நீண்ட கால தேக்க நிலை? நவதாராளவாத பொருளாதார மாதிரி மீது நிபுணர் கேள்வி

தற்போதைய நவதாராளவாத (Neoliberal) பொருளாதார மாதிரிகள், அதிகரித்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் மெதுவான உலகளாவிய வளர்ச்சி காரணமாக வறுமையைக் குறைப்பதில் தோல்வியடைந்துள்ளதாக ஒரு புதிய பொருளாதார ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது. உலகளாவிய நிதி மூலதனத்தின் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக, பொருளாதாரத்தை ஊக்குவிக்க பாரம்பரிய அரசாங்க செலவினங்கள் செய்வதில் சிரமங்கள் உள்ளன என்றும் இந்த ஆய்வு கூறுகிறது. இதனால், வளரும் நாடுகள் உள்நாட்டு சந்தைகள் மற்றும் நலன்புரி அடிப்படையிலான அரசு கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் எழுந்துள்ளது.

வறுமை ஒழிப்பில் நவதாராளவாதத்தின் தோல்வி?

சமீபத்திய பொருளாதார மதிப்பீடுகள், நவதாராளவாத முதலாளித்துவம் (Neoliberal Capitalism) வறுமையைக் குறைப்பதில் எந்தளவுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கிறது என்பதில் கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. தற்போதைய உலகப் பொருளாதார மாதிரி, தொடர்ச்சியான தேக்கநிலைக்கும் (Stagnation) வேலையின்மை அதிகரிப்புக்கும் வழிவகுப்பதாக இந்த விமர்சனம் கூறுகிறது. பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி விரிவடைவதே முக்கியப் பிரச்சினை என்றும், ஏனெனில் பணக்காரர்கள் தங்கள் வருமானத்தில் குறைந்த பகுதியையே செலவிடுகிறார்கள். இது ஒட்டுமொத்த நுகர்வுத் தேவையைக் குறைத்து பொருளாதாரத்தை பாதிக்கிறது.

உலகளாவிய உற்பத்தித்திறன் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு சவால்கள்

கோவிட் பெருந்தொற்றுக்கு முன்பே உலகப் பொருளாதார செயல்திறன் அழுத்தத்தில் இருந்ததற்கான தரவுகள் உள்ளன. 2010 முதல் 2020 வரை, உலகளாவிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) வளர்ச்சி சராசரியாக 2.6% ஆக இருந்தது. இது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் காணப்பட்ட மிகக் குறைந்த வளர்ச்சியாகும். மேலும், தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியும் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது. இதனால், தொழிலாளர் சக்திக்கு ஏற்ப போதுமான வேலைகளை உருவாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) போன்ற நவீன தொழில்நுட்பங்களின் ஒருங்கிணைப்பு GDP-க்கு பங்களிக்கும் என்று சிலர் எதிர்பார்த்தாலும், அது அர்த்தமுள்ள வேலை உருவாக்கத்தை ஏற்படுத்துமா என்பதில் சந்தேகம் நிலவுகிறது.

அரசு கொள்கைகளின் கட்டுப்பாடுகள்

அரசு செலவினங்களை அதிகரிப்பதன் மூலம் வளர்ச்சியைத் தூண்டும் கீனிசியன் கொள்கைகளை (Keynesian policy) செயல்படுத்துவது பெருகிய முறையில் கடினமாகி வருகிறது. செல்வம் மீதான வரிகளை அதிகரிப்பதன் மூலமோ அல்லது நிதிப் பற்றாக்குறையை (Fiscal Deficit) அதிகரிப்பதன் மூலமோ இந்த முயற்சிகளுக்கு நிதியளிக்க முயலும்போது கொள்கை வகுப்பாளர்கள் குறிப்பிடத்தக்க எதிர்ப்பைச் சந்திக்கின்றனர். உலகளவில் எளிதாகப் பயணிக்கக்கூடிய நிதி மூலதனம் (Globally mobile financial capital) கொள்கை முடிவெடுக்கும் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், உறுதியான உள்நாட்டு கொள்கைகள் திடீர் நிதி வெளியேற்றத்தையோ அல்லது ஸ்திரமின்மையையோ தூண்டக்கூடும். இதன் விளைவாக, பல வளரும் நாடுகள் உள்ளூர் வேலையின்மை மற்றும் வறுமையைப் போக்க குறைந்த அளவிலான கொள்கை நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் போராட வேண்டியுள்ளது.

வளர்ச்சி உத்திகளை மறுபரிசீலனை செய்தல்

இந்த விமர்சனத்தின்படி, இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகள் வெளிநோக்கிய, நவதாராளவாத பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளைச் சார்ந்திருப்பதை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கலாம். உள்நாட்டு சந்தை தேவை மற்றும் விவசாய வளர்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட ஒரு மாற்று அணுகுமுறை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. சர்வதேச மூலதனப் பாய்ச்சலைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் செல்வம் அல்லது பரம்பரை வரிகள் மூலம் நிதியளிக்கப்படும் வலுவான, உரிமைகள் அடிப்படையிலான நலன்புரி அரசை (Welfare State) நிறுவுதல் ஆகியவை வறுமைக் குறைப்பு இலக்கை சிறப்பாக நிறைவேற்றக்கூடும் என்று இந்த மாற்றத்தின் ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், தற்போதைய உலகளாவிய நிதி அமைப்பின் முக்கிய கூறுகளாக இருக்கும் உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச நிதி நலன்களிடமிருந்து குறிப்பிடத்தக்க எதிர்ப்பை நிர்வகிக்க வேண்டியிருக்கும். இது போன்ற நிதி கொள்கை விவாதங்கள், மூலதனக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் உலகளாவிய ஒருங்கிணைப்புக்கும் உள்நாட்டு நலன்புரிக்கும் இடையிலான சமநிலை ஆகியவை எதிர்கால அரசாங்கக் கொள்கை முடிவுகளுக்கான மையக் கருப்பொருளாக இருக்கும்.