Indian Railways ਹੁਣ ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਦੀ ਸਪੀਡ ਵਧਾ ਕੇ **110 kmph** ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। **120 kmph** ਦੇ ਸਫਲ ਟ੍ਰਾਇਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੇਲਵੇ ਦਾ ਫੋਕਸ ਹੁਣ ਗ੍ਰੀਨ ਐਨਰਜੀ ਅਤੇ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਆਪਰੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ ਅਤੇ ਲਾਗਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹਨ।
ਰਫਤਾਰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ
Indian Railways ਹੁਣ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ-ਪਾਵਰਡ ਫਲੀਟ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਜੀਂਦ-ਸੋਨੀਪਤ ਰੂਟ 'ਤੇ ਫਿਲਹਾਲ 75 kmph ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਇਹ ਟ੍ਰੇਨਾਂ, ਹੁਣ 110 kmph ਦੀ ਸਟੈਂਡਰਡ ਸਪੀਡ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। 120 kmph ਦਾ ਸਫਲ ਟ੍ਰਾਇਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਸਰਵਿਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਬਣਾਉਣਾ ਅਸਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ।
ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਅੜਿੱਕੇ
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਗ੍ਰੀਨ ਐਨਰਜੀ ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ (Economic Viability) ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ, ਸਿੱਧੀ ਬਿਜਲੀ (Electric Trains) ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਘੱਟ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ। ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਪਾਵਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ ਜੋ 'ਐਨਰਜੀ ਲੋਸ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰੇਲਵੇ ਨੂੰ ਸਪੈਸ਼ਲ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਸਟੋਰੇਜ ਅਤੇ ਰੀਫਿਊਲਿੰਗ ਸਟੇਸ਼ਨ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਭਾਰੀ ਕੈਪੀਟਲ ਖਰਚਾ (Capital Expenditure) ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਹੋਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ
Indian Railways ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ Vande Bharat ਸਲੀਪਰ ਸਰਵਿਸਾਂ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ Indore-Manmad ਰੇਲਵੇ ਲਾਈਨ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। 2028 ਦੇ ਉਜੈਨ ਸਿਮਹਸਥਾ ਫੈਸਟੀਵਲ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਰੇਲਵੇ ਦੀ ਤਰਜੀਹ ਹੈ। ਸਟੇਕਹੋਲਡਰ ਹੁਣ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਰੇਲਵੇ ਕਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।