இந்திய சர்க்கரை உற்பத்தி ஆலைகள், அரசு விதித்துள்ள கட்டாய சணல் பை பயன்பாட்டிலிருந்து முழுமையாக விலக்கு கோரியுள்ளன. உடல்நலக் கேடுகள் மற்றும் அதிக செலவினங்கள் காரணமாக இந்த கோரிக்கை எழுந்துள்ளது. சணல் பைகளைப் பயன்படுத்துவதால் ஆண்டுக்கு சுமார் **₹800 கோடி** கூடுதல் செலவு ஏற்படுவதாக தொழில்துறை கூறுகிறது. இதுதொடர்பான நிபுணர் ஆய்வுகள் நிலுவையில் உள்ள நிலையில், இந்த விவகாரத்தை ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் ஆராய்ந்து வருகின்றன.
சர்க்கரை தொழில்துறையின் கோரிக்கை என்ன?
இந்திய சர்க்கரை மற்றும் உயிரி எரிசக்தி உற்பத்தியாளர்கள் சங்கம் (ISMA) மற்றும் தேசிய கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகள் கூட்டமைப்பு (NFCSF) ஆகியவை, 2026-27 சணல் ஆண்டுக்கான கட்டாய சணல் பை பயன்பாட்டிலிருந்து 100% விலக்கு கோரி மத்திய அரசுக்கு அதிகாரப்பூர்வமாக விண்ணப்பித்துள்ளன.
ஏன் இந்த விலக்கு தேவை?
- உடல்நலம் மற்றும் தரம்: சணல் நார்களை மென்மையாக்க பயன்படுத்தப்படும் 'சணல் பேச்சிங் ஆயில்' (Jute batching oil) பெட்ரோலியப் பொருட்களில் உள்ள தீங்கு விளைவிக்கும் 'பாலியைக்ளிக் அரோமேட்டிக் ஹைட்ரோகார்பன்கள்' (Polycyclic Aromatic Hydrocarbons) கலந்திருக்கலாம் என அச்சம் எழுந்துள்ளது. இது சர்க்கரையில் கலந்து உடல்நலக் கேடுகளை விளைவிக்கலாம்.
- ஈரப்பதம்: சணல் பைகள் எளிதில் ஈரத்தை உறிஞ்சி, சர்க்கரை கட்டி தட்டவும் (caking), அதன் ஆயுளைக் குறைக்கவும் வாய்ப்புள்ளது. இதனால் சேமிப்பு மற்றும் போக்குவரத்தின் போது தரம் குறையக்கூடும்.
நிதிச்சுமை எவ்வளவு?
சர்க்கரை ஆலைகள் கூறுகையில், சணல் பைகள், உயர் அடர்த்தி பாலிஎதிலீன் (High-density polyethylene) போன்ற மாற்று பைகளை விட 2.5 முதல் 3 மடங்கு வரை விலை உயர்ந்தவை. இந்த கட்டாய விதிமுறையால் ஆண்டுக்கு சுமார் ₹800 கோடி கூடுதல் செலவு ஏற்படுவதாக தொழில்துறை மதிப்பிட்டுள்ளது.
ஒழுங்குமுறை நிலவரம்
முன்னதாக, இந்த கோரிக்கைகளை ஏற்று, இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம் (AIIMS) மற்றும் இந்திய உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் தர நிர்ணய ஆணையம் (FSSAI) போன்ற அமைப்புகள் அடங்கிய நிபுணர் குழுவை நியமித்து, உடல்நலம் மற்றும் தரம் குறித்த ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டது. அந்த ஆய்வு முடிவுகள் இன்னும் வரவில்லை.
இடைக்கால நடவடிக்கையாக, கட்டாய சணல் பை பயன்பாட்டை 20% இலிருந்து 15% ஆக குறைத்திருந்தது.
மேற்கு வங்கத்தின் எதிர்ப்பு
இந்த கோரிக்கைக்கு மேற்கு வங்க அரசு போன்ற சணல் உற்பத்தி மண்டலங்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளன. உள்ளூர் விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்த ஒதுக்கீட்டை 40% ஆக உயர்த்த வேண்டும் அல்லது அப்படியே வைத்திருக்க வேண்டும் என அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். இதனால், மத்திய அரசு சர்க்கரை தொழில்துறையின் நலன் மற்றும் சணல் தொழில்துறையின் பொருளாதாரம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையைக் கண்டறிய வேண்டியுள்ளது.
முதலீட்டாளர்கள் கவனத்திற்கு
இந்த கொள்கை மாற்றத்தின் முடிவு, சர்க்கரை நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டு செலவுகளைக் குறைப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளைக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், இது போன்ற ஒழுங்குமுறை முடிவுகள் நீண்ட காலம் எடுக்கும். நிபுணர் ஆய்வின் முடிவுகள் மற்றும் 15% ஒதுக்கீடு குறித்த எதிர்கால அறிவிப்புகள், தொழில்துறையின் லாப வரம்புகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
