இந்திய விவசாயக் கொள்கை நீண்டகால நிலைத்தன்மையை விட விளைச்சலுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதால், ஆண்டுக்கு **$1.3 டிரில்லியன்** சுற்றுச்சூழல் இழப்பு ஏற்படுவதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. **₹1.71 லட்சம் கோடி** உர மானியம் வழங்கப்பட்டாலும், PM-PRANAM போன்ற திட்டங்களில் உள்ள சிக்கல்கள் பசுமை மாற்றத்தைத் தாமதப்படுத்துகின்றன.
இந்திய விவசாயத் துறை தற்போதைய அறுவடை மற்றும் நீண்டகால இயற்கை வளங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே பெரிய பொருளாதார இடைவெளியைச் சந்தித்து வருகிறது. உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பின் (FAO) மதிப்பீட்டின்படி, நிலத்தடி நீர் குறைப்பு, மண் வளம் பாதிப்பு மற்றும் பல்லுயிர் இழப்பு போன்றவற்றால் ஏற்படும் மறைமுகச் செலவு ஆண்டுக்கு $1.3 டிரில்லியன் ஆக உயர்ந்துள்ளது.
மானியக் குளறுபடிகளும் நிதிச் சுமை:
2026-27 பட்ஜெட்டில் உரம் மானியத்திற்காக ₹1.71 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இது அதிக நீர் மற்றும் நைட்ரஜன் தேவைப்படும் விவசாயத்தையே ஊக்குவிக்கிறது. நிலைத்தன்மையை நோக்கிய மாற்றமான PM-PRANAM திட்டம், அதிகாரத்துவ சிக்கல்களால் தேக்கமடைந்துள்ளது. சரியான கட்டமைப்பு இல்லாததால் இந்த நிதிகள் விவசாயிகளுக்குச் சென்றடைவதில் தாமதம் ஏற்படுகிறது.
கார்பன் மார்க்கெட்டின் தோல்வி:
விவசாயிகளுக்கு கார்பன் கிரெடிட்கள் (Carbon Credits) ஒரு ஊக்கத்தொகையாகக் கருதப்பட்டாலும், அது சாமானிய விவசாயிகளுக்கு எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது. பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானாவில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளின்படி, சரிபார்ப்பு நடைமுறைகள் நீண்ட காலம் எடுப்பதால், அன்றாட வருமானத்தை நம்பியிருக்கும் சிறு விவசாயிகளுக்கு இது பலனளிக்கவில்லை. ICRIER மற்றும் ICAR தகவல்படி, கார்பன் கிரெடிட் வருமானம் மட்டும் விவசாயிகளின் பொருளாதாரத்தை உயர்த்துவதற்குப் போதுமானதாக இல்லை.
நேரடி ஊக்கத்தொகைக்கான தேவை:
நிபுணர்களின் கூற்றுப்படி, டன் கணக்கிலான சரிபார்ப்பு முறைகளை விடுத்து, நிலம் சார்ந்த நேரடி ஊக்கத்தொகைகளை வழங்க வேண்டும். ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் சமூக மேலாண்மை இயற்கை விவசாயம் (Community-managed natural farming) இதற்கு ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணம். உரச் செலவைக் குறைத்து, நிலத்தடி நீர் மேலாண்மையை ஊக்கப்படுத்தும் திட்டங்களே எதிர்கால விவசாயத்திற்குத் தீர்வாக அமையும்.