இந்தியாவின் உரத்தில் **68.6%** வெளிநாடுகளில் இருந்தே இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இது விவசாய உற்பத்திக்கும், உர நிறுவனங்களுக்கும் பெரிய சவாலாக மாறியுள்ளது. பருப்பு வகைகள் பயிரிடும் நிலம் குறைந்து, இறக்குமதி **7.34 மில்லியன் டன்னாக** உயர்ந்திருப்பது உணவுப் பாதுகாப்பில் கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.
இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த உரம் தேவையில் 68.6% வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இந்த அதிகப்படியான சார்புநிலை, Coromandel International, Chambal Fertilisers, RCF மற்றும் GNFC போன்ற முக்கிய நிறுவனங்களை சர்வதேச விலை மாற்றங்களுக்கும், சப்ளை செயின் தடங்கல்களுக்கும் உள்ளாக்குகிறது.\n\n### உர உற்பத்தி மற்றும் சவால்கள்:\nயுரியா தயாரிப்பிற்குத் தேவையான இயற்கை எரிவாயு விலை மற்றும் பொட்டாஷ், ராக் பாஸ்பேட் (Rock Phosphate) போன்ற மூலப்பொருட்களுக்காக இந்தியா முற்றிலும் இறக்குமதியை நம்பியுள்ளது. குறிப்பாக, 90% மேலான ராக் பாஸ்பேட் தேவைக்கு இந்தியா வெளிநாடுகளையே எதிர்பார்க்கிறது. சர்வதேச சந்தையில் விலை உயர்ந்தால் அல்லது போக்குவரத்து செலவுகள் அதிகரித்தால், இந்த நிறுவனங்களின் லாப வரம்பு (Margin) கடும் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறது. அரசு சரியான நேரத்தில் மானியங்களை வழங்காதபட்சத்தில், இது நிறுவனங்களின் நிதி நிலையை பாதிக்கும்.\n\n### பருப்பு உற்பத்தியில் வீழ்ச்சி:\nஇந்தியாவின் புரதச்சத்து தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் பருப்பு பயிரிடும் நிலப்பரப்பு 30.6 மில்லியன் ஹெக்டேரில் இருந்து 26.9 மில்லியன் ஹெக்டேராக (2024-25) சரிந்துள்ளது. இதனால் உள்நாட்டு தேவைக்காக 7.34 மில்லியன் டன் பருப்பு இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது உணவுப் பணவீக்கத்தை (Food Inflation) அதிகரிப்பதுடன், உணவு பதப்படுத்தும் நிறுவனங்களின் செலவுகளையும் கூட்டுகிறது.\n\n### தண்ணீர் பற்றாக்குறையின் தாக்கம்:\nஇந்தியாவின் நீர் பாசனத்தில் 60% நிலத்தடி நீரையே நம்பியுள்ளது. ஆனால், தனிநபர் புதுப்பிக்கத்தக்க நன்னீர் அளவு 1,014 கியூபிக் மீட்டராக சரிந்துள்ளது. இது உலகளாவிய தண்ணீர் அழுத்த அளவீடான 1,700 கியூபிக் மீட்டரை விட மிகக் குறைவு. இது விவசாய உற்பத்தியின் சீரான தன்மையை நீண்டகால அடிப்படையில் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.\n\n### மக்கள் நலன் மற்றும் முதலீடு:\nஇந்திய மக்கள் தொகையில் சுமார் 35.5% பேர், அதாவது 520.1 மில்லியன் மக்கள் சத்தான உணவைப் பெறுவதில் சிரமப்படுகின்றனர். இந்தச் சூழலில், விவசாயத் துறை நிறுவனங்கள் அதிகப்படியான மூலப்பொருள் செலவுகளைக் கையாள்வதுடன், விலை உணர்திறன் கொண்ட நுகர்வோரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். முதலீட்டாளர்கள் இனிவரும் காலங்களில் அரசு அறிவிக்கும் உர மானியங்கள், நீர்ப்பாசனக் கொள்கைகள் மற்றும் வர்த்தக மாற்றங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பது அவசியம்.