உரம் இறக்குமதி தாக்கம்: விவசாயிகளுக்கு ஆபத்தா? உள்நாட்டு உற்பத்தி சரிவு, ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சி - முழு விவரம்!

விவசாயிகளின் தேவைக்கும், உள்நாட்டு உற்பத்திக்கும் இடையேயான இடைவெளி அதிகரித்து வருவதை இந்தியாவின் உரத் துறை எதிர்கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக, யூரியா மற்றும் டையம்மோனியம் பாஸ்பேட் (DAP) போன்ற அத்தியாவசிய உரங்களின் உள்நாட்டு உற்பத்தி குறைந்து வரும் நிலையில், இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பது கவலை அளிக்கிறது. இது அரசாங்கத்தின் மானியச் செலவை அதிகரிப்பதுடன், உலக சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களுக்கும், நாணய மதிப்பு மாற்றங்களுக்கும் துறையைப் பெரிதும் பாதிக்கக்கூடியதாக மாற்றுகிறது.

இறக்குமதி பெருக்கம், உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பின்னடைவு

நடப்பு நிதியாண்டின் முதல் பத்து மாதங்களில் (ஏப்ரல்-ஜனவரி 2025-26), இந்தியாவின் உர இறக்குமதி முந்தைய ஆண்டை விட 50% அதிகரித்துள்ளது. இதன் மொத்த அளவு சுமார் 20.9 மில்லியன் டன்கள் ஆகும். இந்த பெரும் அதிகரிப்பிற்கு முக்கிய காரணங்கள், யூரியா இறக்குமதியில் ஏற்பட்ட 83% உயர்வு (சுமார் 8.9 மில்லியன் டன்கள்) மற்றும் DAP இறக்குமதியில் ஏற்பட்ட 40% உயர்வு (சுமார் 6 மில்லியன் டன்கள்) ஆகும். NPK உரங்களின் இறக்குமதியும் 103% உயர்ந்து, 3.48 மில்லியன் டன்களாக பதிவாகியுள்ளது.

இதற்கு நேர்மாறாக, இதே காலகட்டத்தில் உள்நாட்டு உற்பத்தி வெறும் 1.5% மட்டுமே அதிகரித்து, 43.75 மில்லியன் டன்களாக இருந்தது. குறிப்பாக, யூரியா உள்நாட்டு உற்பத்தி 2.7% குறைந்து 25.1 மில்லியன் டன்களாகவும், DAP உற்பத்தி 1.6% குறைந்து 3.3 மில்லியன் டன்களாகவும் சரிந்துள்ளது. இந்த இறக்குமதி அதிகரித்தாலும், விவசாயிகளுக்கு விற்கப்பட்ட மொத்த உரங்களின் அளவு, ஏப்ரல்-ஜனவரி காலகட்டத்தில், மிதமாக 1.5% உயர்ந்து, 63 மில்லியன் டன்களைத் தாண்டியுள்ளது. கடந்த காலங்களில், இந்தியாவின் உரத் தேவைக்கு உள்நாட்டு உற்பத்தி சுமார் 77% பூர்த்தி செய்தது, ஆனால் இந்த சதவீதம் தற்போது குறைந்துள்ளது.

பொருளாதார நெருக்கடிகள் மற்றும் உலகளாவிய சந்தை அழுத்தம்

அதிகரித்து வரும் இறக்குமதி அளவுகளுடன், பாதகமான பொருளாதார காரணிகளும் சேர்ந்துள்ளன. இந்திய ரூபாயின் அமெரிக்க டாலருக்கு எதிரான மதிப்பு வீழ்ச்சி, இறக்குமதி உரங்களின் செலவை கணிசமாக அதிகரிக்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு ரூபாய் 2 வீழ்ச்சியடைந்தால், DAP இறக்குமதி செலவு ஒரு டன்னுக்கு ₹1,200-க்கும் மேல் அதிகரிக்கும். இந்த அதிகரித்த செலவுகளை, அரசின் நிர்ணயித்த சில்லறை விலையில் விவசாயிகளுக்கு விற்கும் நிறுவனங்களால் கடத்த முடிவதில்லை. இது அரசாங்கத்தின் மானியச் செலவை நேரடியாக அதிகரிக்கிறது. 2024-25 ஆம் ஆண்டில் மட்டும், இந்த மானியச் செலவு சுமார் ₹1.83 டிரில்லியன் ஆக இருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

