பஞ்சாப் விவசாயிகளின் புதிய முயற்சி: தண்ணீரை மிச்சப்படுத்தும் நெல் சாகுபடி!

Detailed Coverage

இந்தியாவின் உணவு பாதுகாப்பிற்கு முதுகெலும்பாக இருக்கும் பஞ்சாபில், நெல் சாகுபடி முறையில் ஒரு முக்கிய மாற்றம் நிகழ்ந்து வருகிறது. நாட்டின் உணவு பாதுகாப்பு திட்டத்திற்கு சுமார் 31% அரிசியை பஞ்சாப் வழங்கினாலும், அதிக தண்ணீர் தேவைப்படும் நெல் சாகுபடி முறைகளால் கடுமையான பாதிப்புகள் ஏற்பட்டுள்ளன. இப்பகுதியில் நிலத்தடி நீர்மட்டம் அதிவேகமாக குறைந்துள்ளது. 2000 ஆம் ஆண்டில் 40 அடி என்ற நிலையில் இருந்து, தற்போது சுமார் 400 அடிக்கு கீழே சென்றுள்ளது. இந்த தண்ணீர் பயன்பாட்டு முறைகள் மாறாவிட்டால், 2039 க்குள் இப்பகுதியின் நிலத்தடி நீர் இருப்புக்கள் கடுமையான பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ள நேரிடும் என நிபுணர்களும் அரசு அறிக்கைகளும் எச்சரிக்கின்றன.

தண்ணீரை சேமிக்கும் புதிய வழிமுறைகள்

இந்தப் பிரச்சனையை சமாளிக்க, விவசாயிகள் நேரடி விதைப்பு (Direct Seeding of Rice - DSR), மாற்று ஈரமாக்குதல் மற்றும் உலர்த்துதல் (Alternate Wetting and Drying - AWD), மற்றும் படுக்கைகளில் நெல் விதைப்பு (Seeding of Rice on Beds - SRB) போன்ற நுட்பங்களை பின்பற்றுகின்றனர். வழக்கமான முறையில் வயல்களில் நீரை தேக்கி வைக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் இந்த புதிய முறைகள் தண்ணீரின் தேவையை வெகுவாக குறைக்கின்றன. குறிப்பாக, AWD நுட்பம் தண்ணீரின் தேவையை சுமார் 30% குறைப்பதாகவும், SRB நுட்பம் 60% வரை தண்ணீரை சேமிப்பதாகவும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. பஞ்சாபின் வறண்ட காலநிலைக்கு நெல் பயிர் இயற்கையாகவே பொருந்தாததால், இந்த நுட்பங்கள் மிகவும் முக்கியமானவை.

விவசாயிகளின் ஈடுபாடு மற்றும் எதிர்கால தாக்கம்

சமீபத்திய அரசு தகவல்களின்படி, இந்த காரிஃப் சீசனில் நேரடி விதைப்பு முறைகளின் கீழ் சாகுபடி செய்யப்படும் நிலப்பரப்பு ஆண்டுக்கு 36% அதிகரித்துள்ளது, இது 4 லட்சம் ஏக்கர் பரப்பை எட்டியுள்ளது. இது திறமையான நீர் மேலாண்மையை நோக்கிய ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படியாகும். தண்ணீர் சேமிப்புக்கு அப்பால், இந்த நுட்பங்கள் வழக்கமான நெல் வயல்களில் இருந்து வெளியேறும் மீத்தேன் வாயு வெளியேற்றத்தையும் குறைக்க உதவுகின்றன.

முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் பங்குதாரர்களுக்கு, இந்த மாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில் இது ஒரு முக்கிய உணவு உற்பத்தி மாநிலத்தின் விவசாய உற்பத்தி மாதிரியில் ஏற்படும் மாற்றத்தை காட்டுகிறது. பஞ்சாபின் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்த பாரம்பரிய முறைகளுக்கு பதிலாக, நீண்ட கால நிலைத்தன்மைக்கு வள-திறன் கொண்ட விவசாய முறைகளுக்கு மாறுவது இப்போது அவசியமாகியுள்ளது. அடுத்த சில பருவங்களில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், இந்த நிலையான முறைகள் தற்போதைய பயிர் விளைச்சலை தக்கவைத்து, தண்ணீர் எடுக்கும் செலவைக் குறைக்க முடியுமா என்பதுதான். இந்த நடைமுறைகள் தரநிலையாக மாறினால், இப்பகுதியில் விவசாயத் துறையின் நீண்டகால பார்வை நிலைபெற உதவும், மேலும் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நீர் தொடர்பான அழுத்தங்களால் ஏற்படும் அபாயங்களைக் குறைக்கும்.