Whalesbook
பணப் பங்கீட்டில் அதிரடி மாற்றம்!
16வது நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள், இந்தியாவின் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒரு பெரிய நிதியுதவியை உறுதி செய்கின்றன. 2026-31 வரையிலான 5 ஆண்டு காலத்தில், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு மொத்தம் ₹7.91 லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. முந்தைய 15வது நிதி ஆணையம் ஒதுக்கிய ₹4.36 லட்சம் கோடியை விட இது கிட்டத்தட்ட இரு மடங்கு அதிகமாகும். குறிப்பாக, நகர்ப்புற அமைப்புகளுக்கான நிதி கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது. முந்தைய ₹1.55 லட்சம் கோடியிலிருந்து இந்த முறை ₹3.56 லட்சம் கோடிக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான மொத்த ஒதுக்கீட்டில் நகர்ப்புறங்களின் பங்கு 36% லிருந்து 45% ஆக அதிகரித்துள்ளது. நீண்டகால நிதிப் பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்து, கீழ்மட்ட நிர்வாக அமைப்புகளுக்கு அதிக அதிகாரம் அளிப்பதே இதன் நோக்கமாகும். இருப்பினும், இந்த மானியங்களின் (Grants) அமைப்பு, அதிக பொறுப்புணர்வு (Accountability) மற்றும் செயல்திறனுக்கு (Efficiency) முக்கியத்துவம் அளிப்பதாகத் தெரிகிறது. இதில் 50% அடிப்படை மானியங்கள், சுகாதாரம் மற்றும் குடிநீர் மேலாண்மையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், செயல்திறன் அடிப்படையிலான மானியங்களும் (Performance Grants) கணிசமான பங்கை வகிக்கின்றன.
செயல்திறனுக்கு முக்கியத்துவம்?
இந்த 16வது நிதி ஆணையத்தின் அறிக்கை, இந்தியாவின் நிதி கூட்டாட்சி (Fiscal Federalism) முறையில் ஒரு முக்கிய மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இதில், வெறும் சமத்துவத்தை (Equity) விட, செயல்திறன் மற்றும் பொருளாதாரப் பங்களிப்புக்கு (Contribution to GDP) அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. நிதிப் பங்கீட்டுக்கான அளவுகோல்களில் (Devolution Criteria) 10% 'GDP-க்கு பங்களிப்பு' என்ற புதிய காரணி சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், வலுவான பொருளாதார செயல்திறனைக் கொண்ட மாநிலங்களுக்கு இந்த நிதி மேலும் பயனளிக்கும். மேலும், மாநிலங்களின் வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்கள் (Revenue Deficit Grants) நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. இது மாநிலங்களுக்கு ஒரு வரவுசெலவு வரம்பை (Hard Budget Constraint) உருவாக்கி, பொறுப்பற்ற நிதிப் பழக்கங்களைக் குறைக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மாநிலங்களுக்கான வரிப் பங்கீடு (Vertical Tax Devolution) 41% ஆகவே இருந்தாலும், நிதிப் பங்கீட்டில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த மாற்றம், அதிகாரப் பகிர்வில் ஒரு மறுசீரமைப்பைக் காட்டுகிறது. இது சிறந்த பொருளாதார மேலாண்மை கொண்ட மாநிலங்களுக்குச் சாதகமாக அமையும் என்றும், மற்ற மாநிலங்களுக்கு புதிய சவால்களை ஏற்படுத்தும் என்றும் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
மத்திய அரசு கட்டுப்பாடா? அதிகாரப் பகிர்வா?
இந்தியாவின் நிதி கூட்டாட்சிப் பயணம், வரலாற்று ரீதியாகவே மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டை அதிகமாகக் கொண்டதாக இருந்துள்ளது. அரசியலமைப்பு அதிகாரம் பகிர்வுக்கு வழிவகுத்தாலும், மத்திய அரசு நிதிக் கட்டுப்பாடுகளை வைத்திருப்பதாக மாநிலங்கள் தொடர்ந்து புகார் கூறி வருகின்றன. மேலும், மத்திய அரசின் வரிகள் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்களின் (Cesses and Surcharges) பயன்பாடு அதிகரித்ததும், மாநிலங்களின் உண்மையான வரி வருவாயைப் பாதித்துள்ளது. சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (GST) அறிமுகமும் இந்த நிலையை மேலும் சிக்கலாக்கியுள்ளது. இதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு, சீனாவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் **50%**க்கும் அதிகமான பொதுச் செலவினங்களை (Public Expenditure) நிர்வகிக்கும் அளவுக்கு அதிகாரம் பெற்றுள்ளன. ஆனால், இந்தியாவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் செலவினப் பங்கு மிகக் குறைவாக, அதாவது மொத்த அரசாங்க செலவினத்தில் **3%**க்கும் குறைவாகவே உள்ளது. 16வது நிதி ஆணையத்தின் இந்த பெரிய நிதி அதிகரிப்பு, இந்த பற்றாக்குறையை உணர்ந்ததன் அடையாளம். இருப்பினும், இதன் வெற்றி, மாநிலங்கள் தங்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் விருப்பத்தையும் திறனையும் பொறுத்தே அமையும். மாநில நிதி ஆணையங்களை (State Finance Commissions) சரியான நேரத்தில் அமைப்பதற்கான நிபந்தனை, மத்திய மானியங்களைப் பெறுவதற்கான ஒரு அடிப்படை தேவையாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், பல மாநிலங்களில் இந்த ஆணையங்கள் செயல்படாமலும், தாமதமாகவும் இருப்பதால், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மத்திய அரசு இடமாற்றங்களை (Central Transfers) அதிகம் சார்ந்துள்ளன.
