2026-ஆம் ஆண்டுக்கான Great Place To Work India அறிக்கையின்படி, நிறுவனங்களில் நுழைவு நிலையில் **28%** ஆக இருக்கும் பெண் ஊழியர்களின் எண்ணிக்கை, மிட்-மேனேஜ்மெண்ட் நிலையில் வெறும் **17%** ஆகச் சரிந்துவிடுகிறது.
இந்திய கார்ப்பரேட் உலகில் வளர்ந்து வரும் ஒரு அமைதியான அச்சுறுத்தல் தான் இந்த 'மிஸ்ஸிங் மிடில்' (Missing Middle) நெருக்கடி. நிறுவனங்கள் ஜூனியர் லெவலில் பெண்களை வேலைக்கு எடுப்பதில் வெற்றி பெற்றாலும், அவர்கள் மேனேஜர் நிலைக்கு வரும்போது வெளியேறுவது அதிகரித்துள்ளது. இது நிறுவனங்களின் நீண்டகால வளர்ச்சிக்கும், தலைமைத்துவ உருவாக்கத்திற்கும் பெரும் சவாலாக மாறியுள்ளது.
'Collision Zone' மற்றும் வணிக பாதிப்பு
நிபுணர்கள் இந்த காலகட்டத்தை 'கோலிஷன் ஜோன்' (Collision Zone) என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது, தொழில்முறை வளர்ச்சி தேவைப்படும் அதே நேரத்தில், குடும்ப பொறுப்புகள் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் மாற்றங்கள் ஏற்படும் தருணம் இது. இந்த கட்டத்தில் திறமையான பெண் ஊழியர்கள் வெளியேறுவது நிறுவனங்களுக்கு வெறும் பன்முகத்தன்மை (Diversity) தொடர்பான பிரச்சனை மட்டுமல்ல, இது மிகப்பெரிய நிதி மற்றும் செயல்பாட்டு ரிஸ்க் ஆகும். ஊழியர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பயிற்சியின் பலன் வீணாவதுடன், நிறுவனத்தின் அனுபவ அறிவு (Institutional Memory) கசிந்து விடுகிறது.
முதலீட்டாளர்கள் ஏன் கவனிக்க வேண்டும்?
இன்றைய முதலீட்டாளர்கள் வெறும் காலாண்டு லாபத்தை மட்டும் பார்ப்பதில்லை; ஒரு நிறுவனம் எவ்வளவு நிலையான மற்றும் திறமையான குழுவை உருவாக்குகிறது என்பதை ESG தரநிலைகளின் அடிப்படையில் கவனிக்கின்றனர். மிட்-மேனேஜ்மெண்ட் நிலையில் ஊழியர்கள் வெளியேறினால், அதை ஈடுசெய்யும் வகையில் புதியவர்களை எடுப்பதற்கான செலவு (Recruitment Cost) உயரும், இது நிறுவனத்தின் லாப வரம்பை (Operating Margins) நேரடியாகப் பாதிக்கும்.
இப்போது முன்னணி நிறுவனங்கள் 'Equity of Experience' என்ற முறையில், நெகிழ்வான வேலை நேரங்கள் (Flexible work) மற்றும் ஊழியர்களை மீண்டும் பணியில் அமர்த்துவதற்கான சிறப்புத் திட்டங்களில் கவனம் செலுத்தி வருகின்றன. முதலீட்டாளர்கள் இனி வரும் காலங்களில், நிறுவனங்களின் ரிடென்ஷன் விகிதங்கள் (Retention Rates) மற்றும் தலைமைத்துவ மேம்பாட்டுத் திட்டங்களை (Leadership Pipelines) உன்னிப்பாகக் கவனிப்பது, அந்த நிறுவனத்தின் எதிர்கால ஸ்திரத்தன்மையை கண்டறிய உதவும்.