बँकेकडील तरलता (Liquidity) कमी होत आहे
कर्ज वाटप आणि ठेवी जमा होणे यात मोठी तफावत असल्याने बँकांना तरलता राखणे कठीण होत आहे. क्रेडिट ग्रोथ डिपॉझिट ग्रोथपेक्षा 4% जास्त असल्याने, बँकांवर निधी उभारण्यासाठी दबाव वाढत आहे. यामुळे बँकांना भविष्यात ठेवीदारांना जास्त व्याज द्यावे लागण्याची शक्यता आहे. सध्याचे क्रेडिट-टू-डिपॉझिट रेशो (Credit-to-Deposit Ratio) दर्शवते की बँकांकडे अल्प मुदतीच्या कर्जासाठी असलेली तरलता कमी होत आहे, ज्यामुळे आंतरबँक दरांमध्ये अस्थिरता येऊ शकते.
औद्योगिक कर्जांमध्ये घट
जागतिक अस्थिरतेमुळे कंपन्या नवीन गुंतवणुकीपासून परावृत्त होत आहेत. एप्रिल महिन्यात मोठ्या औद्योगिक कर्जांमध्ये 1.1% ची घट झाली, तर लघु आणि मध्यम उद्योगांच्या कर्जांमध्येही अशीच घट दिसून आली. वाढलेला कच्चा माल आणि पुरवठा साखळीतील समस्यांमुळे कंपन्या नवीन कर्ज घेण्याऐवजी जुने कर्ज फेडण्यावर भर देत आहेत. औद्योगिक क्षेत्रात नवीन कर्जाची मागणी कमी असल्याने देशांतर्गत भांडवली खर्चात (Capital Expenditure) घट अपेक्षित आहे.
सोन्यावर आधारित कर्ज हा एकमेव आधार?
औद्योगिक कर्ज कमी होत असताना, सोन्यावर आधारित कर्जांमध्ये ₹4.9 लाख कोटींची वाढ दिसून येत आहे. गुंतवणूकदार आणि कुटुंबे क्रेडिट कार्ड किंवा असुरक्षित कर्जांऐवजी त्यांच्याकडील सोन्याचा वापर करत आहेत. मात्र, हे वाढते आकडे घराण्यांवरील आर्थिक ताण दर्शवतात. सोन्याच्या किमतीत मोठी घट झाल्यास बँकांना नुकसान सोसावे लागू शकते, कारण या विभागात पूर्वी कमी धोका मानला जात होता.
विश्लेषकांचा इशारा (Bear Case)
जर ठेवींची वाढ कर्जाच्या वाढीएवढी झाली नाही, तर बँकिंग क्षेत्रात तरलतेची मोठी समस्या निर्माण होऊ शकते. विशेषतः मध्यम आकाराच्या बँकांना याचा जास्त फटका बसू शकतो, कारण त्यांच्याकडे मोठ्या सार्वजनिक क्षेत्रातील बँकांप्रमाणे विस्तृत ग्राहकवर्ग नाही. याव्यतिरिक्त, महागाईमुळे लोकांची खर्च करण्याची क्षमता कमी झाली आहे, ज्यामुळे ते सोन्यासारख्या मालमत्तेवर अवलंबून आहेत. औद्योगिक क्षेत्रातील घट कायम राहिल्यास, सोन्यावर आधारित कर्जातून मिळणारे उत्पन्न कॉर्पोरेट कर्जातील घट भरून काढण्यासाठी पुरेसे ठरणार नाही, ज्यामुळे बँकांच्या नफ्यावर (Net Interest Margin) परिणाम होऊ शकतो. तसेच, सोन्याच्या कर्जांचे वर्गीकरण (Agricultural vs Personal) यातील विसंगतीमुळे नियामकांचे लक्ष याकडे वेधले जाण्याची शक्यता आहे.
