ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾ ਕੇ ਸਥਾਨਕ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਅ ਲਗਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਟਾਇਰ-2 ਅਤੇ ਟਾਇਰ-3 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇਹ ਰਣਨੀਤੀ ਭਾਵੇਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੁਆਲਿਟੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਐਂਟਰਟੇਨਮੈਂਟ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਣਨੀਤਕ ਬਦਲਾਅ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਹਾਊਸ ਹੁਣ ਮੈਟਰੋ-ਸੈਂਟ੍ਰਿਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਮੀਰ ਵਿਰਾਸਤ, ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਦੇ 'ਤੇ ਉਤਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਟਾਇਰ-2 ਅਤੇ ਟਾਇਰ-3 ਮਾਰਕੀਟਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ Box Office ਦੀ ਕਮਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਇੰਜਣ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
PVR INOX ਅਤੇ ਐਗਜ਼ੀਬਿਸ਼ਨ ਚੇਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸਹਾਰਾ
PVR INOX ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੇਨਾਂ ਲਈ, ਸਥਾਨਕ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ ਹਨ। Kantara, Pushpa ਅਤੇ RRR ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਾਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਣਨੀਤੀ ਦੋਹਰਾ ਫਾਇਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਫਾਦਾਰ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਿਤੇਸ਼ ਤਿਵਾਰੀ ਦੀ 'Ramayana' ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਸ਼ੈੱਟੀ ਦੀ 'Jai Hanuman' ਵਰਗੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਗੇ।
ਕੀ ਹੈ ਜੋਖਮ (Risk Factors)?
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਿੱਤੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਤਾਵਨੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਟੂਡੀਓ ਸਿਰਫ ਮਾਤਰਾ (Volume) ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫਾਰਮੂਲਾ-ਆਧਾਰਿਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅੱਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਫਿਲਮਾਂ 'ਚ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਸਪੈਕਟੇਕਲ ਹੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਬਜਟ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਦਾ ਮੁਨਾਫਾ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕ੍ਰੀਨ ਡੈਨਸਿਟੀ ਦੀ ਘਾਟ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਇੰਡਸਟਰੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਕਾਪੀ-ਪੇਸਟ ਫਾਰਮੂਲੇ 'ਤੇ ਹੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।