ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਪਲਾਨਿੰਗ: ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਆਮਦਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਹੈ ਬਿਹਤਰ?

ਕੋਰਪਸ ਦੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਕ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਕਮ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ 5 ਜਾਂ 10 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ) ਦਾ ਟੀਚਾ ਮਿੱਥ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਅਣਡਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪੈਸਾ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਖਰੀਦ ਸ਼ਕਤੀ (Purchasing Power) ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮਹਿੰਗਾਈ ਦਾ ਖਤਰਾ

ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਵਧਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਹੀ ਮਾਪ ਬੈਂਕ ਬੈਲੰਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਆਮਦਨ ਦੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੋਰਪਸ ਰਣਨੀਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਮਹਿੰਗਾਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਜੋ ਰਕਮ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ 15-20 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਬੁਨਿਆਦੀ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਪਲਾਨ ਮਹਿੰਗਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਿਟਰਨ (Return) ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਿਵੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁੱਲ ਗੁਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਬੈਂਕ ਫਿਕਸਡ ਡਿਪਾਜ਼ਿਟ (FD) ਵਰਗੇ ਘੱਟ-ਵਿਆਜ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਟੈਕਸ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਮਦਨ-ਬਦਲਵੀਂ ਪਹੁੰਚ (Income-Replacement Approach)

ਵਿੱਤੀ ਮਾਹਰਾਂ (Financial Experts) ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਹੈ ਕਿ 'ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?' ਦੀ ਬਜਾਏ 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਆਮਦਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ?' 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਗਣਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ:

1. ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਖਰਚਿਆਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ, ਪਾਣੀ, ਯਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਸਿਹਤ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਖਰਚੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
2. ਦੂਜਾ, ਕਰਮਚਾਰੀ ਭਵਿੱਖ ਨਿਧੀ (EPF), ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੈਨਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ (NPS), ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਆਮਦਨ, ਜਾਂ ਐਨੂਇਟੀ (Annuity) ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਰਗੇ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਪਲਬਧ ਗਾਰੰਟੀਸ਼ੁਦਾ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰੋ।
3. ਤੀਜਾ, ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਕੋਰਪਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਰੰਟੀਸ਼ੁਦਾ ਆਮਦਨ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰੋ।

ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ

ਇਹ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕੈਸ਼ ਫਲੋ (Cash Flow) ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਤੁਲਿਤ ਨਿਵੇਸ਼ ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਪਤੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ (Asset Class) 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਫਿਕਸਡ-ਇਨਕਮ ਉਤਪਾਦ ਤੁਰੰਤ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕੁਇਟੀ ਮਿਉਚੁਅਲ ਫੰਡ (Equity Mutual Funds) ਵਰਗੇ ਗਰੋਥ ਐਸੇਟ (Growth Assets) ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ ਕਿ ਕੋਰਪਸ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਵਧੇ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਗਲੇ 2-3 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਿਰ ਫੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਗਰੋਥ-ਆਧਾਰਿਤ ਸੰਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇ ਜੋਖਮ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ

ਇਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਾ ਜੋਖਮ (Longevity Risk) ਹੈ - ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਣਾ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮੀਦ (Life Expectancy) ਵਧਣ ਕਾਰਨ, ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 25 ਤੋਂ 30 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਾਲਾਨਾ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ (Annual Reviews) ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਜੋ ਅੱਜ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਅਚਾਨਕ ਡਾਕਟਰੀ ਦੇਣਦਾਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਖਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕਾਰਨ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸੋਧਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਵੇਸ਼ਕ ਸਾਲਾਨਾ ਆਪਣੇ ਵਾਪਸੀ ਦਰ (Withdrawal Rate) ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਵੰਡ (Asset Allocation) ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਊ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।