உலக சந்தையில், உரங்களின் விலைகள் தொடர்ந்து உயர்ந்துள்ளன. செப்டம்பர் 2025 நிலவரப்படி, யூரியா விலை டன் ஒன்றுக்கு சுமார் $461 ஆகவும், DAP விலை டன் ஒன்றுக்கு சுமார் $554.8 ஆகவும் இருந்தது. சீனாவின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விநியோகம் மற்றும் பெலாரஸ், ரஷ்யா மீதான புவிசார் அரசியல் தடைகள் ஆகியவை இந்த உயர்வுக்குக் காரணம். உலக வங்கி, 2025 ஆம் ஆண்டிற்கான DAP விலைகள் 26% அதிகரிக்கும் என கணித்துள்ளது. 2024 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் நிகர உர ஏற்றுமதி பற்றாக்குறை $7.7 பில்லியன் ஆக இருந்தது. இந்தியாவிற்கு உரங்களை முக்கியமாக ஏற்றுமதி செய்யும் நாடுகள் ரஷ்யா, சவுதி அரேபியா, சீனா, மொராக்கோ மற்றும் ஓமான் ஆகும்.

மூலோபாய பலவீனங்கள் மற்றும் நிதிச்சுமை

இந்தியாவின் உர இறக்குமதியைச் சார்ந்திருக்கும் போக்கு, தன்னிறைவு இலக்குகளிலிருந்து விலகிச் செல்வதைக் காட்டுகிறது. பொட்டாஷ் (MOP) உரங்களில் நாம் 100% இறக்குமதியைச் சார்ந்திருக்கிறோம். DAP தேவையில் 50-60% இறக்குமதியையே நம்பியுள்ளோம். இது உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலி இடையூறுகள் மற்றும் புவிசார் அரசியல் அபாயங்களுக்கு நம்மை எளிதில் பாதிக்கக்கூடியதாக மாற்றுகிறது. முக்கிய சப்ளையர்களான சில நாடுகள் வர்த்தகக் கொள்கைகளை மாற்றினாலும் அல்லது தடைகளை விதித்தாலும் இது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். குறிப்பாக, ஓமானிலிருந்து யூரியா, சவுதி அரேபியாவிலிருந்து பொட்டாஷ் போன்ற குறிப்பிட்ட நாடுகளைச் சார்ந்திருப்பது கூடுதல் பலவீனத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

மேலும், ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சி இந்த அபாயங்களை அதிகரிக்கிறது. இது இறக்குமதி பில்களை அதிகரித்து, அதனுடன் தொடர்புடைய மானியச் செலவுகளையும் கூட்டுகிறது. இந்த கூடுதல் செலவுகளை அரசாங்கமே ஏற்க வேண்டியுள்ளது. நீண்டகால மண் வளத்தில் சீரற்ற உரப் பயன்பாட்டின் தாக்கம் குறித்தும் கவலைகள் உள்ளன. ரூபாயின் மதிப்பு மேலும் வீழ்ச்சியடைந்தால், இறக்குமதி செலவுகள், குறிப்பாக DAP மற்றும் பொட்டாஷ் உரங்களுக்கு, கணிசமாக உயரக்கூடும்.

எதிர்காலப் பார்வை

இந்திய உரச் சந்தை தொடர்ந்து வளர்ச்சி அடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 2026 முதல் 2033 வரையிலான காலகட்டத்தில், 3.6% முதல் 3.8% வரையிலான கூட்டு வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதத்தில் (CAGR) சந்தை வளர்ச்சியடைந்து, 2033 ஆம் ஆண்டளவில் ₹1,400 பில்லியனுக்கும் அதிகமாக எட்டும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. உணவுத் தேவையின் அதிகரிப்பு, அரசாங்கத்தின் மானிய ஆதரவு மற்றும் நவீன விவசாய முறைகளைப் பின்பற்றுதல் ஆகியவை இந்த வளர்ச்சிக்கு உந்துதலாக இருக்கும். மேலும், சிறப்பு உரங்கள் மற்றும் நுண்சத்துக்கள் மீது அதிக கவனம் செலுத்துதல், உற்பத்தி மற்றும் விநியோகத்தில் தொழில்நுட்ப ஒருங்கிணைப்பு போன்ற தயாரிப்பு பல்வகைப்படுத்தல் போக்குகளும் காணப்படுகின்றன.

சீரான உரப் பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கும் PM-PRANAM திட்டம் மற்றும் நானோ உரங்களின் வளர்ச்சி போன்ற அரசாங்கத்தின் முயற்சிகள், செயல்திறன் மற்றும் நிலைத்தன்மை குறித்த கவலைகளை நிவர்த்தி செய்ய முயல்கின்றன. இருப்பினும், இறக்குமதி சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதில் இவற்றின் தாக்கம் முழுமையாக உணரப்பட வேண்டியுள்ளது.