परिवर्तनाची व्याप्ती
भारताच्या 2070 पर्यंत नेट-झिरो उत्सर्जनाचे (Net-Zero Emissions) लक्ष्य गाठण्यासाठी ऊर्जा क्षेत्रात $14.23 ट्रिलियन म्हणजेच अंदाजे ₹118 लाख कोटींपेक्षा अधिक गुंतवणुकीची आवश्यकता आहे, असे Niti Aayog च्या एका अहवालात नमूद केले आहे. हा आकडा विजेच्या मागणीत होणाऱ्या प्रचंड वाढीमुळे आहे; प्रति व्यक्ती वीज वापर 2025 मध्ये सुमारे 1,400 kWh वरून 2070 पर्यंत 7,000–10,000 kWh पर्यंत वाढण्याची शक्यता आहे. यामुळे, नेट-झिरो मार्गावर एकूण पॉवर कपॅसिटीत सध्याच्या पातळीवरून १४ पटीने वाढ करावी लागेल. अहवालानुसार, भारताची विकासाची वाटचाल आणि हवामान उद्दिष्ट्ये वीज क्षेत्राच्या उत्क्रांतीशी जोडलेली आहेत. भारत 'विकसित भारत 2047' आणि 'नेट झिरो 2070' यांसारख्या लक्ष्यांचा पाठपुरावा करत असताना, विश्वासार्ह, परवडणारी आणि स्वच्छ वीज ही शाश्वत, सर्वसमावेशक वाढीचा पाया ठरेल. 2025 मध्ये अंतिम ऊर्जा वापरात विजेचा हिस्सा 21% होता, जो 2070 पर्यंत 60% पर्यंत वाढण्याची अपेक्षा आहे.
अक्षय ऊर्जेचे वर्चस्व आणि स्टोरेजची तातडी
Niti Aayog च्या अंदाजानुसार, 2070 पर्यंत ऊर्जा प्रणालीत 98% नॉन-फॉसिल इंधन स्रोतांचे वर्चस्व असेल. एकूण स्थापित क्षमतेपैकी सुमारे 90–93% अक्षय ऊर्जा (Renewable Energy) असेल. सौर ऊर्जा (Solar Power) हा मुख्य चालक ठरेल, ज्याची क्षमता 3,250–5,500 GW पर्यंत पोहोचेल. यासोबतच, 1,000 GW पेक्षा जास्त ऑन-शोर विंड (Onshore Wind) आणि 50–70 GW ऑफ-शोर विंड (Offshore Wind) क्षमतेचाही समावेश असेल. अक्षय ऊर्जेच्या अनियमित (Intermittent) स्वरूपावर मात करण्यासाठी ऊर्जा साठवणुकीचा (Energy Storage) प्रचंड विस्तार आवश्यक आहे. बॅटरी स्टोरेज क्षमता 2070 पर्यंत 3,000 GW पर्यंत पोहोचण्याचा अंदाज आहे, तसेच सुमारे 160 GW पंप हायड्रो स्टोरेजची (Pumped Hydro Storage) मदत मिळेल. अक्षय ऊर्जा आणि स्टोरेजचे हे एकत्रीकरण प्रणालीच्या स्थिरतेसाठी महत्त्वपूर्ण ठरेल.
अणुऊर्जा आणि खनिजांची कोंडी
अक्षय ऊर्जेव्यतिरिक्त, अणुऊर्जा (Nuclear Power) एक धोरणात्मक आधारस्तंभ म्हणून पाहिली जात आहे. 2025 मध्ये 8.8 GW असलेल्या अणुऊर्जा क्षमतेत 2070 पर्यंत 300 GW पेक्षा जास्त वाढ करण्याचे नियोजन आहे, ज्यामुळे कमी-कार्बन बेसलोड पॉवर (Low-carbon baseload power) उपलब्ध होईल. तथापि, या परिवर्तनासाठी लिथियम, कोबाल्ट आणि दुर्मिळ पृथ्वी मूलद्रव्ये (Rare Earth Elements) यांसारख्या महत्त्वाच्या खनिजांचा (Critical Minerals) सुरक्षित पुरवठा अत्यंत महत्त्वाचा आहे. बॅटरी, पवनचक्की आणि सौर पॅनेलसाठी ही खनिजे अत्यावश्यक आहेत. सध्या भारत या सामग्रीसाठी आयातीवर मोठ्या प्रमाणावर अवलंबून आहे, विशेषतः त्यांच्या प्रक्रियेसाठी (Processing), जी मोठ्या प्रमाणावर चीनमध्ये केंद्रित आहे. हे अवलंबित्व पुरवठा साखळीतील (Supply Chain) गंभीर धोके निर्माण करते, जे भू-राजकीय तणावामुळे (Geopolitical rivalries) अधिक वाढतात. भारताने 30 महत्त्वाच्या खनिजांची ओळख पटवली आहे आणि जानेवारी 2025 मध्ये 'राष्ट्रीय क्रिटिकल मिनरल मिशन' (National Critical Mineral Mission) सुरू केले आहे. देशांतर्गत अन्वेषण (Exploration), संशोधन आणि विकास (R&D) तसेच आंतरराष्ट्रीय सोर्सिंगला (International sourcing) चालना देण्यासाठी ₹34,300 कोटी रुपयांची तरतूद करण्यात आली आहे, जेणेकरून आयात अवलंबित्व आणि पुरवठा व्यत्ययांशी संबंधित धोके कमी करता येतील, जे भूतकाळात जीवाश्म इंधन बाजारात (Fossil fuel markets) वारंवार दिसून आले आहेत.
बदलाचा मार्ग: एक गुंतागुंतीचा प्रदेश
भारताच्या ऊर्जा क्षेत्रात गेल्या पाच वर्षांत क्षमता विस्तारात मजबूत वाढ झाली आहे, ज्यामुळे भारत जागतिक स्तरावर तिसऱ्या क्रमांकावर आहे. 2024 मध्ये एकूण ऊर्जा क्षेत्र गुंतवणुकीपैकी 83% स्वच्छ ऊर्जा गुंतवणुकीतून आले आहे. 2024 मध्ये नॉन-फॉसिल इंधन क्षमता 44% पर्यंत पोहोचली आहे, जी 2030 च्या 50% लक्ष्याच्या जवळ आहे. 2023 मध्ये ऊर्जा क्षेत्रात 5 अब्ज डॉलर्स (5 Billion USD) इतकी परकीय थेट गुंतवणूक (FDI) आली. तथापि, ऊर्जा संक्रमणास (Energy Transition) प्रणालीगत अडथळे (Systemic hurdles) आहेत. वीज वितरण कंपन्यांची (DISCOMs) आर्थिक स्थिती अजूनही नाजूक आहे, ज्यात जमा झालेल्या तोट्यांचा आणि ऑफ-टेकर जोखमीचा (Off-taker risk) समावेश आहे, ज्यामुळे प्रकल्प वित्तपुरवठा (Project financing) आणि वीज खरेदी करार (Power Purchase Agreements) बाधित होतात. याव्यतिरिक्त, ग्रीड पायाभूत सुविधा (Grid infrastructure) आणि ट्रान्समिशन क्षमता (Transmission capacity) निर्मिती क्षमतेच्या तुलनेत मागे पडली आहे, ज्यामुळे अक्षय ऊर्जा एकीकरणात (Renewable integration) अडथळे निर्माण होत आहेत. 2030 पर्यंत 500 GW नॉन-फॉसिल क्षमता गाठण्याचे भारताचे उद्दिष्ट असले तरी, चीनच्या 1,500 GW च्या तुलनेत भारताचे अक्षय ऊर्जेचे पाइपलाइन 234 GW ने लक्षणीयरीत्या कमी आहे.
विश्लेषकांचे मत: संभाव्य धोके
भारताच्या नेट-झिरो ऊर्जा भविष्याचा मार्ग आव्हानात्मक आहे. आवश्यक असलेली प्रचंड भांडवली रक्कम - 2070 पर्यंत $14.23T - ही अंमलबजावणीसाठी एक मोठे आव्हान आहे, जिथे वार्षिक गुंतवणुकीची गरज सध्याच्या पातळीच्या तिप्पट असेल. आयात केलेल्या महत्त्वाच्या खनिजांवरील (Critical Minerals) मोठे अवलंबित्व या क्षेत्राला अस्थिर जागतिक बाजारपेठा आणि भू-राजकीय दबावाखाली आणते, ज्याचे धडे जीवाश्म इंधनावरील अवलंबितातूनही मिळाले आहेत. DISCOMs ची सततची आर्थिक नाजूकता हा एक कायमस्वरूपी धोका आहे, ज्यामुळे वीज खरेदी करारांवर (PPAs) प्रश्नचिन्ह निर्माण होऊन अक्षय ऊर्जा प्रकल्प थांबवले जाऊ शकतात. वेगवान वाढ असूनही, ग्रीड एकीकरण आणि ट्रान्समिशन पायाभूत सुविधा निर्मिती क्षमतेच्या वेगाने वाढलेल्या नाहीत, ज्यामुळे परिवर्तनीय अक्षय ऊर्जेचा (Variable renewables) वाटा वाढल्याने स्थिरतेचा धोका निर्माण होतो. शिवाय, कोळसा 2047 पर्यंत भारताच्या ऊर्जा मिश्रणाचा एक महत्त्वपूर्ण भाग राहण्याची शक्यता आहे, ज्यामुळे एक दीर्घ आणि गुंतागुंतीची टप्प्याटप्प्याने बाहेर पडण्याची प्रक्रिया सूचित होते. 2030 पर्यंत अक्षय ऊर्जेची क्षमता तिप्पट करण्याचे उद्दिष्ट प्रशंसनीय असले तरी, त्यासाठी दरवर्षी सरासरी 317 GW पवन आणि 735 GW सौर ऊर्जा क्षमता वाढवणे आवश्यक आहे. ही गती अनेक विकसित अर्थव्यवस्थांसाठी, G7 देशांसह, जुळवणे कठीण जात आहे.
भविष्यातील वाटचाल
2070 पर्यंत भारताची नेट-झिरो पॉवर सेक्टरची महत्त्वाकांक्षी उद्दिष्ट्ये साध्य करण्यासाठी प्रचंड आर्थिक, पायाभूत आणि पुरवठा साखळीतील आव्हानांवर मात करणे आवश्यक आहे. स्वतंत्र विश्लेषणानुसार, भारत अक्षय ऊर्जा दत्तक घेण्यात आघाडीवर असला तरी, त्याचे संक्रमण ग्रीड मर्यादा आणि उपयुक्तता कंपन्यांच्या (Utilities) आर्थिक स्थिरतेमुळे बाधित होत आहे. देशांतर्गत प्रयत्न आणि आंतरराष्ट्रीय भागीदारीद्वारे महत्त्वाच्या खनिजांचा (Critical Minerals) विश्वासार्ह पुरवठा सुनिश्चित करणे अत्यावश्यक आहे. या महत्त्वपूर्ण परिवर्तनाच्या यशासाठी सातत्यपूर्ण धोरणात्मक पाठिंबा, स्टोरेजमधील महत्त्वपूर्ण तांत्रिक प्रगती आणि भांडवली प्रवाहाची (Capital inflows) आवश्यकता असेल, त्याचबरोबर विकासाची प्राथमिकता आणि हवामान उद्दिष्टांमधील (Climate imperatives) गुंतागुंतीचे संतुलन साधावे लागेल.