உலக விலை உயர்வு - இந்திய அரசுக்கு நெருக்கடி!
உலக சந்தையில் தற்போது நிலவும் பதற்றமான சூழல், இந்தியாவின் உணவுப் பாதுகாப்புக்கும், அரசு நிதி நிலைக்கும் பெரும் சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. மேற்கு ஆசியாவில் நிலவும் பிரச்சனைகள் காரணமாக, உலக சந்தையில் உரம் விலை கடுமையாக உயர்ந்துள்ளது. குறிப்பாக, யூரியா (Urea) உரத்தின் விலை கடந்த 5 வாரங்களில் மட்டும் 50% உயர்ந்து, ஒரு மெட்ரிக் டன்னுக்கு $700-க்கும் மேல் சென்றுள்ளது. இதனுடன், உள்நாட்டு யூரியா உற்பத்திக்குத் தேவையான இயற்கை எரிவாயு (Natural Gas) விலையும் இரு மடங்காக உயர்ந்துள்ளது.
இறக்குமதியை நம்பியிருக்கும் நிலை - பட்ஜெட்டுக்கு கூடுதல் சுமை!
இந்த விலை உயர்விற்கு முக்கிய காரணம், இந்தியாவின் உர இறக்குமதியை சார்ந்திருக்கும் நிலைதான். யூரியா, DAP போன்ற உரங்களுக்கு, இந்தியா தனது தேவையில் சுமார் 70%-க்கும் அதிகமாக வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்கிறது. இதில் பெரும்பகுதி மேற்கு ஆசிய நாடுகளிலிருந்தே வருகிறது. ஹார்முஸ் ஜலசந்தி (Strait of Hormuz) போன்ற முக்கிய கடல் வழித்தடங்களில் ஏற்படும் இடையூறுகள், உரப் போக்குவரத்தை பாதித்து, விலையை மேலும் அதிகரிக்கக்கூடும்.
இதனால், 2025-26 நிதியாண்டில் சுமார் ₹1.86 லட்சம் கோடி ஆக இருந்த உர மானியம், 2026-27 நிதியாண்டில் ₹2 லட்சம் கோடி-யைத் தாண்டி, பட்ஜெட் தொகையான ₹1.71 லட்சம் கோடி-யை விட 20% அதிகமாகும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த அதீத செலவு, அரசு நிதியில் பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும்.
சப்ளை செயின் பாதிப்பு - இறக்குமதி திடீர் உயர்வு!
உள்நாட்டு உற்பத்தி தேவையைப் பூர்த்தி செய்யாததால், இறக்குமதியை நம்பியிருக்கும் நிலை அதிகரித்துள்ளது. 2025-26 நிதியாண்டில், யூரியா, DAP போன்ற உரங்களின் இறக்குமதி 120% வரை அதிகரித்துள்ளது. இதனால், மார்ச் 2026-க்கு முன் ஒரு டன்னுக்கு $350-$450 என்றிருந்த யூரியா விலை, தற்போது நெருக்கடி காரணமாக இரட்டிப்பாகியுள்ளது.
இந்தச் சூழலில், சில முக்கிய உர நிறுவனங்களின் சந்தை மதிப்பீடுகளையும் (Valuations) கவனிக்க வேண்டும். Coromandel International-ன் PE விகிதம் 28.24 ஆகவும், RCF-ன் PE விகிதம் 25.72 ஆகவும், Chambal Fertilisers-ன் PE விகிதம் 10.64 ஆகவும் உள்ளது. இத்துறையின் சராசரி PE விகிதம் சுமார் 19.07 ஆகும்.
நீண்ட கால நிதி ஆபத்துகள் மற்றும் எதிர்கால பார்வை!
தொடர்ந்து உயரும் உலக உர விலைகள், இந்தியாவின் நிதி நிலைத்தன்மைக்கு நீண்ட கால ஆபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, நிலையற்ற மேற்கு ஆசிய நாடுகளை அதிகம் நம்பியிருப்பது, விநியோகச் சங்கிலி பாதிப்புகளுக்கு இந்தியாவை உள்ளாக்குகிறது. விவசாயிகளுக்கு நிலையான MRP (Maximum Retail Price) நிர்ணயிக்கப்பட்டாலும், இறக்குமதி செலவின் அதிகரிப்பு மறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது வருங்காலத்தில் நிதிப் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கவோ, பிற முக்கிய துறைகளுக்கான நிதியை ஒதுக்கீடு செய்வதில் சிக்கலை ஏற்படுத்தவோ கூடும்.
உடனடித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அரசு பல நடவடிக்கைகளை எடுத்திருந்தாலும், நீண்ட காலப் பார்வையில், இறக்குமதி ஆதாரங்களை பல்வகைப்படுத்துவது, உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிப்பது, மற்றும் மானிய முறைகளை மறுபரிசீலனை செய்வது போன்றவற்றை அரசு மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.
