Whalesbook
இறக்குமதி சார்ந்த இந்தியா: விலை உயர்வுக்கு காரணம் என்ன?
இந்திய விவசாயத் துறை, உரங்கள் மற்றும் அதற்கான மூலப்பொருட்களுக்காக வெளிநாடுகளை பெருமளவில் சார்ந்துள்ளது. தற்போது மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் ஏற்பட்டுள்ள பதற்றமான சூழல், குறிப்பாக ஹார்முஸ் ஜலசந்தி (Strait of Hormuz) போன்ற முக்கிய கடல் வழித்தடங்களில் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகள், உலகளாவிய உரங்கள் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு (Natural Gas) வர்த்தகத்தை சீர்குலைத்துள்ளன. இதன் விளைவாக, யூரியா (Urea) போன்ற உரங்களின் உலக விலை சில மாதங்களிலேயே கிட்டத்தட்ட இருமடங்காக உயர்ந்துள்ளது. யூரியா உற்பத்திக்கான முக்கிய மூலப்பொருளான இயற்கை எரிவாயுவின் விலையும் அதிகரித்துள்ளதால், உற்பத்திச் செலவுகளும் பன்மடங்கு உயர்ந்துள்ளன. இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்படும் யூரியாவில் சுமார் 40% வளைகுடா நாடுகளிலிருந்தே இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இதனால், இந்த பிராந்திய ஸ்திரமற்ற தன்மை இந்தியாவின் விநியோகச் சங்கிலியை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது.
அரசாங்கத்துக்கு கூடுதல் சுமை, விவசாயிகளுக்கு பாதிப்பு?
உரங்களின் இறக்குமதிச் செலவு அதிகரித்துள்ளதால், இந்திய அரசுக்கு நிதிச் சுமை கடுமையாக உயர்ந்துள்ளது. மார்ச் மாதத்துடன் முடிவடைந்த நிதியாண்டில், உர மானியத்திற்காக சுமார் ₹1.87 லட்சம் கோடி ($19.85 பில்லியன்) செலவிடப்பட்டது. அடுத்த நிதியாண்டில் (FY27) இந்த மானியச் செலவு 28% வரை உயர்ந்து, தோராயமாக ₹2.2 லட்சம் கோடியை எட்டக்கூடும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கப்பட்ட ₹1.71 லட்சம் கோடியை விட மிக அதிகம். FY26-க்கான திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளும் ஏற்கனவே மானியச் செலவை ₹1.86 லட்சம் கோடியாகக் காட்டியுள்ளன. விவசாயிகளுக்கு உர விலையை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும், நாட்டின் உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதையும் இந்த செலவுகள் காட்டுகின்றன. இருப்பினும், இது பொது நிதியில் பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நடப்பு காரீஃப் பருவத்திற்கான உர இருப்பு போதுமானதாக இருப்பதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஆனால், தொடர்ந்து உயர்ந்து வரும் உலக விலைகள், தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பையும், வலுவான இறக்குமதித் திட்டங்களையும் கோருகின்றன.
உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் விலை ஸ்திரத்தன்மைக்கு ஆபத்து?
இறக்குமதி உரங்களை இந்தியா அதிகம் நம்பியிருப்பது, அதன் உணவுப் பாதுகாப்பிற்கு ஒரு பெரிய ஆபத்தாகும். விநியோகச் சங்கிலியில் ஏற்படும் தடங்கல்கள் அல்லது தொடர்ச்சியான விலை உயர்வுகள், விவசாயிகள் உரப் பயன்பாட்டைக் குறைக்க வழிவகுக்கும். இது விளைச்சலைக் குறைத்து, ஒட்டுமொத்த விவசாய உற்பத்தியையும் பாதிக்கலாம். இதன் விளைவாக, நுகர்வோருக்கு உணவுப் பொருட்களின் விலை உயரக்கூடும், இது பணவீக்கத்தை மேலும் அதிகரிக்கும். இந்தியாவில் சீரற்ற உரப் பயன்பாடு, குறிப்பாக யூரியாவின் அதீத நுகர்வு, இந்தப் பிரச்சனையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. உள்நாட்டு யூரியா உற்பத்தித் திறனை இந்தியா அதிகரித்திருந்தாலும், டை-அம்மோனியம் பாஸ்பேட் (Di-Ammonium Phosphate - DAP) மற்றும் பொட்டாஷ் (Muriate of Potash - MOP) போன்ற முக்கிய ஊட்டச்சத்துக்களுக்கு இறக்குமதியைச் சார்ந்தே உள்ளது. உலகளவில், பயிர் விலைகளை விட உரங்களின் விலை வேகமாக உயர்வதால், விவசாயிகளின் லாபம் குறையும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. மத்திய கிழக்கு நெருக்கடி, உர விலைகளை மட்டுமல்லாமல், முக்கிய உள்ளீடான இயற்கை எரிவாயுவின் செலவையும் பாதித்து, பலமுனை சவால்களை உருவாக்கியுள்ளது.
எதிர்கால திட்டங்கள்
இந்த சவால்களை எதிர்கொள்ள, இந்தியா தற்போது மாற்று இறக்குமதி ஆதாரங்களைக் கண்டறிவதிலும், உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிப்பதிலும் தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. வளமான நாடுகளுடன் நீண்ட கால ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுவது, மாற்று விநியோகச் சங்கிலிகளை ஆராய்வது போன்ற பல அரசு முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. மானியத்தை விவசாயிகளுக்கு நேரடியாக வழங்குவது போன்ற கொள்கை சீர்திருத்தங்களும் விவாதிக்கப்படுகின்றன. இது அரசாங்கத்தின் நிதி நிர்வாகத்தை எளிதாக்குவதோடு, சிறந்த உரப் பயன்பாட்டையும் ஊக்குவிக்கும். இருப்பினும், இந்தியா உரங்கள் மற்றும் அதற்கான மூலப்பொருட்களின் முக்கிய இறக்குமதியாளராக இருக்கும் வரை, அதன் விவசாயத் துறை உலகளாவிய புவிசார் அரசியல் மற்றும் சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கும். தற்போதைய நெருக்கடி, இந்தியாவின் உர விநியோகச் சங்கிலியில் அதிக தன்னிறைவு மற்றும் வலிமையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்துகிறது.