திகளுக்கு மாற வேண்டும். இதுவே நாட்டின் மதிப்புமிக்க சொத்தான மக்களைப் பாதுகாக்கும்.