ਮਿਊਚਲ ਫੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਹ ਰਿਟਰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਜੋ ਫੰਡ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ 'ਬਿਹੇਵੀਅਰ ਗੈਪ' (Behavior Gap) ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ਕ ਬਾਜ਼ਾਰ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਪੈਸਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸਨਲ ਫਾਈਨੈਂਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਫੰਡਾਂ ਦੇ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਰਿਟਰਨ ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਪੈਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ-ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੱਥੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਾਈ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਸ਼ੇਅਰ ਖਰੀਦੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਵੇਚੇ।
ਮਾਰਕੀਟ ਟਾਈਮਿੰਗ ਦਾ ਖਮਿਆਜ਼ਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ 'ਰੀਸੈਂਸੀ ਬਾਇਸ' (Recency Bias) ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਜਿਹੜਾ ਸੈਕਟਰ ਅੱਜ ਚੰਗਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਭੱਜ ਕੇ ਪੈਸਾ ਲਾਉਣਾ। DSP ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, 2007-2008 ਦੇ ਇਨਫ੍ਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ ਬੂਮ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਮਾਰਕੀਟ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੈਸਾ ਲਾਇਆ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਫੰਡ ਨੇ 33.8% ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਰਿਟਰਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਦੋਂ ਆਮ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ 6.2% ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਫੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਫੰਡ ਨੇ 17% ਰਿਟਰਨ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਸਿਰਫ਼ 7% ਰਹੀ।
SIPs ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ?
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ SIP ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟ 10% ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਦਬਾਅ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਵੇਸ਼ਕ ਘਬਰਾ ਕੇ SIP ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫੰਡ ਵੇਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਪਾਊਂਡਿੰਗ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ।
ਗੈਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ?
ਫਾਈਨੈਂਸ਼ੀਅਲ ਪਲਾਨਰਜ਼ ਇਸ ਲਈ 'ਬਕੇਟ ਸਟ੍ਰੈਟਜੀ' ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ—ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲਈ ਲਿਕਵਿਡ ਕੈਸ਼, ਛੋਟੇ ਟੀਚਿਆਂ ਲਈ ਡੈੱਟ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੁਇਟੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਫੰਡ ਅਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਡਿੱਗਦੀ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਇਕੁਇਟੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੇੜੋਗੇ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, 5 ਤੋਂ 10 ਸਾਲ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਹੀ ਦੌਲਤ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਮਾਰਕੀਟ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ।