ਭਾਰਤ ਨੇ ਤੇਲ ਪਾਮ (Oil Palm) ਦੀ ਖੇਤੀ ਹੇਠ **6.40 ਲੱਖ ਹੈਕਟੇਅਰ** ਰਕਬਾ ਲੈ ਆਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਅਜੇ ਵੀ **4.96 ਲੱਖ ਟਨ** ਹੈ, ਜੋ ਕਿ **11.20 ਲੱਖ ਟਨ** ਦੇ ਟੀਚੇ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਹੁਣ ਮਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰਕਬਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਕਟੇਅਰ ਉਪਜ (Yield) ਵਧਾਉਣ 'ਤੇ ਹੈ।
ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਸ਼ਨ ਔਨ ਐਡੀਬਲ ਆਇਲਸ-ਆਇਲ ਪਾਮ (NMEO-OP) ਤਹਿਤ ਮਾਰਚ 2026 ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਨੇ ਖੇਤੀ ਦਾ ਦਾਇਰਾ 6.40 ਲੱਖ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਵਧਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਲ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਉਸ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਧੀ। ਸਾਲ 2025-26 ਵਿੱਚ ਕੱਚੇ ਪਾਮ ਆਇਲ (CPO) ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਸਿਰਫ 4.96 ਲੱਖ ਟਨ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ
ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਪਾਮ ਦੀ ਫਸਲ ਦਾ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਪੌਦਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਲਈ 3 ਤੋਂ 4 ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ 6 ਤੋਂ 7 ਸਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਫੋਕਸ ਬਦਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ 2026-27 ਦੇ ਐਕਸ਼ਨ ਪਲਾਨ ਲਈ ₹1,143.9 ਕਰੋੜ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬੀਜ, ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਇਨਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ ਦੀ ਲੋੜ
ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੌਰਥ-ਈਸਟ ਵਰਗੇ ਨਵੇਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਫਲ ਤੋੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਅਤੇ ਮਾਤਰਾ ਦੋਵੇਂ ਘੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ 'ਫ੍ਰੈਸ਼ ਫਰੂਟ ਬੰਚ' (FFB) ਦੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਸਮਰੱਥਾ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਸ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਨਗੀਆਂ।