ਭਾਰਤੀ ਰਿਟੇਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਬਜਟ AI ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ Supply Chain ਅਤੇ Warehouse ਬਿਹਤਰੀ ਲਈ ਖਰਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। 2035 ਤੱਕ **₹215 ਲੱਖ ਕਰੋੜ** ਦੇ ਟਾਰਗੇਟ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਧਾਉਣ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਸਰ ਪ੍ਰੋਫਿਟ ਮਾਰਜਿਨ 'ਤੇ ਪਵੇਗਾ।
ਭਾਰਤੀ ਰਿਟੇਲ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਣਨੀਤਕ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਵਾਲੀ Artificial Intelligence (AI) 'ਤੇ ਪੈਸਾ ਖਰਚ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ 'Invisible' ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬੈਕਐਂਡ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ, ਲੌਜਿਸਟਿਕਸ ਅਤੇ ਇਨਵੈਂਟਰੀ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ 'ਤੇ ਫੋਕਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਇਸ ਲਈ ਅਹਿਮ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰਾ ਰਿਟੇਲ ਸੈਕਟਰ 2035 ਤੱਕ ₹215 ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਮ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਵਿੱਤੀ ਸਾਲ 2030 ਤੱਕ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਖਰਚਾ $10.5 ਬਿਲੀਅਨ ਤੋਂ $12 ਬਿਲੀਅਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ।
ਮੁਨਾਫੇ (Profitability) ਲਈ ਕਿਉਂ ਹੈ ਜ਼ਰੂਰੀ?
ਰਿਟੇਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫਿਟ ਮਾਰਜਿਨ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨਵੈਂਟਰੀ ਦਾ ਸਹੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਪਨੀ Warehouse ਜਾਂ ਡਾਟਾ ਐਨਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਕਸਦ 'ਵਰਕਿੰਗ ਕੈਪੀਟਲ' ਨੂੰ ਆਪਟੀਮਾਈਜ਼ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੰਪਨੀ ਗੈਰ-ਵਿਕਣਯੋਗ ਸਟਾਕ (Unsold Stock) ਦੀ ਲਾਗਤ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੈਸ਼ ਫਲੋ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫਿਟ ਮਾਰਜਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣਾ ਤੈਅ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਉਸ ਰੁਪਏ 'ਤੇ ਹੈ ਜੋ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ 'ਤੇ ਖਰਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਫਾਇਦਾ Delivery Time ਅਤੇ Warehouse Cost ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।
ਰਿਸਕ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ
ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਜੋਖਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਲੌਜਿਸਟਿਕਸ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ Cost Overruns ਜਾਂ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਣ ਦਾ ਖਤਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨਵਾਂ ਸਿਸਟਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਟੋਰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਕਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੀਆਂ ਕੁਆਰਟਰਲੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ 'Management Commentary' 'ਤੇ ਖਾਸ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ Operating Margins ਅਤੇ Inventory Turnover Ratio (ਸਟਾਕ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਕ ਰਿਹਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਸੁਧਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਇਨਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਿਵੇਸ਼ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।