மாநிலங்களின் பிடி தளருமா?
இந்த பெரிய நிதி ஒதுக்கீடு இருந்தபோதிலும், 16வது நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வுக்கு வழிவகுக்குமா என்பதில் இன்னும் சந்தேகம் நிலவுகிறது. மாநில அளவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் நிதிகள் மீதான கட்டுப்பாடு என்பது ஒரு பெரிய தடையாக உள்ளது. நகர்ப்புற திட்டமிடல், சுகாதாரம் போன்ற முக்கிய சேவைகள் இன்னும் மாநிலங்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளன. இதனால், உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பொறுப்புணர்வு குறைகிறது. நிபந்தனைக்குட்பட்ட மானியங்கள் (Conditional Grants) என்பதால், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மத்திய அரசின் அறிவுறுத்தல்களுக்கும், மாநில அரசுகளின் ஒத்துழைப்பிற்கும் கட்டுப்பட்டே இருக்க வேண்டியுள்ளது. மேலும், மத்திய அரசு தனது நிதிப் பற்றாக்குறையை 2030-31க்குள் 3.5% ஆகக் குறைக்கும் இலக்கைக் கொண்டுள்ளது. அதே சமயம், மாநிலங்களுக்கான வரம்பு 3% ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒட்டுமொத்த நிதி நிலை ஆரோக்கியத்தில் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாடு நீடிப்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த நிதி அதிகரிப்பு வரவேற்கத்தக்கது என்றாலும், இது மத்திய அரசுக்கும், மாநிலங்களுக்கும், அதன் மூலம் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் இடையே ஒரு புதிய சார்புநிலையை (Dependency) உருவாக்கக்கூடும். மாநிலங்களின் மத்திய வரிகளில் பங்கு குறைந்து, மத்திய வருவாய் உயர்வு என்பது நிதி ரீதியான மத்திய கட்டுப்பாட்டின் தொடர்ச்சியான போக்குகளாகும்.
எதிர்காலம் என்ன?
16வது நிதி ஆணையத்தின் திட்ட அறிக்கை, இந்தியாவின் உள்ளாட்சி நிர்வாக கட்டமைப்பை வலுப்படுத்த ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இந்த அதிகரித்த நிதி ஒதுக்கீடு மற்றும் செயல்திறன் அளவுகோல்கள் (Performance Metrics), பொறுப்புணர்வுள்ள மற்றும் திறமையான நிர்வாகத்தை ஊக்குவிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இந்த பரிந்துரைகளின் இறுதி வெற்றி, கூட்டாட்சி ஒப்பந்தத்தில் (Federal Bargain) ஒரு அடிப்படை மறுசீரமைப்பைப் பொறுத்தது. உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வு என்பது, உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு வெறும் நிதிப் பரிமாற்றங்களை விட, அதிக நிதி சுயாட்சி (Fiscal Autonomy) மற்றும் செயல்பாட்டுப் பொறுப்பை (Functional Responsibility) வழங்கும் ஒரு அரசியல் ஒருமித்த கருத்தை (Political Consensus) சார்ந்துள்ளது. வளர்ச்சி மையங்களில் கவனம் செலுத்தும் நகர்ப்புற மேம்பாட்டுக்கான குறிப்பிட்ட மானியங்கள், கிராமப்புற தேவைகள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் வளங்களை திறம்பட பயன்படுத்தும் திறனுடன் சமநிலையில் இருக்க வேண்டும். நிதிப் பரிமாற்றங்களில் சமத்துவம் மற்றும் செயல்திறனுக்கு இடையேயான தொடர்ச்சியான விவாதம், இந்தியாவின் வளர்ச்சிப் பாதையைத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கும். இந்த 16வது நிதி ஆணையத்தின் அறிக்கை, இந்த சிக்கலான பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாகும்.